Veröld Silju

Viðburðarríkur mánuður

2011-03-26T22:56:00.000+01:00

Eða samt ekki, það hefur ekki svo mikið áhugavert gerst en "hundalega séð" þá er hann alveg merkilegur fyrir ýmsar sakir. Ekki síst vegna frumraunar okkar Dísar á hundafimibrautinni, en einnig erum við byrjuð að æfa spor (reyndar ekki af krafti eða mjög reglulega, heldur höfum við farið að æfa með danska schafer klúbbnum sem er með æfingar á laugardagsmorgnum sem við Guðríður höfum verið að mæta á). Ég ætlaði alltaf að skrifa færslu eftir hverja æfingu til að hafa yfirsýn yfir hvert spor og sjá hvernig okkur miðaði í þjálfun, en að sjálfsögðu hefur tímaleysið alveg haft sín áhrif þ.a. núna verður hérna í staðinn yfirlit yfir fyrstu 3 skiptin, sem inniheldur allt í allt 6 spor.

Fyrsta æfingin okkar var í skítakulda, við vorum 3 mættar með 3 hunda með okkur. Undirlagið var ekki alveg það sem maður myndi kalla ideal fyrir fyrstu sporaæfingu þar sem jörðin var gaddfreðin og þetta var nánast eins og að spora á malbiki, en við vorum samt að vinna í svo "ungum" sporum (lyktin ekki búin að liggja lengi) að það kom ekki að sök og allir hundarnir stóðu sig merkilega vel. Fyrsta sporið var nammispor, með nammi í sirka 5 hverju skrefi og alveg vel langt. Dís átti aðeins erfitt með að grípa tilganginn strax þegar ég var að benda henni á sporið, bauð mér upp á ýmsar hegðanir því hún hélt að það kæmi nammi í hendina, þ.a. ég stóð bara upp á endanum og þagði og leyfði henni að finna út úr þessu sjálf. Það lá við að maður sæi tannhjólin í heilanum á henni snúast þegar hún fór að átta sig á því að þetta væri nammislóð, og til að toppa allt þá endaði hún á boltanum hennar. Seinna sporið var svipað, nammislóð með nammi í 4-5 hverju skrefi, aðeins lengra í þetta skiptið, og það gekk mun hraðar, hún var alveg búin að fatta það að slóðin hefði einhverja þýðingu (ekki verra að það væri nammi á henni) og svo var mikið leikið þegar hún endaði á boltanum.

Önnur æfingin okkar var í mun betra veðri, sól og blíðu, og akrarnir sem eru svo fjandi þægilegir til að æfa á (hægt að fylgja þráðbeinum röndum í ökrunum þ.a. maður þarf lítið að vera að pæla í því að finna tvo punkta í loftlínu til þess að sjá til þess að maður gangi ekki í sveig). Gallinn við akrana aftur á móti er að ef það er aðeins blautt í veðri þá verður maður drulluskítugur. En hvað um það, þetta skiptið fengum við stóran akur bara fyrir okkur, fyrra sporið var beint spor í meðvindi með smá nammislóð. Þar sem akurinn lá ágætis spotta í burtu var það líklega farið að nálgast að vera 15 mínútna gamalt þegar við svo fórum það, og á þeim tíma voru fjandans fuglarnir á svæðinu búnir að éta nánast alla bitana. Ég hafði lagt út kjúklingaskingu terninga, og já, blessaðir fuglarnir voru svona líka sólgnir í hana að ég var varla byrjuð að leggja sporið þegar þeir voru farnir að éta upp úr sporinu fyrir aftan mig. En það skipti svosem litlu máli þar sem Dís vann sporið virkilega vel, fór m.a.s. yfir nokkra bita sem fuglarnir höfðu gleymt. Seinna sporið var svo aftur beint, svipað langt, aftur í meðvindi, með 6 millihlutum og bolta og engu nammi. Millihlutirnir voru settir þarna til að byrja þá þjálfun þar sem hún skiptir töluverðu máli (hver millihlutur í spori skorar 10% af heildareinkun). Ég átti svosem alveg von á því að þurfa að stoppa hana og sýna henni þá, en hún stoppaði við hvern kubb og þefaði vel af honum þ.a. ég greip tækifærið og hrósaði henni "fyrir að finna þá" og gaf henni nokkra nammibita við hvern kubb (hálfgert "jack pot" fyrir hvern kubb þ.a. það væri svakalega gaman að finna millihluti og planið er að þeir verði umbun í sjálfu sér fyrir hana að finna í spori alveg eins og að finna dótið sitt í endan). Sporið gekk aftur svakalega vel, og við þjálfarinn ræddum saman um plönin með næstu æfingu, þar sem hann er búinn að vera að keyra okkur soldið áfram í erfiðleikastigi, hraðar en ég hefði örugglega sjálf gert.

Þriðja æfingin var svo í dag, við mættum galvaskar í morgun, og fengum annan þjálfara í þetta skiptið. Núna bættum við inn fyrstu beygjunum, og fyrsta skrefið var 150 skref út með nammibita á 50 skrefa fresti, hægri beygja með nammibita eftir 4 skref, en allt í allt 50 skref og svo aftur hægri beygja með nammibita eftir 4-5 skref, en 75 skref í þetta skiptið. Vindáttinn var breytileg, fór úr því að vera blanka logn og svo bara í allar áttir. Það var svipað gamalt og fyrra sporið á æfingunni á undan (var á sama svæði og ég var svipað lengi að sækja Dís í bílinn), en þetta skiptið átti hún töluvert erfiðara með að vinna sig í gegnum sporið. Hún sveiflaðist mikið fram og til baka og fór töluvert útaf nákvæmu sporaslóðinni, ég vildi ekki vera að "trufla" hana með því að beina henni inn á slóðina því ég er ekki með sama nef og hundurinn og get ekki sagt til um það nákvæmlega hvar lyktin liggur, en þjálfari talaði um það eftir sporið að hann vildi að ég hefði haldi henni betur inni í sporinu. Svo er reyndar líka spurning hvort "skortur á nammi" í slóðinni hafi haft einhver áhrif líka en hún var allavegana ekki eins beitt og ákveðin eins og hún hefur verið áður, en það er alveg á hreinu að það var sko kveikt á nefinu á henni. Svo gerði ég alveg grundvallar mistök, þegar við vorum að koma að beygju nr. 2, þá hafði ég ekki merkt hana nógu vel þ.a. ég vissi 100% hvar sporið lægi, og það er vel hægt að segja það að það gerist sko EKKI aftur. Hún fór aðeins yfir fyrstu beygjuna, en fékk samt tíma og leyfi til að vinna aðeins úr því sjálf og fann sporið og hélt áfram, en þegar kom að beygju nr. 2, þessari sem ég var ekki viss um hvar væri, þá vorum við í smá rugli sem var mest af því að ég vissi sjálf ekki hvar hún var þ.a. ég gæti hjálpað henni. Þjálfarinn endaði á því að rölta til baka til að telja skrefin (þessi hafði jú verið 50 skref) til að sjá hvar sporið ætti að liggja, en á meðan þá fann Dís sporið en fékk ekki strax að halda áfram því ég sjálf var ekki viss (hefði átt að treysta henni en það kom ekki að sök). Hún kláraði svo sporið og fann boltann, en hafði verið óviss og út um allt, og þjálfarinn var ekkert sérstaklega hress með okkur.

Ég lagði svo strax annað spor, helmingi styttra (75 skref, vinstri beygja 25 skref, vinstri beygja og 40 skref) og merkti beygjurnar vel og vandlega og hinkraði svo eftir þjálfaranum þar sem hann var að ganga með öðrum. Sporið var því um svipað gamalt og fyrra sporið en í þetta skiptið vann hún alveg stórkostlega vel úr því, fylgdi slóðinni alla leið án þess að fara út af slóðinni, mjög einbeitt og lét mig ekki trufla sig þegar ég var að hrósa henni. Þjálfarinn talaði svo um það eftir á að hann var feginn að hafa séð hana fara seinna sporið því hún hafði verið virkilega góð og unnið mjög vel ("virkelig smukt sporarbejde" sagði hann orðrétt). Það má svosem alveg setja spurningarmerki við það hvort 2 vikur á milli æfinga hafi líka haft einhverja þýðingu með fyrra sporið en planið fyrir næstu æfingu er allavegana að koma aftur með millihluti (er búin að fjárfesta í nokkrum kubbum, þeir voru alls ekki dýrir, 5 kall stykkið) og viðhalda beygjum og fara að móta einhverja markeringu fyrir hana til að láta mig vita af hlutum í sporinu.

Annars er planið svona að sjá hvert við komumst í þessari vinnu, ég get alveg viðurkennt það að þó mér finnist lyktarvinna virkilega skemmtileg þá er ég alltaf hrifnari af loftlyktinni og þ.a.l. víðavangsleitinni, en það eru ekki beint margir möguleikar fyrir mig með hana hérna í baunalandinu þ.a. hún verður að bíða betri tíma á íslandi. Þangað til höfum við þá sporavinnu, sem er jú líka lyktarvinna og hví ekki að vinna með hana í staðin og sjá hvað við lærum og hversu góðar við getum orðið.

Annars átti ég svosem alltaf líka eftir að setja frétt af hundafimimótinu okkar Dísar hérna inn lika, en þegar maður er farin að halda úti fleiri en einni fréttaveitu þá fara stundum hlutirnir á inn á milli, en ég var búin að setja inn einhverjar línur um mótið og videoin inn á "formlegu heimasíðuna" okkar, fotaburdur.com, þ.a. ég ætla að segja að það sé nóg :)

En annað lítið verkefni hjá okkur þessa dagana líka er að læra "næsepröve" æfinguna. Ég fann bloggsíðu hjá sænskum hundaþjálfara sem er soldið í svipuðum pælingum með þessa æfingu og ég og er búin að vera að skrásetja sína þjálfun með myndböndum og bloggum. Við Dís ætlum svo að herma eftir og nota sömu aðferð og sjá hversu langt við komumst. Fyrsta skrefið er s.s. að læra "nose-touch", s.s. að snerta hluti með nefinu. Núna erum við búnar að taka 3 æfingar með klikker og nammi (ég ætti samt að vera svo miklu rútíneraðari í þjálfun en ég er því ég gríp klikkerinn fram þegar ég á lausan tíma, og ég er ekki nógu dugleg að telja eða skrásetja hvað hún gerir oft rétt og hvað hún klikkar oft). Þriðju æfinguna ætlaði ég reyndar að taka upp, en það klikkaði eitthvað og myndavélin var bara tóm þegar ég kíkti á hana eftir æfinguna. En nose-touch er virkilega auðveld hegðun að kenna með klikker, ég byrjaði á því að bjóða henni flatann lófa og sjá hvað hún gerði, hún byrjaði á því að þefa af honum til að sjá hvort hann væri eitthvað merkilegur þ.a. hegðunin kom frá henni alveg 100% frá upphafi. Núna er hún alveg búin að fatta þetta og snertir lófann hvert sem ég set hann (alveg án skipunar þar sem að ég ætla að hinkra með það að setja skipun á hegðunina þangað til að ég nota hana í eitthvað annað) þ.a. næsta skref er að láta hana halda aðeins lengur út, og svo á eftir því set ég post it miða í lófann. Þetta eru verkefnin okkar þangað til næst ;)

Frumraun á hundafimikeppnisbrautinni

2011-02-25T22:19:00.000+01:00

Við Dís mætum á völlinn á morgun, í fyrsta skiptið. Ég skráði hana í Jumper I og Jumpers ganni braut, til að testa þjálfunina okkar. Ég veit að hún getur alveg klárað klassa I braut og gert það vel (á bleika skýinu mínu verðum við Dís æðislegar saman og vinnum), en mitt takmark er að fá clean braut með góðum hraða og góðum áhuga og ákefð og orku. Ef okkur mistekst skiptir það ekki neinu máli, því þetta er hennar frumraun á þessu svæði, frumraun í þessu fyrirkomulagi og ég veit ekkert á hverju ég á von á með hana en ég hugsa að hún eigi eftir að standa sig svakalega vel.

En ég gerði kanski smá mistök um daginn með það að kíkja á ráslistann, ég er án gríns, á mínu fyrsta móti, að fara að keppa á móti ansi þekktum nöfnum í hundafimiheiminum. Til dæmir er fyrrverandi heimsmeistari að mæta með tvo unga hunda sem hún á, þjálfarinn sem kom til íslands til að kenna 2009, hann er að mæta með ungan hund sem hann á. Ég fékk alveg smá "reality check" og ég verð eiginlega að segja að ég er frekar "intimidated" af keppinautunum, en ef okkur gengur vel, ef bleika skýið hefur rétt fyrir sér, þá verður það mjög markverður og merkilegur árangur !

En þegar ég kíkti á ráslistann þá fékk ég hressilegt stresskast yfir þessu öllu saman þ.a. ég er búin að taka það allt út núna og verð bara ekkert stressuð á morgun ;-)

Fyrsta sporaæfingin hjá Dís

2011-02-20T19:19:00.002+01:00

Við Dís nýttum tækifærið og laumuðum okkur á sporaæfingu hjá danska schaferklúbbnum með Guðríði og Ebbu í gærmorgun. Við dröttuðumst á fætur eldsnemma og klæddum okkur í eins mörg föt og við komumst í (allavegana ég, Dís þarf ekki mikið á fötum að halda enda ansi vel loðin skvísan) því hitamælirinn sagði -8°C (og trúið mér, það er svakalega kalt hérna þegar hitastigið er -8°C hérna í danmörku). Við fórum 3 á æfinguna, ég, Guðríður með Tristan og Ebba með Kobba. Þegar við mættum á staðin beið okkar heitt kaffi, gammel dansk og morgunmatur, danirnir kunna klárlega á þetta :-) En það var mjög vel tekið á móti okkur, líka okkur sem mættum með "vitlausa tegund". Ebba var með soldin móral yfir því að Kobbi á það til að vera soldið erfiður með öðrum hundum, en hann var eins og engill og kennarinn hafði átt von á mannætuskrímsli miðað við lýsingarnar, en hann hughreysti Ebbu mikið og hrósaði Kobba vel enda fúnkeraði hann fínt með hundunum sínum þarna og svo kom í ljós að hann er algjört náttúrutalent í spori. Enda er það nú heldur ekkert óþekkt fyrirbrigði hjá schafer hundum að vilja ekki alltaf tala við alla aðra hunda á svæðinu.

Fyrst á svæðið var Guðríður með Tristan, litli gormurinn sýndi fánanum sem markeraði upphaf sporsins meiri áhuga til að byrja með. En hann var fljótur að fatta að það væri allskonar góðgæti á jörðinni sem endaði svo á dóti og leik og öllu skemmtilegu í heiminum.

Svo var komið að Ebbu, Kobbi kveikti svona svakalega á nefinu að hann sleppti stórum hluta nammi bitanna á jörðinni og var alveg búin að fatta út á hvað leikurinn gengi þegar sporið endaði á uppáhalds dótinu hans í öllum heiminum.

Við Dís lögðum svo af stað í okkar spor og þjálfarinn sagði mér að benda henni á sporið og nammið til að sjá hvort hún myndi fatta slóðina. Aðstæðurnar voru reyndar alveg fáránlega erfiðar fyrir fyrstu æfingu þar sem jörðin var gaddfreðin og þetta var líkt og að spora á malbiki. Dís var svo mikið að pæla í því hvað hún ætti að gera til að fá nammið sem hún var viss um að væri í hendinni á mér að hún bauð mér upp á allskonar hegðanir, þ.a. ég reysti mig frekar upp og leyfði henni að finna út úr þessu alveg sjálf. Það tók smá tíma en vá hvað hún kveikti hressilega á nefinu á sér. Þegar hún sá svo að sporið endaði á dóti og leik, vá hvað mín var sátt !!!

Við tókum tvö rennsli á hvern hund, Dís kveikti nánast strax á perunni í seinna skiptið og rakti slóðina alla leið alveg án minna afskifta.

Mikið vildi ég

2011-02-16T19:25:00.000+01:00

Að ég hefði andgift, já og tíma, til að skrifa blogg nánast á hverjum degi. Held reyndar að ég yrði að fara að blogga þá á ensku þar sem að það eru ekki svo margir hvort eð er sem lesa þetta raus mitt hérna, en ég er búin að ramba fram á nokkur afar skemmtileg blogg hjá mjög duglegum bloggurum og ég get ekki séð hvernig fólk hefur tíma til þess að gera allt þetta sem það skrifar um á hverjum degi, og svo líka að skrifa um það (og oft með myndum, fullt af myndum). Þið getið til dæmis kíkt á þessa hérna - http://thepioneerwoman.com/ - býr á búgarði í USA með alvöru kúreka (hélt að þeir væru ekki til lengur).

En hundaþjálfunin gengur vel, við Dís erum skráðar á okkar fyrsta mót núna í febrúar og við skulum sjá hvernig staðan á okkur er. Ég skráði okkur bara í jumpers (2 brautir, eina opinbera og eina gannibraut), og ég ætla að sjá hvort við náum hreinni braut, og jafnvel fyrsta þrepinu af þremur upp í klassa tvö), þar sem ég bjóst ekki við því að kontakt tækin yrðu tilbúin. En svo höfum við Dís verið að vinna í vegasaltinu og hún kom mér bara virklilega á óvart. Hún tók fyrir nokkru smá bakskref í saltinu, því hún var ekki að skilja hvað ég var að byðja um. Svo æfðum við bara endahegðunina (ég vill að hún stoppi á endanum og standi með afturfæturna ennþá á saltinu áður en hún má halda áfram) og þegar hún var komin bætti ég við smá hreyfingu á saltinu, svo meiri hreyfingu og svo skellti ég henni bara á fullt salt núna í vikunni og það var bara easy peasy fyrir hana, ekkert hik, engin hræðsla, hún gerði þetta eins og hún hafi aldrei gert annað. Ég var vægt til orða tekið gífulega ánægð með skvísuna mína og sé núna pínu eftir því að hafa ekki skráð hana í agility líka.

Við fengum reyndar smá "break trough" fyrir nokkru síðan þegar það æxlaðist þannig að virkilega reyndur hundafimikeppandi kenndi okkur á tveimur æfingum. Ég fór loksins að sjá crazyness blikið í auganu á henni og hraðinn og ákefðin var virkilega mikill. Þegar við fórum að æfa með "stóru" hundunum þá hoppuðum við úr því að vera að taka brautir fyrir unga og óreynda hunda yfir í að taka brautir fyrir fullþjálfaða hunda. Það var soldið stórt stökk í kröfum og það kom út í því að Dís hægði á sér af því hún lennti svo oft í því að skilja ekki hvað ég var að rugla. En núna er allt að smella, allt annað að sjá skvísuna og við stefnum á stóra hluti (híhí).

Annáll 2010

2010-12-31T12:00:00.420+01:00

Jahérna, árinu er að ljúka enn og aftur, og komið að næsta annáli. Mér finnst grínlaust eins og ég hafi skrifað síðasta annál fyrir mánuði síðan, en það er kanski eitthvað tilfallandi með tímann, því mér finnst án gríns eins og hann fljúgi hjá.

En já, árið byrjar víst á Janúar. Við Valdi vorum nýbúin að halda okkar fyrstu jól alveg ein, saman í baunalandinu, en hann átti frí frá skólanum allan mánuðinn og notaði tímann til að vera á Íslandi. Hann eyddi reyndar nánast öllum mánuðinum í sveitinni að smíða hnakkastatíf og setja upp gerði og var ekki lítið sáttur með dvölina og "fríið" sitt. Held að það sé fátt annað sem hann hefði frekar viljað eyða tímanum sínum í en að djöflast svona aðeins í sveitinni.

Fluga að vakta Valda í sveitinni

Drottningin í haganum

Orka í stóðinu

Hundarnir í sveitinni

Á meðan sat ég með sveitt ennið við einn svaðalegasta lærdóm á minni námsæfi enda lauk mánuðinum á viku prófatörn sem með réttu mátti kalla "Hell Week". Hún fór samt betur en á horfðist, en ég skal alveg fegin sleppa við að endurtaka þetta aftur. Danmörk tók sig svo annars til og bauð Valda velkomin með snjóþyngsta vetri í áraraðir. Snjómagnið hefði alveg sómað sér vel á Íslandi, og það er eitthvað sem passar ekki alveg við að maður flytji af klakanum og á heitari slóðir.

Dís á kafi í jólasnjó

Í lok mánaðirns bættist aðeins í húsgestina þegar lítil papillon skvísa kom í tímabundna pössun á leið sinni til Íslands. Hún fékk reyndar að veita vinkonu minni félagsskap fram að stóra ferðalaginu sínu, en náði samt að bræða okkur soldið.

Febrúar hélt viðteknum hætti með snjóþunga og köldum vetri, en við fengum óvæntan glaðnin tegar okkur áskotnaðist þessi líka stórglæsilegi litli Yaris, sem hlaut nafnið Silfur Þruman.Foreldarnir gáfu okkur hann í útskriftargjöf í tilefni útskriftar Valda úr Bsc náminu. Hann hefur komið að góðum notum við að komast á milli staða og hefur vægast sagt auðveldað okkur lífið hérna. Tilkoma hans varð reyndar til þess að farin var stórkostleg bílferð til Möggu vinkonu minnar í Belgíu (ekki Búlgaríu eins og einhver hélt). Ég var lengi búin að hugsa að finna einhverntíman tíma til að kíkja til hennar, en við vorum þrjár, ég, Dóra og Dís, sem lögðum af stað í langferð, og komum fjórar til baka.

Við Dís í Þýskalandi

Hluti af hópnum hennar Möggu, þeim var orðið soldið kalt

Dís og Orka voru ekki lengi að vingast

Litla dýrið hún Orka kom nefninlega heim með okkur og dvaldi hjá okkur hérna í baunalandinu þangað til hún gat farið til Íslands. Dís fékk þar með lítin leikfélaga, sem gerði svo lítið annað en að stækka þangað til að hún náði fyllilega að halda í við hana í eltingarleikjum (ekki eins gaman þegar Dís gat ekki stungið hana svona léttilega af). Í febrúar byrjaði líka ný skólaönn hjá okkur Valda. Með þessu ferðalagi held ég að ég geti nánast fullyrt að Dís er orðin víðförlasti íslensk fæddi border collie, þar sem hún hefur komið núna til 5 mismunandi landa. Í þessum mánuði byrjaði að sjálfsögðu ný önn hjá okkur Valda. Ég fann fyrir ákveðinni spennu, þar sem að ég var loksins að fara að byrja á einhverju alveg nýju, einhverju sem ég hafði aldrei farið í og sat ekki með neitt "á bakinu" lík og áður, þar sem sumir kúrsar höfðu spannað allt að eitt og hálft ár í náminu hjá mér. Loksins fór ég að læra hvernig hlutirnir eru þegar hlutir fara úrskeiðis og sjúkdómar, veirur og snýkjudýr fara að herja á líkamann.

Ekki slæmir göngufélagar

Í mars byrjun fór Flicka litla heim, þar sem hún nýtur núna lífsins með hóp af öðrum litlum "fiðrildum". Dís og Orka urðu miklar vinkonur og nánast óaðskiljanlegar.

Ansi algeng sjón á heimilinu

Vorið fór svo að láta sjá sig í baunalandinu, nokkuð fyrr en það gerir heima, og Valdi var komin með hest í létta þjálfun og kennslu (sem náði svo aðeins að vinda upp á sig) meðfram námi. Það var klárlega mikill kostur fyrir hann að geta komist á bak hérna, en á móti kom að við komumst að því hver munurinn er á að stunda hestamennsku hérna og heima.

Valdi og Goði á góðum degi

Annars var mars nokkuð fréttalítill mánuður, skólinn og lífið gekk sinn vanagang og allt lifnaði við þegar snjóinn tók að létta, en þessi vetur hafði verið gífurlega snjóþungur og erfiður, ólíkt fyrri árum.

Í apríl kom loksins að því að lítill draumur rættist. Við Dís byrjuðum að æfa hundafimi, við fórum í fyrsta tímann okkar í byrjun apríl, rétt eftir páska.

Dís tilbúin að fara í pokann

Það er alltaf jafn skemmtilegt þegar vorið kemur, því það kemur svo greinilega hérna úti. Á ótrúlega stuttum tíma er vorið bara komið með grænu grasi og blómum. Við vorum úti hérna í páskafríinu líka því prófin hjá mér lentu strax eftir páska og ekki alveg ákjósanlegt að nota fríið í annað en lærdóm. Reyndar fer eiginlega allur okkar tími í lærdóm, en það er nú önnur saga.

Maí kom með lokaprófum og verkefnaskilum hjá Valda og nýjum kúrsum og enn meira af glænýju námsefni fyrir mig. Manni finnst stundum ekki sanngjarnt þegar sumir námsmenn klára sín próf í maí á sama tíma og ég sjálf á ennþá fjórðung eftir af mínu skólaári. Kosturinn við vorið er samt að maður nýtur útivistar enn meira og það kemur eitthvað upp á móti þegar maður er að svekkja sig á skólanum. Valdi hlaut svo þann heiður í maí að Verkfræðingafélagið gaf honum og félaga hans viðurkenningu fyrir Bs verkefnið þeirra, NoWay tækið fræga, fyrir einstaklega vel unnið og áhugavert lokaverkefni. Vorið á samt að koma með sól og sumaryl en þetta sinnið virtist veturinn ætla að hafa áhrif á sumarið líka því það vantaði alveg þetta ekta sumarveður og lítið var um sólböð með námsbækur líkt og fyrri ár.

Allt orðið grænt og gróið

Litlan stækkar hratt

Júní var einmannalegur mánuður fyrir mig þar sem Valdi kláraði skólann sinn og fór heim að því loknu til að vinna. Dagarnir hjá mér voru mjög einfaldir og innihéldu áfram skóla, mikinn lærdóm og hundaviðrun. Valdi aftur á móti gat eytt sínum tíma í að kíkja í sveitina og dútlast í hestunum. Orka okkar þótti sérstaklega áhugaverð fyrir að vera, 3 vetra gömul, orðin í stærð og þroska á við fullvaxið hross.

Það var reyndar ein af ástæðunum fyrir því að við ákváðum að setja hana undir hest, þó hún sé ótamin. Tjahh eða ótamin, hún er eiginlega sjálftamin, og gæfara tryppi eða hross finnst varla. Það er ekki hvaða 3 vetra tryppi sem er sem hægt er að hoppa á bak úti í mýri, án allra reiðtygja

Og svo eltir hún Valda bara eins og fulltamið hross

Þar sem ég átti von á folaldi þetta sumarið þá voru ófár ferðir sem einhver fjölskyldumeðlimur var sendur austur til að athuga hvort Þrá væri köstuð. Miðað við síðasta folald þá átti það að passa ágætlega að hún myndi kasta um miðjan mánuðin, en hún hélt aðeins í sér og kom ekki með folaldið fyrr en í lok júní, og þá nánast eftir pöntun. Ég fékk upphringinu þegar ég sat við lestur þar sem mamma hringdi til að tilkynna mér það að merin væri loksins köstuð og mér hafði fæðst móálótt meri. Það litla sem ég varð kát því þetta var alveg draumablandan, rétt kyn og réttur litur. Eitthvað var hún samt óhress litlan og hún þurfti að fá sýklalyf þ.a. Valdi renndi austur á hverjum dagi fyrstu vikuna til að gefa henni meðalið sitt og var svo vænn að taka fínu myndavélina með sér og náði ansi skemmtilegum myndum af henni sprikla í sveitinni.

Í júlí kom ég loksins heim líka, en Dís varð eftir í útlandinu í góðu yfirlæti hjá Ebbu og Indriða, stórgóðum vinum sem tóku að sér að dekstra hana á meðan við vorum heima. Ísland tók ansi vel á móti mér líka, með góðu veðri, góðum manni, góðri fjölskyldu og Flugu minni. Ég eyddi sumrinu í praktík í Dýralæknamiðstöðinni í Grafarholti, og það var í einu orði sagt frábært, ég lærð alveg óendanlega mikið og þær voru bara yndislegar þar. Að sjálfsögðu eyddum við öllum helgum í sveitinni, já og eiginlega öllum lausum tíma. Það er fátt skemmtilegra en að fylgjast með ungviðinu vaxa.

Ræktandi og "ræktaði" horfast í augu

Atlas, veturgamli Artemisar og Arisar sonurinn er að þroskast rosalega skemmtilega, og hefur enn um sinn fengið að halda kúlunum. Við erum virkilega spennt að sjá hvernig hann kemur út, þar sem hann er frumburður Artemisar okkar sem við bindum miklar vonir við sem ræktunarhryssu. En þegar hér er komið sögu var búið að ráðstafa þremur merum undir hesta allt í allt hjá okkur í sumar. Hjá okkur fór Artemis undir Sæ og Orka undir Þrumufleyg, og foreldar mínir settu Þrá undir Þrumufleyg líka. Næsta sumar verður því einstaklega frjósamt og mikil fjölgun í litla stóðinu. Eina pörunin samt sem er líkleg til með að koma með einhverja litagleði er Artemis og Sær, þar sem möguleiki er á ýmsum litum, en Þrá og Orka eiga eftir að eignast rautt eða brúnt afkvæmi. Ekki það að maður ríði langt á litnum, en þegar maður þarf að bíða svona lengi með að sjá almennilega hvernig þau eru, þá er þetta litla "litalottó" eitthvað smotterí sem maður getur látið sig hlakka til í biðinni eftir folaldinu. En þar sem Þrá var farin með litlu merina, sem hlaut nafnið Þoka, undir Þrumufleyg, þurftum við að renna austur í Landeyjar til að ég fengi nú að sjá djásnið sjálf.

Þoka litla getur sko alveg hreyft sig

Litli frændi minn naut þess að lesa um hundaræktun með mér í góða veðrinu

Í lok júlí kíktum við norður á Mærudaga. Þeir eru virkilega skemmtileg bæjarhátíð á Húsavík, þar sem bærinn er skreyttur á allan mögulegan og ómögulegan máta.

Valdi "repricenting" fyrir bleika hverfið

Fjölskyldan á hestasýningu

Fallega litla músin mín

Alex Máni eithvað ekki sáttur við skemmtikraftinn

Flottir saman

Myndavélastríð, eða kanski ekki

Mæðgur að pósa í miðnætursiglingu

Verið að taka sér pásu á göngunni og njóta umhverfisins

Fluga vaktar endur og gæsir

Í ágúst voru flest hross á landinu farin að hressast og við gátum aðeins lagt á hestana í Mýrarkotinu. Þeir voru reyndar allir járnalausir, en stuttu sprettirnir (réttara sagt göngutúrarnir, þeir voru jú járnalausir) voru til að meta ástand hrossanna eftir veikindin, en þeir virtust flest allir vera ná sér vel. Hestaveikin setti hressilega strik í reikninginn þetta árið þar sem lítið sem ekkert var riðið út og engin var hestaferðin. Þetta er í fyrsta skiptið árum saman sem við fórum ekki í neina hestaferð um sumarið.

Um miðjan mánuðin lauk sumarfríinu mínu og ég fór aftur út, en Valdi varð eftir og vann aðeins lengur en kom svo líka út í lok mánaðarins. Við Dís höfðum ærið verkefni fyrir höndum þar sem við vorum að fara að leggja í vefþjálfun eftir kúnstarinnar reglum. Í lok mánaðarins tókum við okkur smá fríhelgi þar sem við kíktum ásamt vinum í sumarbústaðarferð á norður Sjáland, og vorum étin lifandi af stökkbreyttum mosquito flugum.

Í September byrjaði svo skólinn aftur hjá okkur báðum. Valdi byrjaði í síðustu kúrsunum sem hann tekur í náminu sínu og svo þegar þeim lýkur tekur masters verkefnið hans við. Ég sjálf byrjaði á 3. árinu mínu í náminu, og sé fram á að verða hálfnuð núna rétt eftir áramót. Mér finnst það ennþá stórfurðuleg staðreynd því mér finnst ekki beint langt síðan ég flutti hingað út nánast blaut á bakvið eyrun. En hvað um það, lífið hérna úti hélt áfram, með nýjum kúrsum. Við fórum á árlega hestasýningu í Roskile (Hróarskeldu fyrir þá sem ekki tala dönsku) þar sem við sáum úrval af hestakynjum leika listir sýnar. Eftir daginn vorum við samt hrifnust af íslensku hestunum, en hverjum þykir jú sinn fugl fagur.

Þessi var vel skreyttur, Valdi er eins og písl við hliðina á honum

Kerrukappreiðarnar voru mest spennandi íþróttin sem við sáum

Lippizianer hestar í skrautreið

Þessi sýndu ótrúlegustu loftfimleika sem við höfum nokkurntíman séð

Við Dís mættum svo í fyrsta skiptið í ár í hringinn á Köbenhavn Winner, fengum fína krítík, VG og annað sætið í opnum flokki. Ég var mjög sátt við einkunina, sérstaklega í ljósi þess að Dís var alveg nánast hárlaus

Í október fórum við í hina árlegu bústaðarferð, eða hyttetur, dýralæknanema, og í þetta skiptið fórum við í bústað ekki langt frá sem var ekki alveg eins og flestir eru vanir. Þar var ekkert rafmagn, enginn hiti og ekkert rennandi vatn. Við þurftum að sækja okkur vatn í brunn, sýja það í gegnum sýunarkerfi og sjóða það svo. Það var heldur ekkert rennandi vatn í klósetunum á staðnum, heldur voru þau klósett, yfir holu, sem var hannað þ.a. allur "afrakstur" klósettsins var til þess ætlaður að vera notaður sem áburður. Við þurftum að kveikja upp í kamínu og kynda hressilega á kvöldin þegar tók að kólna, líka til þess að hitinn myndi halda eitthvað inn í nóttina á meðan við sváfum. Þetta var rosalega spes, svakalega eftirminnileg og virkilega skemmtileg ferð, og ég get með sanni sagt að við gleymum þessari ferð seint.

Í nóvember komu fyrstu próf ársins hjá mér, sem fóru ansi vel, og það fór að herða aðeins í róðrinum hjá Valda hvað verkefnaálag varðar. En prófavikunni fylgdi svo frívika, þar sem við fengum ansi skemmtilega heimsókn frá íslandi, þegar Fannar kíkti á okkur í helgarferð hérna í baunalandinu. Hann kom hlaðinn af glaðningi að heiman þ.a. það má með sanni segja að við séum vel sett fyrir jólin á þessum bænum. Að sjálfsögðu kíktum við í nýopnaða jólatívolíið og ég fór með drengina í jómfrúarferðina þeirra í dýragarðinn, sem er alltaf gaman enda virkilega góður dýragarður.

Ísbjörninn að snæðingi

Tígrisdýrin hafa það náðugt í rigningunni

Ekki beint árennilegir þessir félagar

Um miðjan mánuðin var Norðurlandamótið í hundafimi haldið hérna rétt hjá okkur og að sjálfsögðu notuðum við tækifærið til að fylgjast með bestu hundunum á norðurlöndum þreyta brautirnar. Við sáum mikið af svakalega góðum hundum og Valdi tók eitthvað af þeim upp á nýja fína símann sinn.

Og að lokum kom desember. Ég var svona eiginlega að vona að þessi vetur yrði ekki eins og síðasti en enn sem komið er virðist allt ætla að stefna í að hann verði lítið skárri en síðasti vetur. Nú þegar er búið að vera um 20 til 30 cm jafnfallið snjólag yfir öllu og virðist lítið benda til þess að hann ætli eitthvað að létta. Danir halda uppi viðteknum venjum með að kunna ekki að aka í snjó og klaka. Þetta virðist alltaf koma þeim jafn mikið á óvart á hverju ári, þvi umferðartafirnar og truflanir í almennings samngöngum eru eiginlega fáránlegar. En snjórinn gerir danmörku ansi jólalega engu að síður, þó maður sakni nú alltaf umstangsins sem íslendingar leggja á sig fyrir jólin í skreytingum, innan dyra sem utan. Danir eru reyndar að furða sig á þeim stórmerkilega atburði að það stefnir í að danir fái hvít jól tvö ár í röð. Það gerist víst alls ekki oft. Dís tekur hlutverki sínu sem yfirpassara stressuðu námsmannana mjög alvarlega.

Smalaeðlisprófið hennar Dísar

2010-12-18T12:30:00.001+01:00

Ég kom mér loksins í að skella upptökunni sem ég átti af smalaeðlisprófinu hennar Dísar á tölvuna. Ég hélt að ég væri búin að týna upptökunni en ég fann hana og kættist mikið og píndi Valda til að skella því á tölvuna hjá sér. Allavegana, Dís var rúmlega 7 mánaða gömul í eðlis prófinu, það var haldið í fyrstu frívikunni sem ég hafði í dýralæknanáminu og ég var ekki búin að sjá hana í rúma 2 mánuði þegar við skelltum okkur í það. Planið mitt var að mæta með hana alveg hráa til að meta hvernig eðlið hennar væri. Hún hafði aldrei séð kindur áður og hafði aldrei fengið að djöflast eitthvað í þeim en hún hafði fengið að smá forsmekk af hestum. En hérna fáiði allavegana að sjá afraksturinn af fyrstu kynnum Dísar af kindum, en vonandi kemst ég í að þjálfa hana í smölun hérna úti, það er allavegana einn af draumunum sem eru í hausnum á mér núna.

Hvernig getur það meikað sens

2010-12-07T14:06:00.000+01:00

Að það sé á annan bóginn skítkalt þegar hitastigið er í 2°C og það er ekki búið að snjóa, en það er bara milt og þægilegt þegar hitinn er sá sami, en það er búið að snjóa. Er rakin í alvörunni að fara svona illa með mann ? Maður er þó allavegana laus við þetta á klakanum, þar getur maður allavegana klætt af sér kuldann. Annars fyrst að það er nóg af snjó hérna í bili þá er ekki eins kalt eins og það hefur verið og maður kemst allavegana í göngutúra á kvöldin í myrkrinu, og sér hvert maður er að ganga.

Ókosturinn við snjóinn er að sjálfsögðu að það er ansi erfitt að æfa hundafimi almennilega þegar allt er á kafi í snjó. Væri allt í lagi ef við værum með smá snjó, en við höfum ekki verið með smá snjó hérna, heldur FULLT af snjó, það er svo mikill snjór hérna að hann myndi sóma sig vel í íslenskum vetri. Ég hefði alveg verið til í að þurfa ekki að taka pásu frá því sem við höfum verið að æfa en maður getur ekki alltaf stjórnað öllu, og ég efast ekki um að það sem hún hefur lært hingað til sitji sem fastast þangað til við náum að æfa næst. Ég held reyndar að flestir séu búnir að sjá þetta sem hafa haft áhuga á því en hérna er allavegana staðan eins og hún var áður en við "lentum" í pásu

Svo kíktum við um daginn á Nordisk Agility Mesterskap og það voru svona að hluta til smá blendnar tilfinningar að horfa á þessa geðveikt flottu og góðu hunda. Ég verð að segja að finnarnir áttu þetta mót nánast skuldlaust. Fyrirkomulagið var þannig að hlaupin var jumpers braut um morgunin og svo tvær agility brautir og var samanlagður árangur í öllum brautunum reiknaður til stiga í bæði liða og einstaklingskeppni. Það kom mér soldið á óvart hvað það voru margir hundar sem misstu kontakt á kontakt tækjunum og sumir fóru ranga braut. Flestir handlerarnir tóku því bara með kalda vatninu og héldu áfram eins og ekkert hefði í skorist en mér þótti mjög leiðinlegt að sjá handler með hund, sem gerði mistök í brautinni (sem eru jú ekki mistök hundsins heldur alltaf mistök stjórnandans) nánast labba útaf og ignora hundinn algjörlega. Mér fannst það mjög leiðinlegt að sjá enda var það ekki hundinum að kenna heldur handlernum.

Valdi tók upp eitthvað af hundunum á nýja símanum sínum og ef þið viljið kíkja á þau þá eru þau á youtube "stöðinni" minni http://www.youtube.com/user/hundaSilja

En það fer að styttast í annáls skrif... fjör :)

Stundum skil ég ekki alveg

2010-11-15T15:41:00.000+01:00

Hvað ég get verið vitlaus. Ég er búin að vera að velta því fyrir mér soldið undanfarið hvað Dís er misjafnlega góð í hoppunum. Stundum gerir hún þau 100 % með fullum krafti og á fullri ferð, en svo á hún það til að verða hæg, verða rosalega ringluð á því hvað ég er að byðja um (sérstaklega þegar það kemur að erfiðum beygjum í kringum hopp og stjórnun sem hundar þurfa að vera virkilega mikið þjálfaðir í til að skilja 100% hvað stjórnandinn er að meina). Þegar hún skilur ekki hvað ég er að tala um, þá verður hún hæg, hún verður óörugg og í verstu tilfellunum þá á hún það til að slökkva alveg á sér (hefur gerst örfáum sinnum en ég farin að þekkja merkin þegar hún er farin meira í þá átt og reyni virkilega að koma í veg fyrir það). En þegar ég var að æfa með henni á föstudaginn síðasta þá fékk ég algjöra hugljómun, alveg skólabókar "light bulb moment". Ég er nánast ekki neitt búin að vera að verðlauna fyrir hoppin ein og sér. Hún fær nánast aldrei umbun eða verðlaun fyrir það eitt að hoppa, hoppin hafa í hennar huga frekar lágt skemmtunargildi því það er svo langt síðan hún fékk verðlaun fyrir það eitt að hoppa. Hoppin hafa bara orðið svona millitæki á milli þess að framkvæma einhver af erfiðu tækjunum sem við erum búin að eyða mun meiri tíma í að þjálfa, því þau eru jú erfiðari. Hopp er bara hopp.

Eða hvað, ef við horfum á þetta út frá venjulegri braut, þá eru á bilinu 12-20 hopp í einni braut, en yfirleitt bara einu sinni vef, brú, A, salt og þessi "erfiðari" tæki. Samt hættir manni rosalega til að eyða miklu meiri tíma í að verðlauna erfiðu tækin og miklu meiri tíma í að æfa erfiðu tækin, en þau mynda undir 25% af venjulegri braut. Og þessa gildru féll ég í alveg kylliflöt. Ég hef soldið verið að drífa mig ómeðvitað, já eða kanski meðvitað líka, að ná að komast á "réttan" stað í þjálfun með Dís m.v. hvar hún ætti að vera m.v. aldur. En það virðist oftar en ekki vera að verða til þess að ég er of mikið að hoppa yfir mikilvæga hluti í þjálfuninni þ.a. ég þarf án gríns að einbeita mér að því að æfa grunninn, æfa grunninn og ÆFA GRUNNINN ! Það liggur í alvörunni ekkert á, ég á ekki eftir að skrá hana í mót fyrr en á næsta ári þ.a. við höfum ennþá nógan tíma.

Annað sem ég ætla að bæta við þjálfunina hjá mér líka er að þegar ég er að hlaupa brautir (sem ég geri þegar ég mæti á æfingar hjá klúbbnum sem ég er að æfa hjá) þá ætla ég frekar að hugsa um flæði og að ná upp meiri hraða á þessum erfiðari köflum, því það sem hún gerir núna er að hægja á sér (æfingarnar eru settar upp fyrir fullþjálfaða hunda, með 2 fullum brautum, sem hentar í raun ekki mjög vel ungum og óreyndum hundum en við látum það ekki á okkur fá) þegar kemur að erfiðari stjórnunum á hoppunum og verðlauna fyrir hoppin !

En að öðru óhundatengdu, eða svona að hluta til. Núna er næsta blokk byrjuð og fyrsti alvöru dýralækningarkúrsinn er að byrja núna hjá mér, fyrsti kúrsinn þar sem við fáum að læra um sjúkdóma og lækningar á dýrum og fáum að komast í kynni við lifandi dýr og fara inn á smádýra og stórdýra spítalann. Miðað við það hvað ég horfi fram á að vera að læra núna og það sem eftir er af náminu þá skil ég ekki hvernig ég þraukaði fyrsta árið sem virðist bara engin tengsl hafa við dýralækningar. Þetta verður bara skemmtilegt úr þessu. Ég sé reyndar líka fram á dýrustu bókakaupin í náminu til þessa en þetta eru samt allt bækur sem ég á eftir að eiga og nota það sem eftir er þ.a. ég hugga mig alveg við það (fyrir utan það hvað þær eru geðveikt flottar).

En þá er ég allavegana búin að koma niður á blað svona mínum helstu hugsunum um stöðuna í dag og væntanlegar breytingar í þjálfun, svona þar sem að ég er mest að gera þetta fyrir mig sjálfa.

Og tíminn líður

2010-11-10T15:03:00.000+01:00

Þessa stundina nýt ég þess í þaula að vera í viku fríi, reyndar er þetta alveg 11 daga frí ef við tökum tillit til þess að það eru jú tvær helgar inni í þessu fríi mínu líka. En ég er samt að njóta þess í botn að hafa tima fyrir sjálfa mig, tíma fyrir Dís og tíma til að gera bara nákvæmlega ekki neitt. Dís er búin að fá dágóðan skamt af þjálfun þessa vikuna og við erum á leið í tíma í kvöld. Ég er að reyna að halda aftur af mér með að fara út og æfa fyrir æfinguna en ég ætla að láta æfinguna í kvöld vera nóg. Vefið er svona 95% tilbúið. Ég tók nokkrar æfingar með hálflokað vef (s.s. aðeins opið þ.a. væri auðveldara fyrir hana að finna rétta leið í gegnum allt vefið) og svo ákvað ég á einni æfingu að prófa fjóra póla af alveg beinu vefi og það tók nokkrar tilraunir með klikkernum en um leið og hún fattaði að hún ætti líka að ormast í gegnum þessa póla þó þeir væru alveg beinir þá kviknaði ljós í hausnum á henni. Næsta æfing hjá okkur eftir þetta var svo æfing með klúbbnum og ég ákvað að prófa að senda hana í fullt 12 póla vef til að sjá hvað hún myndi gera, en viti menn hún fór í vefið og byrjaði rétt en poppaði svo út úr vefinu eftir nokkra póla. Á fullu vefi vefar hún rétt í svona 70% tilfella en ástæðan fyrir því að hún poppar út úr vefinu er ekki að hún viti ekki hvað hún á að gera, heldur er hún vön að vefa í vefi þar sem hún getur sjálf ýtt pólunum til hliðar. Ef ég nota vefið mitt þá þarf ég alltaf að vera að laga vefið á milli skipta því hún beygjir pólana alltaf aðeins út til hliðar. Stóra vefið er með massívari pólum sem ekki er hægt að beygja og hún þarf að koma sér frekar í hreyfingarmunstur sem inniheldur stærri hreyfingu í gegnum vefið þ.a. hún sé ekki að rekast á pólana og poppa út úr vefinu þess vegna. Ef hún væri að vefa í vefinu okkar heima þá væri þetta ekkert vandamál enda frekar auðvelt fyrir hundana að beygja PVC pólana í því vefi líkt og Skuggi heitinn gerði alltaf svo skemmtilega.

Kontact þjálfunin gengur líka ágætlega, mér hættir reyndar alveg rosalega til að flýta mér mikið í þeim efnum af því að þegar það eru hlaupnar brautir á æfingum þá innihalda þær alltaf brú, A og salt og það er frekar leyðinlegt til lengdar að vera alltaf á sérdíl með að sleppa þeim þ.a. Dís fær að hlaupa brúnna og Aið í fullri hæð á æfingum á milli þess sem ég æfi það betur í "réttri hæð" á mínum eigin æfningum þess á milli. Ég er að vona að það komi ekki í bakið á mér þar sem að á æfingu fer hún brúnna t.d. í mesta lagi tvisvar og ég reyni þá frekar að viðhalda hraða og vera 100% á því að markera þegar hún hittir rétt á kontaktsvæðið. Ef ég fæ þetta í bakið seinna þá má alveg híja á mig !

Annars er ég að prófa soldið nýtt núna, ég ráfaði inn í hráfæðisbúð (fyrir hunda náttúrulega). Ég vissi af þessari búð hérna rétt hjá mér áður en hún flutti sig um set, en svo fann ég hana aftur um daginn rétt hjá staðnum þar sem hún hafði verið þ.a. ég kíkti inn. Ég er mikið búin að vera að láta mig dreyma um að eignast frystiskáp sem kemst inn í innréttinguna hérna, en það hefur ekki gengið vel að finna svona skáp, en það er eiginlega nauðsynlegt að eiga frystikistu eða frystiskáp til að geta fóðrað á hráfæði því annars væri ég í búðinni að versla fyrir hundinn annan hvern dag. En þegar ég kíkti í þessa fyrrnefndu hráfæðisverslun (heitir reyndar Dansk Barf Senter) þá komst ég að því að ekki bara eru þeir með fáranlega breytt úrval af kjöti, beinum og innmat fyrir hunda (af öllum mögulegum og ómögulegum dýrategundum) sem þeir framleiða sjálfir, þá eru þeir líka með það sem þeir kalla "easybarf" sem er þurrkað hráfóður, s.s. þurrkað kjöt, innyfli, bein og fullkomlega samsettur matur, en frostþurrkaður þ.a. maður þarf ekki að eiga frysti heldur skellir maður þessu bara í skál og skellir smá vatni með og voila ! Hráfóður fyrir frystislaust fólk ! Eini gallinn sem ég sé er náttúrulega að einn stærsti kostur hráfæðis er að hundurinn þarf að tyggja almennilega og þ.a.l. uppfyllir fóðrið að hluta til tyggiþörf hundsins og það hreinsar líka tennurnar á meðan hundurinn borðar. Þetta fóður er í áferð eins og mulinn harðfiskur en þar sem að Dís bryður ekki þurrfóðrið sitt heldur gleypir það bara þ.a. það kemur út á það sama hvað þetta varðar. En stærsta breytingin er svo að í staðin fyrir þurrfóður einu sinni á dag alla daga vikunnar fær hún easybarf 5 daga vikunnar, 1 dagur er beinadagur og einn dag í viku fastar hún. Þeirra fóðursamsetning byggir á reynslu dýralækna og líffræðinga sem starfa með úlfa á norðurheimshvelinu og matarvenjum þeirra, þ.a. ég er soldið spennt að sjá hvernig þetta kemur út, en vonandi verð ég búin að eignast frystiskáp bráðum þ.a. ég geti bara fóðrað Dís á hráfæði einu saman. Ég er á þeirri línu að þar sem að hundar eru rándýr og meltingarfærakerfi þeirra er gert til að borða kjöt og innyfli og bein, að það sé ekki eðlilegt að fóðra þá á korni og kornvörum, og mig grunar rosalega sterkt að það sé aukin fylgni á milli t.d. aukinna tannvandamála og ónæmisvandamála sé samsetningin í fóðrinu sem hundum er gefin.

En ég þarf að plata Valda til að taka upp æfingu hjá okkur bráðlega til að aðrir geti séð stöðuna á vefinu til dæmis.

Að hlusta á sjálfa mig

2010-09-28T22:55:00.000+02:00

Ég er búin að vera mikið að velta því fyrir mér, nei eiginlega að velta mér upp úr því, hvers vegna vefið hjá Dís hefur verið svona spes síðustu 2 æfingar. Ég var að reyna að færa pólana þannig að vefið væri beint, en um leið og ég gerði það þá var bara eins og Dís skildi ekkert hvað ég væri að tala um, skildi ekkert út á hvað vefið gengur eða hvað þessir pólar væru að gera þarna. Ég fór því út með vefið í gær með 2 breytingar í huga. Ég ætlaði ekki að vera að flýta mér við að gera vefið alveg beint, og ég ætlaði að halda mér við að setja skipun á tækið. Sú sem kom upp með þessa aðferð mælir reyndar ekki með því að setja nafn á hegðunina fyrr en hegðunin er orðin tilbúin, en ég lít á þetta þannig að ég er í rauninni hætt að láta hana bjóða mér upp á hegðunina að vefa og farin yfir í að hún vefar "á skipun", og þá er gott að hafa eitthvað nafn á það hvað hún á að gera, því hvernig sem á það er litið þá yrði ég annað hvort að setja nafn á tækið, eða setja hreyfiskipun á tækið, hvernig sem á það er litið þá er það skipun.

En þegar kemur að því að hlusta á sjálfa mig, þá hef ég ALLTAF sagt að hluti af því að það tekur tíma að kenna vefið, er sá að það tekur hundinn tíma að festa inni í vöðvaminninu á sér að fara í gegnum vefið. Inngangurinn í vefið er alveg annar kapítuli, sem 2X2 aðferðin gengur rosalega mikið út á að byggja góðann grunn í. En að fljúga í gegnum vefið á fullri ferð er allt annað "ferli" í þjálfun en bara að finna réttan inngang. Þetta er nákvæmlega sama og ástæðan fyri því að það tekur okkur tíma sem krakka að læra að skrifa. Það tekur tíma og endurtekningar að festa hreyfinguna inni í vöðvaminninu. Við trítluðum okkur út með vefið og eitt hopp í gær og skelltum því upp á littla æfingarsvæðinu sem við "stelumst" inn á hérna rétt hjá. Ég setti upp 6 póla vef, örlítið opið, og hopp sem gerði innganninn erfiðari. Munurinn sem ég sá á hundinum mínum var stórkostlegur, hún var hreint út sagt frábær !!! Ég var ekki lítið ánægð með þessa niðurstöðu, og tek því alveg til mín að ég á að hlusta á sjálfa mig.

Hlaupa hlaupa hlaupa

2010-09-23T23:02:00.001+02:00

Það er tómstundargamanið þessa dagana. Ég er að reyna eftir bestu getu að fylgja hlaupaplani sem heitir "Couch to 5 K" sem gengur á að byggja upp hlaupaþol þ.a. maður sé 9 vikur að vinna sig upp í að geta hlaupið 5 kílómetra, eða í 30 mínútur, ef maður hleypur mjög hægt. Ég var byrjuð með þetta prógram á klakanum áður en ég fór út aftur og svo hélt ég því áfram hérna úti. Valdi hefur yfirleitt komið með mér, sem er soldið merkilegt, því hingað til hef ég aldrei þolað að fara út að skokka með honum og ég verð mega skapvond.... veit ekkert hvaðan það kemur. En ég er komin á viku 4 í þessu prógrammi, fór út með Dís áðan, Valdalaus, og ég hélt ég myndi deyja. Dís er reyndar fínasti hlaupafélagi, sérstaklega eftir að ég græjaði hana upp með dráttarbeisli úr Líflandi, svo er hún fest við mig með línu þ.a. hún getur alveg dregið mig, ef hún vill. Hún er reyndar svo pen á því að hún er ekkert að draga mig neitt mikið, en þetta virkar ansi vel fyrir okkur því ég þarf ekki að halda í hana og hún fær smá meiri orkulosun með því að draga mömmu sína aðeins.

Aumingja Valdi nær ekki að koma með okkur núna í smá tíma þar sem að hann fór í smá hnéaðgerð og verður smá tíma að jafna sig. Hann segist reyndar ekki geta borðað kjúklingavængi eða kjúklingaleggi aftur í nánustu framtíð, þar sem hljóðið minni hann aðeins of mikið á aðgerðina. Ekki skemmtilegt það !

Annars gengur skólinn sinn vanagang bara, allt fallið í þetta venjulega far alveg þangað til að maður rankar við sér næsta vor þar sem ég verð vonandi komin með BSc í dýralækningum og Valdi minn mastersgráðu... shit hvað tíminn líður hratt !!! Mer finnst ennþá að það sé svona mánuður síðan ég flutti hingað út, og ég er núna komin á 3. árið í náminu og alveg að verða orðin hálfnuð með að verða dýralæknir... scheize !

Svo er ég farin að setja saman plön í hausnum á mér með Dísiskvís, núna í október og fram í apríl færast hundafimi æfingarnar inn í húsnæði þar sem tækin fá að standa bara alltaf og við þurfum ekki að ganga frá þeim eftir æfingu eða setja þau upp í upphafi æfingar. Ekki það að mér finnist það eitthvað leiðinlegt, en það er skemmtilegra að setja upp brautir þegar þær koma úr hausnum á mér sjálfri, og ekki blaði (sem ég gleymi eiginlega alltaf að prenta út og taka með mér á æfingar) því það tekur bara of oft svo fjandi langan tíma að setja allt upp eftir kúnstarinnar reglum, útmælt og útpælt. Mér finnst reyndar ansi þægilegt að hafa fyrirfram skipulagðar brautir sem eru settar upp með ákveðnu markmiði til að æfa eitthvað ákveðið, en það hjálpar mér samt ekkert svo mikið að geta ekki notið æfinganna að fullu því ég er ekki með vefið tilbúið og ekki með contact tækin tilbúin, eins og ég vill hafa þau, áður en ég fer að hlaupa þau í brautum.

Vefþjálfunina getiði reyndar séð í síðasta pósti, en hún gengur soldið furðulega svona þegar erfiðleikastigið hækkar. Veit ekki alveg hvort ég sé að fara of hratt áfram, er svosem ekki að halda mig nógu vel við 80% regluna, en hún gengur út á að þegar hundurinn (nú eða reyndar dýrið bara) nær árangri á því erfiðleikastigi sem þú ert í 80% tilfella, þá máttu gera æfinguna erfiðari. En hún hefur verið með vel hátt "success rate" á öllum fyrri stigum (sérstaklega eftir að ég tók nokkur skref afturábak og vann grunninn aðeins betur) en svo þegar vefið verður því sem næst beint þá er hún mjög gjörn á að vera nánast blanco með það hvað maður gerir með svona vefpóla. Ég er mikið að halda mig frá því að setja nafn á hegðunina því það er í raun ekki fyrr en vefið er orðið alveg lokað þar sem þetta líkist almennilega fullu vefi, en þetta er soldið spes með að þegar vefið lokast þá hrynur hegðunin niður mikið meira en ég hefði búist við. Mikið hefði ég þörf fyrir að geta skellt upp vefi í garðinum og tekið 2-3 session yfir daginn, í örfáar mínútur í senn. Ég er alveg sannfærð um að þetta gengi mikið hraðar þannig. Annars ef ég horfi á þetta aðeins utan frá þá gengur þetta alls ekki hægt, eiginlega bara alls ekki, og t.d. er enginn af hundunum sem voru á námskeiðinu með okkur farinn að geta vefað að nánast neinu leiti sjálfir, og þeir byrjuðu að læra vefið í apríl. Þannig að ég er hvorki fúl, né er Dís að valda mér vonbrigðum, við erum bara saman að lenda á soldið spes vegg, og þurfum bara að vinna okkur út úr þessu, og helst á meðan jörðin er enn ófrosin svo ég geti skellt vefpólunum niður og æft sjálf.

Svo erum við líka byrjaðar að æfa brúnna, og það gengur alveg eins og í sögu, ég var eiginlega mjög hissa á því hvað ég gat aukið erfiðleikastigið þar hratt án þess að hún feilaði. Núna erum við komnar með brúnna upp á borð og þá fyrst fór hún að stökkva af án þess að hlaupa. Og við erum bara búnar að fara og æfa þetta þrisvar. Ég ætla reyndar að halda mér aðeins á "borðstiginu" í smá tíma í viðbót og setja upp "gildrur" fyrir hana og gera þetta erfiðara strax í stað þess að klára brúnna og fara svo að bæta inn beygjum og göngum undir brúnna og þessu sem lokkar hundinn til að stökkva af botninum. Hlaupa hlaupa hlaupa, það er það sem við ætlum að gera !

En að öðrum pælingum líka, þá var það alltaf planið mitt að fara með hana í hlýðni próf líka, og vantar okkur nú án gríns BARA að geta næsepröve æfinguna, því allar aðrar æfingar eru komnar. Ég er búin að fá leiðbeiningar með hana frá nokkrum aðilum og er svona að prófa mig áfram, en ég er ennþá í því að kenna henni að sækja og skila kubbinum og er ekki búin að bæta við öðrum kubbi þar sem eini munurinn er að annar kubburinn er með mína lykt. Ég var að kíkja á video af æfingunum sem eru í LP I hérna, og LP II reyndar líka, og það er sama sagan þar, okkur vantar bara þessa einu æfingu ! Þ.a. þegar ég er búin að klára að kenna henni næsepröve æfinguna þá gæti Dís allt í einu heitið LP I LP II Morastaða Korka... hversu gaman væri það ! Já og svo kanski LP I LP II DKLPCH Morastaða Korka, og svo seinna meir LP I LPII DKLPCH DKAGCH DKJUCH Morastaða Korka, það hljómar ennþá betur !

En ef þið viljið sjá hvaða æfingar um er að ræða þá er þetta LP I próf með dönsku reglunum

Og þetta er LP II, sami hundur

Spennandi :)

Sögur af vampýrumosquito og þjálfun

2010-09-13T13:20:00.001+02:00

Ég sver það, það hefur gerst einhver stökkbreiting á eiginleikum almennra mosquito flugna í baunalandinu (reyndar á fleiri stöðum, hef heyrt sögur sjáiði til). Ég veit ekki hvað kom til en það er gjörsamlega búið að ÉTA mig lifandi af þessum ógeðum ! Ég er ekki ein um þetta, og ég er ekki vön þessu því ég lendi aldrei í því að vera bitin heima á klakanum, en þær eru séstaklega agressífar og aktífar allan sólarhringinn. Held að ég sé komin með yfir 30 ný bit, bara eftir helgina !

En ég ætlaði nú ekki bara að svekkja eða hræða ykkur með þessum pósti, heldur að skrásetja þjálfunina hjá okkur Dís. Þegar ég kom út aftur skellti ég mér í dýrabúðina og keypti mér vef. Ég hefði svosem átt að vera löngu búin að því en ég hafði ekki tíma eða aðstöðu í vor til að starta þessari þjálfun vegna skóla og almennra anna. Ekki það að hún taki mikinn tíma, eiginlega bara alls ekki, því lengsta "session" hjá okkur var 10 mínútur og það var of langt fyrir Dis, ég sá á henni að hún væri orðin þreytt, og þegar hún verður þreytt þá hættir hún að hugsa og hættir eiginlega að læra. Hún er soldið spes með þetta að hitinn hefur meiri áhrif á hana en ég átti von á í þjálfun, en það er kanski líka bara hitinn hérna úti.

Þannig að við höfum einbeitt okkur að því að hafa æfingarnar stuttar, yfirleitt eru þær um 2-3 mínútur, en ég hef nokkrum sinnum gert það að við tökum pásu, hvílum okkur aðeins og tökum svo annað session. Það tekur mig nefninlega soldin tíma að rölta mér yfir á svæði þar sem ég get æft þ.a. ég er ekki endilega að kíkja þangað út 2-3 yfir daginn, sem hefði samt verið mest ideal, s.s. að ég gæti skilið vefið eftir uppi og stokkið út 2-3 yfir daginn og tekið 2-3 mínútu leik"session" með vefþjálfun. Ég er búin að taka upp eiginlega allar æfingarnar, til að geta séð hjá sjálfri mér hvað þarf að laga og til að sjá hvernig henni gengur. Ég er að nota 2X2 aðferðina hennar Susan Garett við vefþjálfun, og hún byggir á því að láta hana sjálfa finna út úr því hvernig maður vefar og hvaða inngangur er réttur. Fyrsta skrefið er að móta það að hún fari í gegnum tvo póla, sem eru hornréttir á "the reward line" en það er línan sem vísar í þá átt sem dótið/nammið fer. Þessi lína breytist ekki en pólarnir róterast þ.a. hundurinn lærir að fara í gegnum vefið í rétta átt því verðlaunin eru/fara alltaf á sama stað.

Allavegana hérna er fyrsta sessionið, bara að móta það að fara í gegnum pólana, með klikker og nammi.

Þegar ég horfi á þetta þá finnst mér soldið fyndið að sjá hvað hún er merkilega dugleg við að bjóða mér upp á hegðun þó svo að ég hafi svosem ekki verið að æfa hana neitt mikið með klikker og frjálsri mótun, en það hefur eiginlega alltaf verið innandyra og hlýðni eða "tricks" tengt. Þannig að þið sjáið hana koma inn á hæl, bakka, hoppa og ýmislegt til að koma mér í gang. Hún fattaði reyndar pólana miklu betur þegar ég færði mig yfir í að nota boltann frekar en nammi þá urðu pólarnir miklu skemmtilegri.

Næst sjáiði samankurl af næstu æfingum, ennþá með 2 póla

Þegar ég horfði á æfingarnar eftirá þá sá ég að mig vantað að "work the arch better" þ.a. ég væri að æfa líka erfiðu inngangana strax og það sést betur í næsta videoi að mig vantaði að gera það betur. Þess vegna vantar 2 eða 3 skipti inn i videoröðina því ég gleymdi að taka vélina með. Það sem ég aftur á móti gerði var að ég tók nokkur skref afturábak í þjálfun, æfði grunninn betur og hélt svo áfram. Hérna getiði séð afraksturinn af því.

Ég er reyndar svo búin að taka 2 æfingar eftir þetta sem ég aftur gleymdi að taka video af, önnur þar sem ég fór á nýjan stað og gerði æfinguna aðeins auðveldari (4 pólar), en ég er að lenda í veseni með það að það gengur hægt að rétta pólana af þ.a. þeir séu í beinni línu. Hún á það rosalega til að hlaupa bara framhjá, hlaupa í gegnum vefið og fara út úr og inn í vefið á vitlausum stað. Á videoinu þar sem við erum komin með 6 póla þá er hún að vefa flott og fara vel í gegnum vefið (svona yfirleitt) en pólarnir eru ekki orðnir beinir, og ef ég þrengi vefið meira þá fer henni að mistakast.

Hún er reyndar líka soldið fyndin með það að hún á mjög erfitt með að mistakast. Ég veit ekki hvaðan það kemur, en hún fer óþarflega hratt í að "slökkva á sér" ef hún feilar of oft. Ég verð rosalega að passa mig að pirrast aldrei því ef ég fell í það að vera slæmur þjálfari og verð hörð við hana (hef gert það alveg tvisvar held ég) þá slekkur hún bara alveg á sér, verður stressuð og það fer allt inn um annað og út um hitt. Hún er öðruvísi en Fluga að þessu leiti, að Fluga er miklu frekar til í að vinna sig út úr málunum með því að testa og feila, en með Dís þá er það eins og hún sé smeik við að mistakast. Hún er reyndar líka þannig á heimili að maður þarf ALDREI að skamma hana. Eina sem hún gerir af sér er að vera solítill "counter surfer" þegar við erum ekki heima, en það gerir það að verkum að maður gengur bara frá eftir matinn (sem er hvort eð er góð venja), en hún hefur enga aðra ókosti eða leiðinlegan ávana, ekki einn einasta.

En ég tek eftir því að því meira sem ég hef verið að vinna í því að nota mótun og klikker í hundafimiþjálfuninni, þá er hún mikið að skána með þetta, hún kemur frekar aftur til baka með betra hugarfari, en hún er ekki enn orðin þ.a. hún komi aftur til baka og sé 100% tilbúin að reyna aftur og gera betur, en hún þó allavegan reynir og það er fyrir öllu.

En það er svosem líka ágætt að skrásetja að ég er byrjuð á að þjálfa contact tækin. Aðferðin sem ég ætla að nota þar er svokallaður "running contact" og ég hef eiginlega verið að bíða svipað lengi með að nota þá aðferð eins og með vefið, ef ekki lengur. Þetta er aðferð sem ég held að passi vel minni "handling" aðferð og er án efa hraða aðferðin við að fara tækin. Fyrsta sessionið er ekki til á video, en þá tók ég plankann af brúnni og lagði hann á jörðina og kenndi Dis að hlaupa eftir plankanum á jörðinni. Næsta session á ég að hluta til á video, en þá setti ég annan hluta plankann upp á smá hæð þ.a. hún átti að hlaupa niður plankann með örlitlum halla. Þetta gekk eiginlega bara fáránlega vel og held ég að "success rate" hafi verið því sem næst 98%, hún bara feilaði eiginlega aldrei. Svo er bara að halda áfram með þetta og hækka plankann hægt og rólega. Ég ætla að videoa þetta líka meira þ.a. ég geti séð hvernig það gengur :)

En núna er ég að plana í hausnum á mér næstu vefæfingu, og ég er að pæla í hvort að ef ég set tæki sem hún elskar (t.d. göngin) í beinni línu fyrir aftan vefið, hvort það verði til þess að hún vefi betur (ef hún vefar þá fær hún að fara í göngin og svo leika) og vefi meira "consistant". Svo held ég áfram hægt og rólega að þrengja vefið. Susan segir reyndar á disknum hennar að hún mæli ekki með því að fólk setji nafn á þessa hegðun, og ef fólk ætlar að gera það þá alls ekki sama nafn og þú ætlar að nota á tækið framtíðinni. Ég var á 6 póla staðnum farin að pæla hvort það myndi hjálpa henni að fara tækið (í staðinn fyrir að hlaupa framhjá því) ef ég myndi setja eitthvað nafn á það, þ.a. ég ætla aðeins að halda áfram með það (það heitir að núðla hjá mér hahaha) og sjá hvort það hjálpi til við að auka "success rate" hjá henni.

Þangað til næst ;)

Sumarið búið ?

2010-08-22T20:58:00.000+02:00

Nei kanski ekki alveg, en ég er komin aftur út til baunalandsins þ.a. segja má að sumarið mitt sé búið, en þar sem að sumarið endist nú töluvert lengur hérna þá má kanski segja sem svo að ég sé búin að lengja sumarið. Ég átti annars rosalega gott sumar, hefði reyndar alveg viljað hafa haft möguleika á að komast í eins og eina hestaferð, þar sem að þetta ár er fyrsta árið í ansi ansi mörg ár sem ég hef ekki farið í neina ferð. Ég verð að bæta það upp seinna meir, þegar hestarnir eru allir 100% frískir og í góðu standi.

Það var nú samt eitthvað um markverða hluti sem gerðust í sumar, t.d. þegar tilvonandi framtíðar ræktunarhryssan mín fæddist, nánast eins og eftir pöntun. Hún hefur hlotið nafnið Þoka, sem ég fæ örugglega einhverjar blammeringar fyrir þar sem að við eigum gráa læðu sem heitir Þoka líka, en Þokunafnið á merina kom aá undan Þoku, læðunni, sem var búið að skýra þegar hún kom til mín fullorðin. Nafnið á líka svo vel við litinn á henni þar sem að hún er móálótt.

En þar sem að ég var atvinnulaus námsmaður í sumar þá notaði ég tækifærið og fékk að vera í praktík í Grafarholtinu, eins og það er kallað, og vá hvað ég fékk mikla reynslu, fékk að sjá allskonar áhugavert með hunda. ketti, kanínur og nagrísi. Ég var virkilega ánægð með dýralæknana þarna og, þær voru alveg yndislegar, fagmannlegar og bara æðislegar allar með tölu.

En núna er ég komin aftur í baunalandið, er andlega að undirbúa mig undir og plana þjálfun á Dís. Það er soldið kjánalegt að eiga tvo hunda í sitthvoru landinu, því þegar ég fór til Íslands í júlí þá hlakkaði mig mikið til að fara heim og hitta fjölskylduna og Flugu, en var samt leið yfir því að skilja Dís eftir, en svo aftur þegar ég kom út þá var ég leið yfir því að skilja Flugu eftir en samt hlakkaði mig til að koma út og hitta Dís. Þetta er alveg til að rugla í hausnum á manni, en ég er enn að reyna að standa við þá ákvörðun að hafa Flugu heima á Íslandi en trúið mér, það er sko ekki auðvelt. Mig langar án gríns á hverjum degi að senda hana til doksa í rabies bólusetningu og svo skella henni í flug til mín. En ég er samt sannfærð um að ég sé að gera rétt, hún bíður bara eftir mér heima þangað til að ég er búin í námi og kem aftur til hennar.

En núna er planið mitt að nota þenna tíma þangað til skólinn byrjar í vefþjálfun með Dís. Ég skellti mér út áðan og keypti fullt 12 póla vefsett og er núna að horfa yfir 2 X 2 diskinn frá Susann Garett aftur, en þetta er akkúrat aðferðin sem ég ætla að nota hjá Dís, en það var ein af ástæðunum fyrir því að ég var erfiði nemandinn á hundafiminámskeiðinu í vor. Þau nota svokallaða "wire methode" þar sem vefið er alltaf beint en það er net sem sér til þess að það er bara ein leið inn og ein leið út. Persónulega er ég aldrei hrifin af því að vera að nota hjálpartæki í hundafimiþjálfun sem hundurinn á aldrei eftir að sjá í braut. Hundurinn getur orðið háður því að þurfa að hafa þetta til að gera tækið 100% rétt í 100% skipta, en svo þegar það er hægt og rólega fjarlægt þá á hegðunin oft til að brotna niður og allt í einu lítur ekki út fyrir að hundurinn kunni hegðunina almennilega og fólk fylgir því ekki eins vel í keppni eins og í þjálfun því þá sjást hjálpartækin ekki.

Ég ætla í þetta skiptið að taka upp þjálfunina á video, svo ég geti séð eftir æfingarnar hvernig okkur gekk og hvernig þetta þróast hjá henni. Samkvæmt þessu ferli þá ætti ég að vera komin með hund sem vefar 6 póla á viku þ.a. það er ákveðið challange fyrir mig að vera komin með hana þangað fyrir næstu helgi ;)

Raunhæfar og óraunhæfar kröfur

2010-06-11T12:41:00.000+02:00

Ég hef undanfarið gripið sjálfa mig við "athæfi" sem ég átti ekki von á. Ekki alveg frá mér svona allavegana. Ég hef að vissu leiti verið með rosalega háar kröfur og rosalega mótaða mynd í hausnum á mér með það hvernig Dís á að vera í hundafimi, hvað hún á að gera og hvernig hún á að gera það, og merkilegt nokk þá hefur það alveg furðulega oft farið saman með því sem gerist þegar við hlaupum brautir. Núna er Dís orðin tveggja ára og einhverra mánaða gömul, hundar á hennar aldri hérna úti eru yfirleitt löngu farnir að keppa og jafnvel farnir að príla upp erfiðleikastigin og komnir á efsta stig þeir sem eru mjög góðir. En mér er alveg sama um það, ég vissi alveg að ég yrði aðeins "eftirá" með músina mína þar sem við töpuðum náttúrulega öllum tímanum sem fór í fyrsta árið í dýralækninum hjá mér. Ég var búin að kíkja með hana með mér á æfingar í hundafimi þegar hún var hvolpur, hún fékk að elta Flugu í gegnum göngin og aðeins að snerta saltið þ.a. hún yrði ekki hrædd við undirlag sem hreyfðist undir henni, en það var ekki meira en það. Núna eftir að við komum út hef ég iðað í skinninu við að komast með hana í hundafimi frá því að ég kom út, ég hafði planað að starta henni eitthvað síðasta sumar en við komum allar þrjár, ég, Dís og Fluga, eftir vinnu og vorum uppgefnar úr þreytu. Þannig að fyrsta skiptið sem Dís fór eitthvað almennilega í tæki var í fyrsta og eina skiptið sem við fórum í Pre-School agility tíma hjá Vallensbæk Agility klúbbnum. Því næst var það ekki fyrr en í apríl þegar við byrjuðum á námskeiðinu sem er núna að ljúka. Allt í allt hefur Dís, í dag, farið af einhverju marki í tæki 9 sinnum á sinni æfi.

Í dag er ég með hund sem hefur farið 9 sinnum á sinni æfi í tæki, og á æfingu í gær hlupum við brautir með frá 10 til 20 tækjum, erfiðum stýringum og stjórnunum á hoppum, hún fer sendingar í göng og poka af löngu færi, er búin að fatta dekkið nánast fullkomlega, fer saltið sem er eina kontakt tækið sem hún er búin að læra. Ég ætla að segja þetta aftur, hún er búin að fara 9 sinnum í tæki. Næsta fimmtudag er 10 skiptið á hennar æfi sem hún fer á hundafimiæfingu, síðasti tíminn af námskeiðinu og svo er komið sumarfrí. Ég verð að plata einhvern til að koma með mér í tímann til að sýna ykkur stöðuna á hundi sem er búinn að fara 10 sinnum á æfinni í tæki. Ég hef ekkert farið leynt með það að ég hef stór plön og miklar væntingar til þessarar litlu skottu, en ég fann það sjálf þegar ég byrjaði loksins að æfa hundafimi með henni, að ég var mjög lituð af því að hafa hlaupið í 10 ár með Flugu mína, hafa tileinkað mér aðferð við að stýra hundi og hlaupa með hund sem virkaði frábærlega fyrir mig og Flugu, en það var soldið skref fyrir mig að fara úr því að hlaupa með fullþjálfaðan hund og yfir í að æfa með alveg grænann hund, hund sem skildi ekki fullkomlega "mitt kerfi" og hvað ég var að segja þ.a. ég lenti stundum aðeins á vegg þar sem Dís var ekki alveg að skilja hvað ég var að segja þegar mér fannst það þvílíkt augljóst. En núna er námskeiðið að verða búið, núna er ég að fara að geta þjálfað skottuna mína almennilega, alveg keppnis eins og sumir myndu segja, og núna er ég loksins að fara að geta byrjað á að kenna brúnna og A-ið og vefið, svona af því að ég er svo öðruvísi og vildi nota aðra aðferð en þá sem var kennd á námskeiðinu.

En þar sem að ég hafði ekki aðgang að því að æfa sjálf í tækjum þegar mér hentaði þá er það eina sem ég er búin að vera að gera fyrir utan æfingar að koma á kerfi okkar á milli með það hvað mínar handahreyfingar þýða í gegnum leik boltaleik. Þegar ég hugsa til baka þá var Fluga á ekkert ósvipuðum stað eftir svipaðan æfingarfjölda. Fluga skildi eftir "stóra skó" fyrir næsta hunda að fylla upp í, og sveimér þá ef Dís er ekki að fylla bara asskoti vel upp í þá !

Backwards dog

2010-06-01T22:07:00.000+02:00

Einu sinni þegar ég var lítil las ég skemmtilega bók um furðulegann hund. Hann hafði verið taminn þannig að allar skipanir sem hann hafði lært þýddu fyrir hann akkúrat öfuga hegðun m.v. hvað fólkið var að leita eftir. Þegar fólk kallaði á hundinn og sagði "Snati komdu" þá labbaði hann í burtu, ef þú sagðir "farðu heim" þá elti hann þig, ef þú sagðir leggstu þá stóð hann upp... you see where im going with this hihi

Allavegana, mér finnst ég soldið vera með þennan hund á heimilinu í dag, í líki Orku. Hún er soldið gjörn á að vera svona andstæðu hundur. Ef ég vill ekki leyfa henni að fara fram þá er besti staðurinn í heimi að vera frami, en ef ég vill að hún fari þangað þá blívur það enganveginn. Henni finnst t.d. ekkert sérstaklega skemmtilegt að fara í sturtununa til að skola af löppunum eftir göngutúra, og er yfirleitt eiginlega frekar treg við að fara þangað, en í gær þá hafði Dís velt sér upp úr einhverju sem ég vill eiginlega ekki hugsa um úr hverju kom því ég myndi fá áfall ef ég vissi svarið. Þannig að þegar við komum heim var Dís að sjálfsögðu dregin inn í sturtuna gegn hennar vilja (henni fannst alveg nóg að hún hefði synt í vatninu til að þvo þetta af sér og engin ástæða að skella í hana sjampói). Ég þurkaði hratt yfir Orku þ.a. hún var ready að fara fram, en nei, þá var það EKKERT skemmtilegt, svo kallaði ég á Dís og sagði henni að fara inn í sturtuna, Dís var treg við að fara en þá fannst Orku þetta klárlega vera staðurinn til að vera á því ég þurfti bókstaflega að draga hana út úr sturtunni því ég nennti ekki að hún yrði blaut aftur fyrst ég var búin að þurka hana. Svipurinn sem ég fékk þegar Orka fékk ekki leyfi til að fara aftur inn í sturtuna var algjörlega priceless !!

Svíf um á bleiku skýi

2010-05-17T20:54:00.000+02:00

Allan daginn, alla daga. Ef maður ætti að skýra þetta eitthvað þá myndi ég líklega kallast að vera sveimhugi. Bleika skýið mitt er yfirleitt stórt og rúmgott og rosalega gott að vera þar. Ég hef verið svona eins lengi og ég man eftir mér, ég var ekki gömul þegar ég var farin að láta mig dreyma um alls konar hluti sem ég átti ekki (sem í flestum tilfellum voru gæludýr) en það er alveg merkilegt hversu mikið af þessu hefur orðið að raunveruleika. Þegar ég var lítil lét ég mig dreyma um að eignast hund, það varð að veruleika þegar Kátína kom inn á heimilið, sem unglingur lét ég mig dreyma um að keppa á Lansdmóti, sem aftur varð að veruleika árið 2000, sem ungmenni lét ég mig svo dreyma um að læra dýralækningar og búa í útlöndum og eyða mínum aukatíma í að horfa á Animal Planet og leika við hundinn minn. Allt hefur þetta orðið að veruleika.

Ég lít á það að geta látið sig dreyma, og dreyma stórt, sem hæfileika. Allar hugmyndir byrja sem draumur, svo fer maður útfrá því að skoða hvernig maður getur látið drauminn verða að veruleika. Það gerir það að verkum að maður lætur sig samt stanslaust dreyma stærra og maður teygir sig lengra og lengra í átt að stærri og stærri markmiðum. Hingað til hafa mín markmið ekki verið stærri en ég sjálf og ekki verið það fjarstæð að ég hafi ekki getað náð þeim á endanum. Þetta náttúrulega þýddi það að ég var orðin 25 ára þegar ég loksins tók ákvörðunina um að endanlega henda mér út í stærstu ákvörðun lífs mín, sem var að reyna að komast í dýralæknanám og verða dýralæknir, en ég sko sé alls ekki eftir því og ég held að þetta hafi án efa verið ein besta ákvörðun lífs míns.

Ég skal ekkert segja um það aftur á móti hvernig er að búa með svona sveimhuga eins og mér, en sem betur fer leiddu draumarnir mínir mig að mínum fullkomna maka (ég var sko með lista af kröfum sem maðurinn minn þyrfti að uppfylla, ekkert skrítið að ég haldi fast í hann Valda minn). En þetta þýðir líka að fjölskyldan mín situr soldið uppi með draumana mína sem þau hafa reyndar höndlað vel þar sem að margir af þeim hafa alveg samræmst áhugamálum fjölskyldunnar.

Þessu fylgir reyndar líka ákveðinn ókostur. Ég er alltaf að gera plön. Ég er alltaf að plana það hvernig ég á að stefna að því að láta draumana mína sem sveima í kollinum á mér núna, rætast. Það hefur hjálpað mér mikið áður fyrr að skrifa niður þessi plön mín eða væntingar og þá hef ég alltaf náð einhverri svona stóískri ró, þegar maður nær að forma fyrir sjálfum sér hvað það er sem mann langar. Núna er ég t.d. með ákveðin plön í hausnum á mér sem ég er hægt og rólega að komast nær og nær en hvort mér takist það veit ég ekki. Flest þessi plön snúa að hundum í augnablikinu þar sem mín hestaplön ganga útá mögulegar stóðhestapælingar til að eiga einhvern áhugaverðan efnivið þegar ég svo loksins fer heim aftur. En aftur að hundaplönunum mínum, þá var ég að uppgötva um daginn að mestar líkur eru á því að ég verði bara fjögur ár í viðbót hérna úti. Bara fjögur ár til þess að ná öllum mínum hundaplönum, sem eru sko ófá. Þannig að nú spyr ég, eru fjögur ár nóg til þess að komast með hund inná Heimsmeistaramótið í hundafimi ?? Eins og maður segir á góðri útlensku : " Only time will tell..."

Greddupöddur...

2010-05-10T23:26:00.000+02:00

Ég er á þeim merkilega furðulega stað að geta fylgst með hegðun hjá hundum sem ég hef ekki séð áður. Ekki allavegana svona mikið af. Dís byrjaði að lóða í lok apríl, og ég get vægast sagt að hennar lóðarí eru töluvert öðruvísi en þau hafa verið hjá Flugu og Kátínu. Ég hef áður verið með tvær tíkur saman en ekki séð þetta áður. Nú er Orka að nálgast það að verða 6 mánaða og Dís er vægast sagt að kafna úr lóðaríi þ.a. núna er aðal leikurinn hjá þeim að vera í "læknisleik". Það virðist allavegana ekki ætla að verða mikið vesen ef kemur að því einn daginn að Dísin mín verði pöruð.

En ef það kemur að því seinna meir að hún verði pöruð, ég tala hérna hreinlega á "hypothetical" nótum þar sem að ég er ekki enn búin að klára þau heilsufars próf sem vantar að gera, mjaðmamynda og olnbogamynda, DNA testa og augnskoða, þ.a. ég veit ekki hvort hún sé nokkurn tíman að fara að eignast hvolpa, en ef það kemur til þess þá verður allavegana voða lítið mál að para hana. Það lítur út fyrir að ekki hafi öll skapgerðareinkenni Flugu hafi yfirfærst á Dís þó sum hafi gert það.

En við stöllurnar erum búnar að vera núna mánuð í hundafimi, og ég verð eiginlega að segja að hún verður betri og betri í risastórum skrefum ! Ég get ekki sagt annað en að ég sé mjög ánægð með hana, hún er farin að iða í skininu af gleði þegar við nálgumst svæðið og á ekki nema 4 tímum er hún komin með góðan grunnskilning á stýringum og er farin að bæta í hraða. En ég er samt litli erfiði nemandinn, því ég nota ekki sömu aðferð við kontakt tækin og við vefið og þau eru að nota, þ.a. ég get yfirleitt ekki notað eina af þremur uppsetningum sem þær setja upp í hverjum tíma og ég er því ennþá á alveg punkti núll með vefið og kontakt tækin ennþá. En það er líka í góðu lagi því ég er helst að sækjast í handling þjálfun á þessu námskeiði og að geta mætt á framhaldsæfingarnar.

Annars eru námskeiðin þarna soldið öðruvísi uppbyggð en ég er vön að gera þetta, þær fara fyrr í að taka nokkur tæki í röð, hafa 3 uppstiltar brautir þar sem ein er sjálfsþjálfunarbraut án leiðbeinanda (sem hentar mér náttúrulega mjög vel).

En til þess að æfa þessa hinu skemmtilegu hluti, sem ég ætla að gera öðruvísi en aðrir, þá er ég líklega komin með þjálfunarpartner fyrir þá skemmtilegu vinnu sem ég á fyrir höndum með vefið og kontakt tækin og jafnvel komin inn í aðra þjálfunaraðstöðu sem ég get farið og æft mig sjálf þegar ég vill. Hlakka mikið til að byrja á þessari vinnu og ég gæti alveg átt það til að taka eitthvað af henni up á video.

En sem smá svona "side note" þá er ég að íhuga ræktunarnafn (sem er soldið skondið því ég veit ekki hvort ég ætli að verða einhver ræktandi) en þá er allavegana fallegra að hafa eitthvað sameiginlegt til að kenna hundana sem gætu komið frá mér við. Ég er með nokkra möguleika í hausnum, og er eitt nafn orðið líklegast, en ég ætla ekki að upplýsa það fyrr en ég er búin að fá það staðfest ef ég einhverntíman sæki um það hahahaha

En sem hluta af því þá er ég að pæla að byrja að blogga á ensku, og hugsa að ég geri það ekki hérna, þ.a. núna vantar mig nafn á það líka.... vesen smesen

Með kveðju úr Baunalandinu, frá dömunni sem er ekki alltaf svo dömuleg :P

Er loksins byrjuð í hundafimi hérna úti...

2010-03-23T15:09:00.000+01:00

Og þá er Dís orðin feit, hvað er það ?!?!?

En já, ég verð víst að viðurkenna að hundurinn minn er orðinn aðeins of þéttur, segi ekki að hún sé neitt mikið feit, en það eru alveg 2 kg þarna sem eiga ekki að vera, og það er ekki nógu gott að hafa svona smá auka einangrun þegar maður ætlar sér að byrja í fiminni af krafti. Það er nefninlega ekkert sérstaklega gott fyrir hundinn að hoppa og djöflast ef þeir eru of feitir. Þannig að núna fer skottan mín í aðhald og við gefum okkur smá spart í rassinn til að koma okkur báðum í gott form.

Ég er samt ennþá að velta því fyrir mér hvernig hún eiginlega laumaðist aðeins til að fitna, ég held að viðvera Orku (samkeppni um matinn, Dís þarf að passa að hún fái nú alveg örugglega að borða og svelti ekki) og það að hvolpamatur sé búinn að vera á boðstólnum sem er mun feitari, hafi haft mikið með þetta að gera. Það sem þær gerðu var að í hvert skiptið sem matur var settur fyrir þær á gólfið, þá fóru þær í dallana hjá hvor annari (maturinn sem hin fær hlýtur náttúrulega klárlega að vera MIKLU betri). Þetta þýðir það að núna er komið annað form á fóðruninni, Orka fær sinn mat inn í búri og Dísar matur er tekinn alltaf eftir smá tíma, hún fær ekkert að hanga með matinn sinn í dallinum eins og áður (þá var það heldur ekki vandamál að hún væri of feit).

Annars er líka vorið loksins komið í baunalandinu, allur snjórinn er farinn og gróðurinn farinn að taka við sér. Loksins get ég farið að lengja göngutúrana okkar þ.a. Dís fái þá meiri hreyfingu og komist þá einnig frekar aftur í form. Þessi vetur var allt of mikill og allt of langur, og magnið af klaka á göngustígunum í skóginum gerði það að verkum undir það síðasta að maður var farinn að velja vandlega hvaða leiðir maður valdi í göngutúrunum. Svo er ég líka farinn að geta hjólað fyrst snjórinn er farinn sem er líka hin fínasta líkamsrækt fyrir hundinn. Eina vandamálið með það er að beislið sem ég hef notað á hana er orðið of lítið á hana (ekki bara af því að hún fitnaði samt) og mig vantar soldið mikið almennilegt dráttarbeisli, en það hefur reyndar verið á dagskránni í soldinn tíma að eignast svoleiðis.

En aftur að hundafiminni. Við skelltum okkur fyrir jól í pre-school tíma í hundafimi, sem var ætlaður fyrir fólk sem var með hvolpa eða að bíða eftir að komast á námskeið, til að koma og "leika sér" í smá grunn tækjum, fórum í hopp og göng í nokkrum útgáfum og skemmtum okkur náttúrulega klárlega fjandi vel. Á þeim tíma var ég soldið hissa á valinu á æfingarsvæðinu, sem er grænt svæði með trjágróður á einni hlið og svo bílgötur á hinum þremur. Túnið er reyndar alveg vel stórt, en það er samt ákveðið undarlegt að vera að æfa á svona opnu svæði þar sem möguleiki er á því að ef maður er með hund sem er gjarn á að hlusta ekki á innkall og svona að hann hlaupi og lendi undir bíl. En í þessum tíma ræddi ég við fólkið sem er með klúbbinn og skráði mig á næsta námskeið hjá þeim sem var svo formlega að byrja í gær. Þau eru ekki með róterandi byrjendanámskeið eins og við heima þ.a. eftir fysiology geðveikina síðasta haust þá hafði ég ekki möguleika á að byrja í fiminni með Dís fyrr en núna, þ.a. við höfum nýtt tímann hingað til í allskonar grunnæfingar og keppnishlýðni grunn. Við ættum því að vera ágætlega undirbúnar undir að geta loksins byrjað.

Fyrsti tíminn á byrjendanámskeiðinu var í gær, þetta var bóklegur tími eða svokallað "theorie aften". Þarna mættu kennararnir og töluðu um námskeiðið, hundafimi og hitt og þetta í tæpa tvo tíma. Valdi var reyndar búinn að segja við mig fyrir nokkru að ég ætti að fara á námskeiðið og vera alveg mesta ljóskan og þykjast ekki vita neitt um hundafimi en mér tókst ekki að sitja á mér og þegar við áttum að kynna okkur þá sagði ég náttúrulega að ég hefði langa reynslu af hundafimiþjálfun á keppnisleveli (sagði reyndar ekki að ég hefði tæplega 10 ára reynslu af kennslu og vantaði bara að ganga 3 námskeið og taka próf til að verða útskrifaður hundafimi og hvolpaskólakennari innan HRFÍ, veit ekki hvort leiðbeinendurnir myndu verða eitthvað feimnir yfir því, eflaust yrðu þeir það samt ekki). Mér mistókst s.s. hrapalega að mæta og vera ljóskan og þykjast ekki vita neitt. Ég var reyndar búin að lofa mér því að meta með rosalega opinn huga til að sjúga í mig þekkingu annarra, og ég ætla mér að standa við það, en það breytir því ekki að ég er fyrir löngu búin að ákveða hvaða aðferðir ég ætla að nota til að kenna Dís t.d. vefið og kontakt tækin, og ég beygi mig ekki frá því.

Þess vegna var ég einnig soldið hissa á því hvaða aðferðir þau ætla að nota til að kenna okkur vefið og kontakt tækin. Reyndar með kontakt tækin þá hef ég sjálf kennt þessa aðferð og mælt með henni við fólkið sem ég hef kennt en hún er erfiðari þegar kemur að keppni að því leyti það er miklu erfiðara að vera stabíll á því að viðhalda þessari hegðun 100% í keppni án þess að hún brotni niður, og margir lenda í því að hundarnir hægja mikið á sér á t.d. brúnni, og fá þ.a.l. verri tíma. Fyrir þá sem ekki vita um hvað ég er að skrifa þá heitir aðferðin "two feet on, two feet off" og byggir á því að hundurinn stoppi á endanum á tækinu með framfætur á jörðinni og afturfætur á tækinu. Vefið aftur á móti kenna þau með því að hafa vefið alveg lokað en með "guide wires" til að sýna hundinum rétta leið gegnum vefið. Þetta líka er ekki leið sem ég ætla að nota.

Aðferðirnar sem ég ætla að nota aftur á móti eru 2x2 frá Susann Garett til að kenna vefið, og "running contacts" eftir fyrirmynd Silviu Trkman. Fæstir hafa eflaust nokkra hugmynd um það hvað ég er að tala, en ég veit að leiðbeinendurnir sem kenna námskeiðið hafa það og vona að þær hjálpi mér. Ef ekki þá bara geri ég þetta sjálf hihi. Þegar ég lít aðeins yfir þennan póst minn aftur þá virka ég soldið sem algjört "know it all", ég er bara soldið föst í mínum venjum, ég vona samt rosalega að ég eigi eftir að læra massa mikið í fiminni hérna úti því það er nóg þar að finna sem ég veit ekki og þekki ekki. En ég er alveg sauðþrá við það hvaða aðferðir ég ætla að nota til að kenna þessi þýðingarmiklu tæki í fiminni því þau þarf að kenna vel og þau þarf að kenna rétt til að eiga einhvern séns í liðið á hæsta level í fiminni, og ég stefni eins langt með Dísiskvís eins og við komumst.

En fyrsti verklegi tíminn verður eftir páska, og ég iða í skinninu eftir því að byrja ! Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað ég er búin að bíða eftir þessu lengi ! Loksins get ég farið að flytja fréttir af framgöngu í þjálfun, sem þetta blogg var reyndar upphaflega stofnað til að gera :)

Legendary road trip !

2010-02-27T16:41:00.001+01:00

Já, road trip, hvað getur maður sagt annað en vá. Þetta var áhugavert og magnað skemmtilegt.

En byrjum á byrjuninni, Dóra vinkona var s.s. á leiðinni að fara að sækja hvolpinn sinn sem hún ætlaði að koma með til Dk í pössun þangað til hún má fara heim til Íslands. Þegar hún lenti í Kastrup og ætlaði að taka lestina til Amsterdam, þá var bara fullt, og það svona hressilega því það var ekki laust sæti í nokkra daga. Þá var Dóra litla í smá veseni enda soldið langt að labba, flugmiðar voru fjandi dýrir og hún gat ekki fengið bílaleigubíl. Því kom ég til bjarga á nýja litla bílnum og við gerðum okkur þetta líka legendary road trip úr því. Á föstudagsmorgni klukkan korter í níu lögðum við af stað með Dís í skottinu.

Við keyrðum og keyrðum og keyrðum, með Gibbs okkur við hönd, en þegar við komum yfir í Þýskaland þá gerðist soldið furðulegt, Gibbs neitaði því að það væri eitthvað land til sem var ekki Danmörk og við keyrðumað hans mati bara í vatni.

Við reyndar náðum að finna út úr þessum með blessaðan Gibbs en honum tókst allavegana að gera ferðina okkar ansi áhugaverða !

Við brunuðum á þýsku autobönunum yfir til Hollands og stoppuðum stutt hjá ræktandanum að hvolpinum og héldum svo áfram alla leiðina til Belgíu til Möggu. Ferðalagið tók ekki nema tæpa 14 tíma, en við lentum hjá Möggu á miðnæti, en þar biðu okkar ansi góðar móttökur, hundaknús og stórgóðar veitingar. Við áttum góðar stundir og nutum landsins, hundanna hennar Möggu og átum svo hressilega yfir okkur að annað eins verður seint toppað !

Ég var reyndar ekkert hrikalega dugleg að taka myndir, en hérna er allavegana eitthvað smotterí. Já og Dís skvís er víst líklega orðinn víðförlasti íslenskt fæddur Border Collie í heimi, hefur komið til fimm landa allt í allt.

En ég henti inn nokkrum myndum í myndaalbúmið ef þið viljið kíkja en hérna eru smá sýnishorn.

Hell Week is over !!!

2010-02-04T09:52:00.000+01:00

Já, þá er hrikalegasta prófavika sem ég hef nokkurntíman upplifað búin !!! VÁ hvað ég er fegin að hafa lifað hana af.

Sem smá yfirlit yfir janúar mánuð, svona af því að ég bloggaði hreinlega ekkert í janúar, þá byrjaði hann á því að við upplifðum dönsk áramót, sem ásamt dönskum jólum eru mun minna áramótaleg en íslensk áramót. Við vorum með gesti, íslenska, danska, tvífætta og fjórfætta, og fengum því að prófa dönsk áramót með alvöru dönum. Eina hefðin þeirra, og ég er hreinlega ekki frá því að þetta sé eina hefðin í Danmörku, er að korteri fyrir miðnæti horfa þeir á eldgamla stuttmynd, tekna upp á stríðstímum, um drukkinn brita og hefðafrú. Ég er ekki frá því að hún heiti afmælisveislan eða eitthvað álíka. Þarf að finna hana fyrir ykkur við tækifæri. Flugeldar eru seldir hérna, og eitthvað notaðir, en þögnin hérna úti var slík að ég hefði getað heyrt saumnál falla á snjóinn. Veit ekki hvort það er vegna þess að ég bý ekki alveg þar sem mikið af efnuðu fólki býr (námsmenn og efnamiklir fer sjaldan saman í einni setningu, nema verið sé að grínast eitthvað) eða hvort þetta sé hin almenna stemning dananna, en þeir sem voru hjá mér vildu meina að það sem við upplifðum væri ekki normið.

En allavegana, Valdi fór heim 2 jan og var heima allan mánuðinn. Skólinn hjá honum er aðeins skemmtilegri með þetta en minn, að skólaárið er hjá þeim allt í allt 9 mánuðir en ekki 10 þ.a. hann klárar vorönnina hjá sér einhverntíman í maí, en ég ekki fyrr en í lok júní. Við Dís sátum því hérna og höfðum ofan af fyrir hvor annari, tjah eða hún hafði ofan af fyrir mér á meðan ég sat í massa próflestri. Prófin voru svo núna í síðustu viku, í einni massífustu prófviku sem ég hef á minni námsæfi upplifað, og það er ekkert grín. Það byrjaði s.s. á mánudaginn með smásjársýnaprófi í kúrs sem heitir Histologi og Embryologi, s.s. fóstur og vefjafræði, í prófinu sátum við hver við sína smásjá og skoðuðum 8 sýnahópa og svöruðum spurningum um þau. Það gekk ágætlega hjá mér, held að ég hafi náð nógu mörgum stigum þar (þarf að svara 50% rétt til að ná þeim hluta), svo á þriðjudeginum var bóklega prófið í histo og embryologi. Þar náðu þeir mér alveg hressilega, ég rölti mér inn í það próf kokhraust og bjóst við að fá svipað próf og þeir hafa komið með síðustu 12 árin. En nei. Þeir komu með glænýtt próf melirnir ! En þrátt fyrir það er ég alveg smá bjartsýn á niðurstöðuna, en annars þá veit maður aldrei fyrr en blessuð einkunnin er komin inn.

Svo kom einn dagur í "frí", sem maður eyddi í að svissa sér eins vel yfir í næstu geðveiki og mögulegt var, því á fimmtudeginum var spotprófið í anatómíunni (fyrir þá sem ekki vita hvað spotpróf er þá er það prófafyrirkomulag frá djöflinum þar sem maður labbar milli sýna, sem í þessu prófi voru 20, og svarar spurningum um sýnin, með tvær mínútur til að eyða á hverri stöð) sem mig er búið að hrylla við frá því ég ákvað að fara í þetta nám. Þetta er reyndar alveg 3 sinn sem þeir hafa haldið þetta próf með þessu fyrirkomulagi því í gamla daga var anatomíuprófið munnlegt, en núna eru víst svo margir dýralæknanemar að það tekur bara allt of langan tíma að testa okkur öll munnlega. Prófið var ekki eins hræðilegt og ég var búin að búa mig undir, en hvort ég hafi náð að svara 50% alveg rétt, tjahh, sjáum til þegar einkunnirnar koma. Svo á föstudaginn, þegar maður var gjörsamlega búinn á líkama og sál, komu þeir með skriflega prófið í anatómíu. Prófið sjálft var ekkert helvíti, en þetta fyrirkomulag, fjögur taugatrekkjandi próf í einni viku, er ekki alveg að gera sig. Þó efnin séu skyld, þá var ég t.d. ekki búin að lesa neitt í anatómíunni frá því fyrir jól því ég var of upptekin við að lesa histo og embryologi því það próf var á undan. Ég kvartaði ekkert lítið yfir því að hafa ekki nema einn dag til að "svissa yfir" í anatómíuna við alla sem heyra vildu og er satt best að segja alveg undirbúin undir það að þurfa að taka anatómíuna upp í sumar.

En að öðru öllu skemmtilegra, þá er danmörk að upplifa snjóþyngsta vetur nánast í manna mynnum. Ég kvarta svosem ekki mikið, allavegana á meðan almennings samngöngur ganga, sem þær reyndar gerðu ekki í gær og dag, allavegana ekki almennilega. Dís hefur notið þess í ræmur að hafa allann þennan snjó þar sem að það skiptir ekki miklu máli hvort ég gleymi að taka boltann hennar með í göngutúr eða ekki, jörðin er jú þakin boltagerðarefni. Mig er samt aðeins farið að vanta að losna við þennan snjó þannig að ég geti farið að hjóla með hana að einhverju viti. Við eigum orðið svo fjandi fína línu og ágætis beysli (mig langar þó í betra og stefni ég á að fá mér betra beisli) og þetta er líka fínasta hreyfing fyrir hana og ég er með þennan líka frábæra risastóra skóg hérna við hliðina á mér til að viðra okkur í.

Annars eru að vissu leiti blendnar tilfinningar yfir þeim kúrsum sem ég er að byrja í núna. Ég búin að vera lengi að biða eftir því að vera búin með þessa geðveiki sem var að klárast en núna er ég alveg komin út fyrir allt sem ég hef áður lært, núna er ég komin í eitthvað alveg nýtt. Ég er búin að læra um allan líkamann (í dýrum og mönnum reyndar líka) að öllu leiti, alveg niður í hinar minnstu frumuhluta, hvernig allt er og virkar þegar það allt er í lagi. Núna loksins er ég að byrja að læra um hvað gerist þegar eitthvað fer úrskeiðis, og vá hvað mér finnst þetta spennandi og áhugavert !

En við Dís kíktum aðeins út með myndavélina með okkur, svona svo þið getið séð snjómagnið í baunalandinu og hér er eitthvað af afrakstrinum

annáll 2009

2009-12-31T12:00:00.002+01:00

Jæja þá er komið að því, annáll ársins 2009 er í startholunum. Ég hef ákveðið að halda við þessari hefð frá því í fyrra, en þar sem að annáll ársins 2008 tók nokkra daga í skrifum hef ég ákveðið að byrja snemma á þessum, enda verð ég með gesti hérna á gamlárskvöld og ekki alveg í aðstöðu til að sitja með tölvuna í fanginu við skriftir. Í dag er 20 desember og hef ég því 10 daga til stefnu að klára annálinn áður en ég birti hann formlega. En þá er kannski ágætt að byrja á byrjuninni, þ.e.a.s. í

Janúar:

Mynd tekin á gamlárskvöld 2008

Mánuðurinn byrjaði undarlega, því ég átti flug aftur til Danmerkur klukkan 7 um morguninn. Gamlárskvöld var því með rólegasta móti (gaf mér góðan tíma til að sitja við skriftir en tókst samt ekki að klára annálinn sem reyndist stærra verk en ég átti von á, en hvað um það). Valdi skutlaði mér svo á flugvöllinn og ég kvaddi landið, í bili. Ekki er hægt að segja að við hafi tekið eintóm gleði þar sem að mín beið ekkert nema lærdómur allan mánuðinn, enda höfum við lokapróf í janúarlok í skólanum hjá mér einhverra hluta vegna. Það sama bíður mín reyndar núna en við komum að því seinna. Þegar prófin kláruðust hoppaði ég upp í lest og sótti lítinn leynigest sem ætlaði að búa hjá mér fram á vor þangað til hún yrði nógu gömul til að fara heim til Íslands.

Ég get ekki sagt að ég sé mikil smáhundamanneskja og hef í raun aldrei verið með svona lítinn hund þ.a. ýmislegt var nokkuð nýtt fyrir mér en við pössuðum vel saman og ég get allavegana sagt að hún var ansi lunkin í að sækja dót, alveg eins og stóru hundarnir mínir. En litla íbúðin mín varð allt í einu mun líflegri með litla krílinu og fór ansi vel um okkur þó hún hafi ekki verið stór.

Litla íbúðin mín í Danmörku

Lítið er hægt að segja af sögum Valda þennan mánuðinn, og þar sem að hann eyddi ótrúlega stórum hluta ársins í að klára námið sitt þá skuluð þið gera ráð fyrir því að ef ég segi ekki frá afdrifum hans í þaula þá hafi hann verið upptekin við lærdóminn, sem borgaði sig líka ágætlega fyrir hann kallinn !

Febrúar: kom með miklum kulda, vá hvað ég átti ekki von á því hversu kalt verður í baunalandinu á veturna. En það er ekki hægt að segja að þeir fái mikið að njóta snjós. Ég get allavegana ekki sagt að snjór hafi angrað mig mikið þar sem að ef hann kom þá hélst hann í mesta lagi í nokkra daga. En frostið og kuldinn er einhverra hluta vegna mun verri hérna heldur en heima, gæti verið rakinn, hver veit, en ég fór sjaldnast út án húfu og vettlinga og hlýja úlpan mín gerði gæfumuninn. Einkunnir komu úr prófunum og þau fóru eins og ég átti von á. Einnig fórum við Sól ótroðnar slóðir í að upplifa „hundalíf“ í borg þar sem hundar eru velkomnir nánast alls staðar.

Við stelpurnar höfðum reyndar nokkuð skemmtilegt í bígerð, þar sem við rúlluðum til Fredericia með briard tíkina sem Guðríður var að passa, á hundasýningu. Íla stóð sig ansi vel, heillaði dómarann hressilega, fékk heiðursverðlaun og varð besti hvolpur tegundar.

Þetta þýddi að við urðum að bíða eftir úrslitunum um besta hvolp sýningar, en bara að verða besti hvolpur tegundar voru ansi góð úrslit fyrir þennan íslandsfara. Úrslitin komu svo seinna um daginn og þar voru hátt í 60 hvolpar, af jafn mörgum tegundum og mikil samkeppni. Þegar við mættum inn í stóra hringinn stóð hún sig svona líka vel að dómarinn valdi hana út sem 4 besta hvolp dagsins, sem þýddi að við fórum á bæði á bleika dregilinn og verðlaunapall.

Helgin eftir þetta var alls ekki leiðinleg heldur, þar sem að Valdi minn skellti sér upp í flugvél og hoppaði yfir hafið til mín. Hann fékk smá forsmekk af því hvernig danskur vetur er, hrollkaldur og stundum pínu snjór.

Mars: var nú nokkuð fréttalítill, mest bara lærdómur og smá fíflaskapur með góðum vinum. Kolla og Elli komu í heimsókn í litla kotið ásamt einum litlum husky sem gistu öll í litlu íbúðinni þ.a. allt í allt vorum við 5, og ég held að ég hafi ekki náð að toppa þá tölu allan tímann sem ég bjó þarna.

Elli og husky hundurinn Alex

Elli, Kolla og ég

Apríl: aftur á móti var atburðaríkur mánuður. Ég kláraði líklega eitt leiðinlegasta fag sem ég hef nokkurn tíman farið í og var mikið fegin að standast það. Veðrið í danaveldi var nú samt orðið mun betra og vorið kom með látum með sól og hita og grænum skógum. Það hentaði vel til útivistar og fóru grillveislur í garðinum að verða ansi margar. Planið mitt var alltaf að komast heim fyrir afmælið hans Valda, þar sem að við eigum bæði afmæli í apríl, með stuttu millibili, en skólinn minn var ekki alveg sammála og henti á okkur lokaprófi daginn eftir afmælið hans Valda þ.a. ég komst ekki heim fyrr en tveimur dögum seinna. En ég bætti okkur það upp með löngu páskafríi sem var eytt í dýrastúss og samveru með fjölskyldu og vinum. Þorri litli dafnaði vel í sveitinni með hrossunum eins og sjá má, og ég er ekki frá því að það leynist eitthvað módelblóð í honum því ég man ekki eftir því að hafa séð hest stilla sér upp fyrir myndatökur áður eins og hann gerir.

Hrossin myndarleg í Mýrarkotinu

Við kíktum einnig á Álfhóla að kíkja á gullin okkar þar, og það var sama sagan, sátt og sælleg hross, Artemis orðin að stóðmeri og staðráðin í að leyfa okkur ekki að nálgast sig, á meðan Orka litla var til í knús og kossa.

Það fer Artemis vel að vera stóðmeri í mýrinni

Valdi og Orka

En tíminn bíður ekki eftir neinum og það kom að því að ég varð að fara aftur út, en þetta síðasta úthald var bara í tæpa tvo mánuði þar sem leið mín lá aftur heim í lok júní. Við tók lærdómur, lærdómur og meiri lærdómur, við Valdi vorum soldið í sama bátnum að því leiti að meira og minna allur okkar tími fór í lærdóm og skóla. Það reyndar borgaði sig alveg þar sem að við uppskárum nokkurnvegin eins og við sáðum og stóðumst öll okkar próf með prýði. En litla dýrið og góða veðrið beið mín í Danmörku og þangað var ferðinni heitið.

Maí: getum við lýst í tveimur orðum, snilldar veður ! Veðurblíðan jafnaðist á stundum á við veður eins og það gerist best í heitari löndum (sem Danmörk jú er, en hún kom mér nú samt á óvart þarna) og það endaði á því að ég neyddist út í búð til að kaupa léttari föt til að vera í að sumarlagi. Ég gerði eitt sinn þau mistök að fara út að skokka í dökkum fötum og það geri ég sko ekki aftur. Þ.a. núna er ég ágætlega sett þegar veðrið fer að hlýna aftur næsta vor. Við Sól skelltum okkur samt í smá ferðalag og lögðum land undir fót og skruppum til Ålaborgar til þess að fara á hundasýningu. Vinafólk mitt býr þar og voru þau svo yndisleg að skjóta yfir okkur ferðalangana skjólshúsi. Vistin hjá þeim var reyndar svo æðisleg að ég þarf að gera mér upp einhverja ástæðu seinna meir til að kíkja aftur á þau, en það er seinni tíma vandamál. Skógurinn „minn“ var orðinn iða grænn og eyddi ég eins miklum tíma utandyra eins og ég mögulega gat og var maður farinn að verða sólbrúnn og sællegur.

Valdi lauk sínum lokaprófum í maí og flaug svoleiðis í gegnum þau. Hann var reyndar búinn að taka ákvörðun um að taka sumarönn líka, lokaverkefni og einn kúrs með, til að geta verið búinn í lok ágúst þar sem að hann komst inn í Mastersnám í DTU í einhverju sem ég get ekki enn borið fram. Í stuttu máli sagt er hann í Mastersnámi í rafmagnsverkfræði en ég get ekki útskýrt námið hans mikið meira en það. Ég get nú ekki sagt annað en að ég var að rifna úr stolti þegar hann komst inn í skólann, sérstaklega þar sem að stór partur af okkar sameiginlegum plönum byggir á því að hann sé hérna úti líka þar sem ég verð hér í nokkur á í viðbót.

Júní: kom og ekki versnaði veðrið (ætli ég sé ekki mikið að ræða um veðrið þar sem að lítið annað gerðist hjá okkur skötuhjúunum nema lærdómur, já og maður er ekki vanur svona dönsku veðri heldur). Valdi var byrjaður í lokaverkefninu sínu ásamt síðasta kúrsinum, og hann og félagi hans í lokaverkefninu bitu ansi stórann bita af kökunni þegar þeir völdu sér verkefni því þeir tveir saman ætluðu að hanna og smíða Segway (sem er svona hjól sem þú stendur ofaná og hallar þér svo fram og það keyrir, voða tæknilegt og sniðugt)

Segway tæki

Í lok mánaðarins tók ég síðasta prófið á fyrsta árinu og hoppaði um leið upp í flugvél og kom heim. Loksins var „útlegð“ minni lokið og ég komin heim. Við biðum ekki boðana og brunuðum í sveitina.

Dís að smala hestunum í sveitinni

Í Júlí tók vinnan við, Valdi vann ennþá hörðum höndum að hönnun og smíði og sást voða lítið utan skólastofunnar á meðan ég eyddi öllum dögum í reiðbuxum, bæði í vinnu og utan hennar. Litlu skotturnar mínar, Fluga og Dís fylgdu mér alla daga og sáu um að heilla og knúsa ferðamenn ásamt því að siða til hestana og sjá um reksturinn tvisvar á dag. Við stelpurnar sem búum hérna í Morbærhaven vorum búnar að plana hestaferð í júlí í uppsveitum Hrunahrepps, sem innihélt Svínárnes, Helgaskála og Laxárgljúfur. Ferðin var æðisleg í alla staði, ferðahópurinn góður og fullt af frábærum minningum.

Reksturinn var ansi glæsilegur

Það er alltaf gaman að ríða um Laxárgljúfrin

Í þessum sama mánuði fjölgaði aðeins í hrossahópnum hjá okkur, þar sem að fyrstu verðlauna merin okkar Artemis kom með fyrsta afkvæmið sitt. Okkur fæddist jarpur hestur sem hefur í bili verið nefndur Atlas frá Álfhólum.

Artemis og frumburðurinn

Valdi og Atlas að hittast í fyrsta skiptið

Artemis var reyndar ekkert á því að hún hafi nokkurn tíman verið tamin og hljóp um mýrina eins og óð þangað til við náðum henni. Hún er nú formlega orðin stóðmeri og er greinilega sátt við það hlutverk. En hún fór í heimsókn til annars graðhests með von um annað folald. Við mamma fórum svo í smá hestakaup sem enduðu þannig að hún á Þorra litla í dag og ég brunaði með Þrá, mömmu hans, undir annan hest að eigin vali. Svo er bara að bíða og sjá hvað fæðist næsta sumar. Í lok mánaðarins kom danskur vinur minn til Íslands, í smá sumarfrí, sem gaf mér afsökun fyrir því að trítla um landið með hann í eftirdragi og heimsækja alla mína uppáhalds staði. Við fórum á Þingvelli, Gullfoss og Geysi, Stöng og Gjánna og Landmannalaugar þ.a. hann fékk smá grófa yfirsýn yfir allt það úrval sem íslensk náttúra hefur upp á að bjóða. Hann lærði svo líka að sitja hest

Fluga og Dís í Landmannalaugum

Í Ágúst var nú farið að styttast í annan endann á sumarfríinu hjá mér, þ.a. ég gerði mitt besta til að eyða eins miklum tíma og ég gat í að njóta landsins og vinanna. Valdi sat ennþá sveittur inn í skólastofu að vinna við lokaverkefnið sitt, en nokkur mynd var að verða komin á það, þó svo að þeir hafi verið sannfærðir um að þeim tækist ekki að klára það á tilsettum tíma. Ég dró Kollu vinkonu mína með mér í fjallgöngu og fórum við og gengum Glym, ég hafði aldrei farið þessa leið áður þó ég hafi reynt (og rignt niður...)

Ég kláraði síðustu íslensku hundasýningarnar sem ég mæti á í bili með því að klára meistaratitil á tvo af „mínum“ hundum, sem ég hef sýnt og fengið öll þeirra meistarastig á, en það voru þær ISShCH African Sauda og ISShCH Ægishjálms Galdra Þrá

ISShCH African Sauda

ISShCH Ægishjálms Galdra Þrá

Við Fluga og Dís notuðum einnig tímann okkar vel þar sem að það styttist í að við Dís færum til Danmerkur, en Fluga varð eftir í Fífurimanum. En það kom að því á endanum að ég færi út aftur, plönin okkar Valda hliðruðust aðeins þar sem að verkefnið var á lokasprettinum þegar við áttum bókað flug þ.a. ég fór út nokkrum dögum á undan honum.

September var mánuður breytinga, meiri breytinga fyrir Valda minn reyndar heldur en mig. Hann og Stebbi kláruðu lokaverkefnið, segway tækið þeirra, sem fékk hið skemmtilega nafn NoWay, virkaði eins og draumur. Þeir héldu vörnina sína og svo kom einkunnin, 10 á línuna, fyrir verkefnið, flutninginn og skýrsluna. Ekki amalegt það.

Svo kom stóra skrefið hans og hann flutti út líka. Við vorum því þrjú, ég, Valdi og Dís, í litlu íbúðinni minni. Við vorum komin með stóra íbúð hérna úti en við fengum hana ekki afhenta fyrr en um miðjan mánuðinn þ.a. við þurftum að búa sátt í þrengslunum. En það átti nú bara eftir að versna, þar sem að gámurinn með húsgögnunum okkar kom áður en stóra íbúðin var laus þ.a. þeim var öllum hrúgað inn í gömlu íbúðina. Við sáum þó til þess að það væri hægt að ganga inn í eldhús og til baka, en það var ekki mikið meira pláss en það. Það kom svo að því að stóra íbúðin var laus og í einum hvelli skelltum við öllu dótinu okkar yfir í nýju íbúðina og það var sko enginn smá munur að hafa allt í einu nóg pláss. Um miðjan mánuðinn var loksins kominn tími til að sækja drottninguna hana Artemis frá graðhestinum sem hún var í heimsókn hjá, og eins leiðinlegt og það er, þá reyndist hún tóm. Við fáum því engan gullmola undan henni á næsta ári og verðum að sætta okkur við einungis eitt folald. En það verður ekki af honum Valda tekið að hann er strax farinn að íhuga mögulega biðla fyrir næsta ár.

Stofan með útsýni út í garðinn

Og eldhús, mikill munur að hafa gott eldhús, ekki bara tvær hellur !

Dís nýtur þess að teygja úr sér núna þegar nægt er plássið

Við Dís notuðum tækifærið og kíktum á Chopenhagen Winner sýninguna sem var haldin hérna rétt hjá okkur. Henni gekk ansi vel og varð 3 besta tíkin.

Við Dís í hringnum

Október var tiltölulega fréttalítill, ég eyddi öllum mínum tíma í lestur fyrir stærsta kúrs sem ég hef klárað í einu (hann einn og sér var í einingum jafn stór og ein önn) og Valdi eyddi öllum sínum tíma í lærdóm líka þ.a. við vorum vægast sagt ekki skemmtileg. Við dýralæknanemar gerðum okkur reyndar glaðan dag og skelltum okkur í Hyttetúr, sem er svona nokkurs konar sumarbústaðarferð nema að hyttur eru meira eins og pínu litlir sumarbúastaðir á meðan sumarhús hérna eru eins og hallir. Andlegar rafhlöður voru hlaðnar og lærdómurinn kláraður eins og aldrei fyrr. Það kom sér líka vel þar sem að prófið kláraðist og ég stóðst með sóma.

Nóvember gaf smá meiri tíma til afslöppunar, en ekki mikinn, hann einkenndist eiginlega mest af gestagangi, og þá kom sér nú vel að hafa góðan svefnsófa. Í byrjun mánaðarins var Dansk Winner sýning danska kennel klúbbsins í Herning, en þar verður heimssýningin haldin á næsta ári. Ég var mikið búin að velta því fyrir mér hvort ég ætti að skrá Dís, en endaði á því að slá til, enda kjörið tækifæri að hitta fullt af vinum mínum sem lögðu land undir fót og komu á sýninguna. Elli minn kom og ferðaðist með mér í nokkuð fullum bíl, við kipptum Kollu upp í Kolding og „römbuðum“ á réttan stað þar sem bíllinn var aðeins að bregðast okkur með að ná ekki að hlaða GPS tækið. Ég mæli ekki með því að keyra um Jótland án korts eða GPS tækis. En þetta reddaðist allt og við komumst á leiðarenda, sem var risastórt sumarhús sem við leigðum yfir helgina. Ég hefði alveg verið til í að skipta og búa þarna, þvílíkt stórt og fínt hús. Sýningin var risastór, hef aldrei séð svona stóra sýningu. Dís var skráð báða dagana og gekk fínt, við skröltum því heim, sæl og sátt eftir frábæra helgi og ekkert beið mín nema lærdómur.

Við Dís aftur í hringnum, núna í Herning

Mamma og Unnar lögðu svo loksins land undir fót og hoppuðu hingað yfir í lok mánaðarins og vá hvað það var gott að fá þau. Það var reyndar ekki fyrr en við komumst í stóru íbúðina sem við höfðum pláss til að taka á móti þeim. Þau komu færandi hendi, með jól í tösku þ.a. núna erum við Valdi tilbúin fyrir jólin með íslenskt hangikjöt, laufabrauð, konfekt og harðfisk. Við kíktum í jóla-Tívolí og túrhestuðumst aðeins, og nutum lífsins.

Desember, sem er nú reyndar ekki búinn, var líklega ó-danskasti desember mánuður sem ég hef vitað um. Núna stuttu fyrir jól byrjaði að snjóa, og núna liggur u.þ.b. 20 cm snjólag yfir öllu, og blessaðir danirnir fengu flog. Þeir hættu algjörlega að kunna að keyra, lestir og metro fara í rugl og sumstaðar var fólki meira að segja ráðlagt að vera heima og leggja ekki út í snjókomuna. Heima myndi þetta flokkast sem fullkomið veður til að fara í snjógallann og fara út í snjókast, en hérna vilja danirnir víst halda börnunum sínum inni, skil þá ekki alveg. En fyrir vikið þá lítur út fyrir að við fáum hvít jól hér í baunalandinu, í fyrsta skiptið í einhver 7 ár víst. Allavegana þegar þetta er skrifað er 21 desember, og snjórinn virðist ekkert ætla að fara. Ákvörðunin um að vera úti um jólin er orðin að raunveruleika. Við vorum búin að velta þessu fyrir okkur soldið, og þar sem ég er að fara í risastórt próf í janúar þá fer allur minn tími núna í lestur og lærdóm. Í haust þegar við vorum að pakka sá ég til þess að lítil leyndamálabók fylgdi okkur út, en hún heitir Jólahefðir Nönnu Ragnars, fékk hana í jólagjöf frá ömmu, og hún er búinn að vera algjör „life saver“ þar sem að það eru allar mögulegar jólauppskriftir í henni sem ég þarf að nota. Ég er búin að baka piparkökur, gera súkkulaðitrufflur og jólaís, og svo er ég búin að plana máltíðirnar yfir hátíðirnar upp á hár. Annars er ég voða lítið stressuð yfir þessu, það verða stór tilbrygði að vera ekki hjá mömmu á aðfangadagskvöld, en það koma jól eftir þessi jól og við höfum það líka ansi gott hérna úti hvort eð er.

Jæja, þessi annáll tók styttri tíma en annáll síðasta árs, ekki nema tvo daga, en við hérna í baunalandinu óskum öllum heima, sem og annars staðar, gleðilegra jóla og gleðilegs nýs árs.

Silja og Valdi

Morbærhaven 4-50

2620 Albertslund

Danmark

Gleðileg jól allir saman !!

2009-12-24T00:49:00.002+01:00

hundafimi og annað slíkt

2009-12-04T00:19:00.002+01:00

Hundafimi tíminn okkar Dísar var afar skemmtilegur, eins og við var að búast. Ég var búin að skoða hvaða leiðir ég hefði til að komast fram og til baka á netinu og búin að ákveða hvaða strætóa við ætluðum að taka og við vorum mættar á réttum tíma út á strætóstoppistöðina. Nema hvað að strætóinn var með allt aðra áætlun sem hann var að keyra eftir en þá sem netið hafði sýnt þ.a. hefðum við beðið eftir honum hefðum við orðið allt of seinar. Ég stökk því heim og náði í hjólið og við hjóluðum yfir í næsta bæ, einhverja 6 kílómetra, og römbuðum beint á réttan stað eiginlega alveg óvart. Æfingin var haldin á opnu túni umvöfnu umferðargötum á 3 vegu, þegar við komum á staðinn var verið að tína tækin út úr frekar skemmtilegri lítilli rútu sem er sér útbúin til að ferja tækin þeirra. Við komum okkur fyrir og hjálpuðum til og fórum svo að leika okkur í einföldum göngum og hoppum.

Hún hefur greinilega ekki gleymt því hvað göng eru, því það var eiginlega eina tækið sem ég var búin að kenna henni þegar hún var hvolpur. Hoppin voru meira áhugaverð þar sem að hún fór stundum yfir, stundum undir og stundum framhjá, allt eftir því hvað henni datt í hug akkúrat þá. Annars stóð hún sig svaka vel, hafði allan sinn áhuga á mér og dótinu. Annars var ég að rifja það upp í huganum hvernig Fluga var þegar við mættum saman í fyrsta skiptið, hún var reyndar ansi lofandi í fyrstu skiptin en ég man samt svo greinilega tímann þegar hún fór almennilega úr "handler fokus" of yfir í "obsticle fokus" og fór að hlaupa á alvöru hraða. Annars var ég aðeins að skoða hina hundana sem voru að æfa þarna, því það var alveg slatti af keppnisfærum hundum sem fólk var að æfa með, og eiginlega bara við Dís og eitt annað par sem "byrjendur". Þeir voru fjandi góðir, flestir voru með einhverja stop hegðun á endanum á brúnni og vefin voru ansi góð, en það var sett um með "guide wires" eða neti á alla kanta. Tækin þeirra eru mjög góð, allt öðruvísi en við eigum heima, en ansi góð engu að síður, nema að ég væri til í að vera með meira "sveigjanlegar" stangir í vefinu til að fá þéttari hreyfingu og hraðara vef hjá stóru hundunum. En að lokinni æfingunni hjóluðum við heim aftur sömu leið, þ.a. á einum degi hljóp hún 12 km og gormaðist 2 tíma í hundafimi, og hún flatmagaði í bælunum sínum fram eftir degi, þreytt og sátt.

En jólin nálgast víst, svo er mér sagt, þ.a. ég er búin að vera að lauma inn einum og einum jólahlut inn í íbúðina, jólarós og aðventukrans og svona, en ég er ekki alveg að finna almennilegar ljósaseríur. En það kemur, ég hlít að finna þær einhversstaðar. Annars er voða lítið annað í fréttum nema bara lærdómur, lærdómur og meiri lærdómur, spennandi.

Foreldrarnir farnir heim

2009-11-25T19:20:00.002+01:00

Já, mamma og Unnar eru farin aftur heim. Þau komu síðasta laugardag í heimsókn í fyrsta skiptið til mín í baunalandið. Það er nú skiljanlegt þar sem að ég var ekki beint með aðstæður til þess að taka á móti fullt af gestum í litlu íbúðinni minni en það er vægast sagt auðveldara að taka á móti fólki núna. Svefnsófinn fékk loksins aftur notkun, hefur örugglega verið orðinn soldið einmanna þar sem að ég nánast bjó í honum í 10 mánuði...

En það var vægast sagt æðislegt að hafa þau hérna, fékk smá fjölskylduvítamínsprautu :) Þau komu reyndar færandi hendi með "jól í tösku" fyrir okkur Valda, hangikjöt, laufabrauð, Nóa konfekt og allskonar gúmmelaði. Ég fékk reyndar smá svona "sjokk", ákvörðunin um að vera í baunalandinu um jólin varð öll einhvern vegin raunverulegri. Fyrstu jólin okkar Valda alveg alein. Ég hef hingað til eitt öllum mínum jólum með fjölskyldunni, og finnst skrítið að breyta því, en þetta er kanski partur af því að fullorðnast og verða "stór". Ekki það að ég hef alveg fjandi nóg að gera í lærdómnum um jólin og það stefnir í lærdóms mestu jól fyrr eða síðar. En það hefði nú verið fjandi gott samt að vera heima um jólin, komast í hesthúsið og svona.

En það koma jól eftir þessi jól og við Valdi fáum þá tækifæri til að búa til okkar eigin hefðir. Ég er reyndar soldið föst í því að vilja hafa mínar hefðir, t.d. þegar kemur að matseðlinum á aðfangadag, sjáum til hversu umburðarlyndur Valdi minn verður við mig, ekki það að eina krafan sem hann hefur sett fram hingað er að við höfum truffle-ið hennar tengdó um jólin og ég er sko alveg sátt við það !

Annars var ég að kíkja í svaka góða bók sem ég fékk í jólagjöf einu sinni, Jólahefðir eftir Nönnu Ragnvalds, þ.a. ég á allar helstu jólauppskriftir sem mig vantar. En næst er þá höfuðverkurinn að ákveða hvað verður í jólamatinn, forrétt, aðalrétt og eftirrétt yfir hátíðirnar. Eldamennskuhæfileikar mínir fá aldeilis að finna fyrir því. En núna eru hátíðirnar "á mína ábyrgð" þ.a. það er eins gott að standa undir því :P

Lærdómurinn stendur enn á svipuðu skriði og áður, tók reyndar pásu þessa þrjá daga sem heimsóknin stóð yfir, en ég hef hafist handa við lesturinn aftur. Dagarnir munu því snúast um lestur og útivist með Dís. Við skvísurnar skelltum okkur í hjólatúr í gær og fórum troðnar slóðir, sem við höfum ekki áður farið og dunduðum okkur aðeins við að reyna að villast í skógjinum. Það gekk ekki betur en svo að við römbuðum fram á sérstakt svæði í skógjinum sem er skipulagt sem og ætlað fyrir sporaþjálfun, hvort sem er fyrir einstaklinga eða námskeið.

Ég var klárlega himin lifandi með þetta, en "svekkelsið" kom svo stuttu seinna þegar ég áttaði mig á því að nú hef ég nákvæmlega enga afsökun fyrir því að láta sporaþjálfun liggja á hakanum eins og ég hafði ætlað mér. Þ.a. nú förum við Dís að hafa okkur til við að læra grunninn í spori, hlýðni og hundafimi, allt á nánast sama tíma. En svona ef þið munið það ekki þá ætlum við að kíkja í "pre-school" agility tíma á laugardaginn að öllu eðlilegu.

En svona til að skreyta aðeins þessi myndarlausu blogg mín undanfarið (hef verið hressilega lög við að fara út með myndarvélina með mér, enda kanski ekki alveg fótógeníska umhverfið svona blautt og drullugt), þá er kjörið að skella með mynd sem náðist óvænt af mér og Flugu að spora á Gaddastaðaflötum á Hellu hérna fyrir einhverju síðan.

hundablogg

2009-11-18T12:34:00.003+01:00

Jæja, ef ykkur líkar ekki að lesa hundablogg hjá mér, þá sleppið þessum pósti :P

Og ef ykkur líkar ekki að lesa hundaþjálfunarblogg, ekki heldur lesa þennan póst.

Veit ekki hversu margir eru eftir þá, held eiginlega að ég sé bara að skrifa þetta fyrir mig (og Möggu, sem er líklega ein af fáum sem les enn bloggið mitt), sem er reyndar ágætt því ég get þá lesið það aftur seinna.

Allavegana, hundafimiþjálfun hefur setið aðeins á hakanum þangað til að ég get komist í tæki. Ég reyndar hefði getað komist síðasta laugardag, en fattaði það ekki fyrr en of seint að það hefði verið opinn tími þann daginn. Síðustu opnu tímarnir hafa lennt á prófhelgi, Herning helginni, og svo greinilega síðustu helgi, sem ég hefði komist á hefði ég bara fattað það. En það er svo önnur æfing 28 nóv og við ætlum þangað.

Þangað til hef ég notað göngutúrana okkar til hlýðniþjálfunnar, þá reyndar helst til að kenna henni keppnishæl. Síðan við komum út hef ég verið að grautast í því hægt og rólega og það tók nokkurn tíma fyrir hana að fatta hvað ég var að tala um. Á endanum tók ég með mér fullan vasa af nammi og klikker og klikkaði í hvert skipti sem hún kom að vinstri hliðinni á mér. Það varð til þess að brjóta múrinn og þá fóru hlutirnir loksins að gerast. Eftir það fór hún að bjóða upp á þessa hegðun oftar og oftar og ég gat orðið verðlaunað meira og meira. Ég skipti fljótlega út nammi fyrir dót, og fór að nota stærri og stærri hluta af göngutúrunum til að leika okkur í hlýðni.

Ég var reyndar ekki sátt við að þurfa að nota tvöfalda skipun til að ná fram réttri staðsetningu hjá henni í hælgöngunni, en síðustu daga er ég búin að fjarlægja hana án þess að það hafi komið niður á hælgöngunni hjá henni og ég er himinlifandi með það :) En þegar ég er að tala um tvöfalda skipun þá á ég við að þurfa að halda dótinu við bringu/brjóst/maga til að halda athyglinni hjá hundinum og fá hann til að horfa upp á þjálfarann. Ég veit ekkert ljótara en að sjá fólk gera þetta í keppni því mér finnst þetta alltaf benda til slakrar þjálfunnar og að fólk sé að stytta sér leið. Að halda hendinni uppi í keppni er "loforð" við hundinn að á hverri stundu detti niður nammi, hundur sem er kominn á keppnislevel á ekki að þurfa á þessu að halda, og myndi almennilegur dómari alltaf dæma þjálfarann niður, og jafnvel dæma úr keppni fyrir að vera með tvöfalda skipun allan tímann. Þ.a. ég get með sanni sagt að ég er mjög sátt við að vera búin að ná þessu út þ.a. hún gangi flottan hæl og á meðan ég geng eðlilega og horfi fram.

Automatic sit er komið inn hjá henni líka, sem óvæntur bónus. Það sem er svo næst á dagskrá er að bæta inn beygjum, hraðabreytingum, hægri og vinstri skrefum (sem eru víst hluti af LP I, II og III í danmörku), og innkomu á hæl. Ég er mikið búin að vera pæla hvort ég ætli að nota innkomu krókinn á vinstri hlið, eða hvort hún eigi að koma inn á hægri, fara aftur fyrir mig og koma þannig inn á vinstri hlið. Annars er önnur innkoma á hæl sem hún þarf að kunna líka sem ég hef ekkert æft, s.s. ég sný baki í hana, er að ganga í burtu og hún kemur hlaupandi inn á hæl.

Ég er búin að renna aðeins yfir LP reglurnar hérna (LP er hlýðniprófið hérna í DK) og þær eru soldið öðruvísi en ég er vön, og var ég t.d. að sjá að ég þarf líklega að skipta út hælskipunarorðinu úr Hæll yfir í Plads (sem er skipunin að koma inn á hæl og setjast) og Foot/Fuss sem er skipunin að ganga í hælgöngu. Ég er ekkert rosalega sátt við þurfa að breyta skipuninni af því að því minna sem ég þarf að rugla í hausnum á hundinum því betra. Ég hugsa að ég kíki kanski í einhverja tíma hjá hlýðniþjálfara, t.d. til að fá svör við svona spurningum, og líka til að læra að kenna "scent discrimination" sem ég hef aldrei kennt, því "scent discrimination" er atriði á öllum stigum hérna. Annars hefur netið reynst mér óviðjafnanlegur gagnagrunnur þegar kemur að þjálfun og ég hef lesið greinar og séð myndbönd um hvernig fólk hefur verið að kenna þetta, en ég hugsa að ég þurfi bara að hella mér út í það og rekast á veggi hérn og þar. Þannig hef ég tileinkað mér flestar þær aðferðir sem ég nota til þjálfunar á mínum hundum. Það má því eiginlega segja að ég hafi lært alla mína hundaþjálfun af hundunum mínum, og ég hef verið stórkostlega heppin með hundana mína.

Svo hef ég reyndar hugsað mér að taka BH og BHP próf (s.s. hlýðni og sporaþáttinn, eða jafnvel bara hlýðniþáttinn úr IPO prófunum) en þar er hlýðnin rosalega formúleruð, alltaf eins og þjálfarinn gengur prógrammið án þess að prófstjóri stýri honum þ.a. að því leiti er hún auðveldari í þjálfun því það er auðveldara að undibrúa hundinn undir að hlýðniprógramið sé svona og bara svona og ekki mikið um óvæntar uppákomur. En ég þá kemur að sporinu, á ég að kenna BHP/IPO spor eða á ég að einbeita mér að loftlykt og fara jafnvel út í IPO-R sem er leitarhundavinnupróf innan FCI líkt og IPO, og er verið að keppa í hérna í DK. Ég hef reyndar ekki fundið neinn klúbb nálægt mér sem æfir þetta, hef fundið upplýsingar um keppnir á norður Jótlandi en það hjálpar mér nú varla mikið. En leitarþjálfun er bara alveg ferlega skemmtileg !

Þetta eru miklar hugleiðingar, en ekkert sem ég er að fara að gera á næstunni, nema hlýðnin og hundafimin, því eins og er er það alveg feiki nóg fyrir okkur með mínum skóla.

Það er samt soldið fyndið að pæla í því hversu mismunandi hundar eru, sérstaklega með það hvað þeim finnst skemmtilegast. Flugu finnst fátt skemmtilegra en að hlaupa langt eftir boltanum á fullri ferð, togast á við mig þegar hún kom til baka, á meðan að Dís finnst greinilega skemmtilegra að hlaupa styttri vegalengdir og "veiða" boltann meira, grípa hann á ferð og svona. Veit ekki hvort það er feldurinn eða hvað en hún verður fljótar þreytt þegar ég kasta boltanum langt. Þ.a. ég skipti út bolta í bandi fyrir venjulegan bolta og þá fóru hjólin að rúlla, þá fór hún hraðar að fatta að hælganga væri skemmtileg og við fórum að eyða lengri og lengri tíma í göngutúrum í að leika okkur í hlýðni, hælganga krefst ekki beint flókins búnaðar, staðsetningu eða mikils svæðis, einfaldur göngustígur er meira en nóg.

En já, smá eigingjarn póstur, eiginlega bara fyrir mig því ég veit ekki hver á eftir að nenna að lesa hann, en það er ekki hægt að segja að ég hafi ekki varað ykkur við :)

tvö blogg á mánuði

2009-11-10T21:23:00.003+01:00

Ætlar að vera hámarkið mitt, einhverra hluta vegna. Reyndar var andgiftin ekkert að drífa sig í heimsókn til mín á prófatímabilinu en þar sem því er lokið í bili þá er kanski kominn tími til að skella hérna inn nokkrum línum.

Það er svosem kanski ekki frá svo miklu að segja, lífið gengur sinn vanagang hérna og við höfum okkar rútínu sem byggir á lærdóm, lærdóm og svo aðeins meiri lærdóm. Svo förum við Dís í göngutúr á hverjum degi, og yfirleitt tvo, en það er misjafnt hvort einhverjir fylgi okkur eða ekki. Annars er ég búin að fá að vita niðurstöðu úr öðru prófinu sem ég var í, anvendt genatik, sem er eiginlega ræktunar genatík. Skemmtilega áhugaverður kúrs um notkun á ræktunaraðferðum í ræktun á húsdýrum og þess háttar. Prófið var munnlegt og dróg ég ræktun hrossa og kinda og náði að blaðra mig hressilega í gegnum það út frá ræktun á íslenskum hrossum. Niðurstaðan varð svo staðin, þar sem að þetta er einkunnarlaust próf.

Í fyrsta skiptið á æfinni héldum við Valdi upp á Halloween, þ.e.a.s. í þeim skilningi að við fórum í Halloween partý hjá Ebbu og Indriða. Ebba og Guðríður voru búnar að skreyta íbúðina hjá Ebbu "fyrir allan peninginn" og allt leit geðveikislega vel út. Ég var búin að möndlast með búninga handa okkur Valda og við enduðum á því að fara svona.

(fyrir þá sem ekki sjá þá er ég kúrekastelpa og Valdi Scream morðinginn)

Annars hef ég svosem helling sem ég get kjaftað um hundalega séð. Ég skráði Dís á hundasýningu í Herning, þetta var tvöföld sýning og var Dansk Winner sýning á sunnudeginum. Ég kom nokkuð sátt heim, með tvær VG einkunnir í vasanum (hefði alveg viljað fá EX en hún þarf að þroskast aðeins meira) og ótrúlega sátt við hvað Dís sýndi sig fínt og lét það ekkert á sig fá að hanga þarna með mér báða daganna innan um 3500 hunda hvorn daginn í 7 risastórum höllum. Ég er enn ekki búin að átta mig á stærðinni á þessu svæði þar sem við náðum ekki einu sinni að fara inn í allar hallirnar og vorum að ramba inn á nýja staði til að næra okkur á allt fram á síðustu stundu.

En já, dómarnir sem við fengum voru eftirfarandi:

Laugardagur - Dómari: Jörgen Hindse
Stor, middelkraftig, feminin, lidt spinkel underkæbe, god skalle, god öjne og örer, ryggen savner den sidste stramhed, passende benstemmer, passende krop, god pels, træder snævert bag, beveger sig med god skridt, men ryggen giver efter

Sunnudagur - Dómari: Elina Tan-Hietalahti
Trævligt temperement, feminin, bra hoved, udrtyk, örer, bra krop for sin alder, hun rörer sig med meget korte rörelser bagtil, bra hårkvalitet, bra farve

s.s. ágætis dómar. Mér finnst reyndar endalaust fyndið að tveir dómarar skuli segja alveg sitt hvorn hlutinn um hreyfingarnar í henni með tvo daga í röð. En Jörgen Hindse, sem er að mínu mati fjandi góður dómari, var ferlega fyndinn með það að taka eftir því að önnur vígtönninn á henni í neðri kjálka snerti efri góm og sagði mér að ég þyrfti að fylgjast með þessu ef hún fengi særindi undan henni, þ.a.l. kom "lidt spinkel underkæbe" kommentið. Annars var ég alveg við það að missa andlitið við að horfa á það hversu ógeðslega mikið fólk var að grooma hundana sína þarna, poodle groomer hefði verið sáttur við tímann sem fór í að gera hundana ready fyrir hringinn... Ekki alveg minn tebolli.

En helgin fór ekki bara í hundasýningar heldur naut ég líka félagsskapar minna yndislegu "tvíbura", þar sem Elli kom til DK til að fara á sýninguna og Kolla renndi með okkur til Herning. Við skelltum okkur í bílaleigubíl og vorum í samfloti með Eddu og Ívari um sumarhús rétt fyrir utan Herning, og ég hefði sko klárlega verið til í að skipta og búa í þessu sumarhúsi. Það var risastórt og einstaklega hundvænt í þvílíkt sætri sveit. Helgin var í einu orði sagt æðisleg og hana þarf klárlega að endurtaka einhvern daginn.

En núna erum við aftur komin í rútínu, aðeins öðruvísi rútínu reyndar þar sem að ég er heima allan daginn að læra undir próf. Ég er í upplestrarfríi út janúarog hef þrjá mánuði til að læra allt um anatómíu, embriologiu og histologiu. Við Dís ætlum að dunda okkur við það líka að læra meiri keppnis hlýðni og jafnvel að reyna að koma okkur í hundafimi. Ég er að íhuga að setja sýningar á smá pásu í bili þangað til að hún er búin að þroskast aðeins meira og nota tímann frekar í að leika okkur í hundafimi. Okkur finnst það báðum mjög gott plan ! Ekki það að næsta sýning er hvort eð er ekki fyrr en í lok janúar :P Annars var alltaf planið hjá mér að skrá hana á World Dog Show í Herning DK í júní 2010, en miðað við hvað hún var feldLAUS síðasta sumar þá ætla ég allavegana að hinkra með að taka ákvörðun um það hvort við mætum eða ekki.

Annars verð ég að játa það að ég er að kafna mig langar svo mikið á hestbak. Það var reyndar kostur að ég gat eytt öllu sumrinu mínu á hestbaki, þ.a. ég er skárri en ég hefði annars verið, en ég myndi sko ekki kvarta ef ég kæmist í reiðtúr í stóra stóra skógjinum okkar hérna. Valdi er reyndar líklega komin með einhverja smá vinnu við að þjálfa íslenskan hest hérna í skógjinum og við skulum sjá til hvort ég nái ekki að laumast eitthvað á bak þar líka, vá hvað það væri gott plan !

Að komast í heitt bað

2009-10-13T22:02:00.003+02:00

Eiga að vera mannréttindi. Þegar manni er kallt og maður er slappur og ómögulegur, þá er það ekkert eins að fara í einhverja bésvítans sturtu. Það bara lagar ekki mikið, allavegana ekki eins mikið og bað myndi gera ! Ég hef ávalt heitið mér því að næsti staður sem ég bý á skuli hafa baðkar, en nei, ég flakka á milli íbúða sem hafa því miður bara sturtu. Svindl.

En svona að öðru, það er farið að styttast allhressilega í fyrstu prófin á þessu ári, og það eru sko ekkert lítið próf, annar kúrsinn er 21 ESCT eining þ.a. það liggur mikið undir að ég standist hann. Annars hef ég ágætis tilfinningu fyrir honum og hef mikinn áhuga á þessu námsefni (reyndar báðum námsefnunum sem við erum að lesa þar sem að hinn kúrsinn er genatík) þ.a. mér leiðist sko ekki að liggja yfir bókunum.

Dísiskvís er á hálóðaríi núna og er ástleitin og athyglissjúk eftir því. Hún reyndar sýnir það yfirleitt ansi vel að henni finnast hundarnir sem við mætum í göngutúrunum bara ljótir og leiðinlegir þ.a. ég þarf ekki mikið að hafa áhyggjur af því að það hoppi einhver óvart á bak og ég sitji uppi með einhverja kokteila. Annars erum við rosa duglegar að fara út og viðra okkur í skógjinum á hverjum degi og stundum tvisvar á dag. Það virðist svo vera að hafa einhver góð áhrif á vigtina á heimilinu, sem ég skil ekki alveg því þetta er það eina sem ég geri, en hey, ég er sko EKKI að kvarta !

Svo fékk ég alveg netta heimþrá á laugardaginn (eða reyndar pínu meira svona ég sakna Flugu minnar ógeðslega mikið þrá) þ.a. ég eyddi kvöldinu í að setja saman smá myndband af þeim tveimur saman, svona ef ykkur langar að kíkja.

Ég þarf að vera skemmtilegri

2009-10-08T18:01:00.003+02:00

Já ég komst að þeirri undarlegu staðreynd í dag að ég þarf að vera skemmtilegri. Jájá ég má svosem alveg vera skemmtilegri í hinu daglega lífi, en ég er samt að tala um að ég þarf að vera skemmtilegri þegar ég er að þjálfa Dís (sorry mamma, annar hundapóstur en það er svosem ekki svo mikið annað sem ég get verið að blogga um). Við áttum smá "break through" í keppnihæls þjálfun í gær sem ég var rosa sátt við og svo kíktum við í göngutúr "með tilgangi" í dag, þar sem ég áttaði mig á þessu. Ég er ekki nógu skemmtileg. Ég er búin að vera að möndlast í þessu núna síðan við komum út því henni finnst skemmtilegra að vera aðeins of langt frá mér og tekur svona smalafjárhunda takta þar sem hún hleypur hringi í kringum mig í stað þess að stökkva á boltann og bíður eftir því að ég kasti.

Í gær tók ég góða gommu af nammi í vasann, klikker og hund og fór í göngutúr. Allan göngutúrinn verðlaunaði ég nákvæmlega rétta staðsetninu og ekkert annað, og bara þegar hún "óvart" lenti þar sjálf. Ég lokkaði hana aldrei á réttan stað. Hún var afar fljót að fatta þetta og ég var rosalega hamingjusöm með það í gær.

Svo fórum við í göngutúr í dag, og hún var aftur komin í sitt venjulega horf. Hún reyndar er farin að skilja og kunna "automatic sit" en er of langt frá og ekki á réttum stað. Ég settist niður og fór að ígrunda hvað væri málið, hún gerir allt sem ég bið hana um að gera, en það vantar drive og kraft og orku. Ég hef séð þessa orku, þetta drive og þennan kraft sem mig langar í hjá henni, ég hef séð hann þegar hún smalar hrossum, þ.a. ég veit að þetta er þarna. Ég er bara ekki búin að vera ná því fram eins og ég vill. Semsagt feillinn liggur hjá mér en ekki hundinum. Þannig er það reyndar alltaf, feillinn liggur hjá þjálfaranum, ekki hundinum/hestinum.

Þ.a. eftir góðan göngutúr ákvað ég að testa þessa kenningu mína, stoppaði seinna í göngutúrnum á góðum stað og tók aðra æfingu. Núna tók ég upp boltann og hagaði mér eins og meiri bjáni. Þeir sem þekkja til mín þegar ég þjálfa mína hunda vita að ég haga mér nú alveg nógu mikið eins og bjáni þegar ég þjálfa, þ.a. það hefði alveg verið þess virði fyrir fólk að sjá til mín þarna. En viti menn, Dís umturnaðist svona þetta líka að allt í einu var ég kominn með annan hund. Hún kom með miklu betra drive og svaka orku og kom með "behavior" sem ég gat verðlaunað og verðlaunað og verðlaunað. Snilld !

Ég þarf greinilega að fara að "æfa mig í þjálfun" aðeins, Fluga var svo ótrúlega þægilegur hundur í þjálfun að ég þurfti lítið að ýta undir áhuga hjá henni þegar hún var orðin fullorðin. Ég þarf klárlega að leggja mig meira fram við að þjálfa Dís en ég þurfti til að þjálfa Flugu undir hið síðasta, því þegar ég hugsa til baka þá var ég miklu orkumeiri og fíflaðist mun meira í gamla daga þegar Fluga var ung. Þ.a. núna þarf ég að haga mér meira eins og ég gerði í gamla daga ef ég ætla að ná eins miklu út úr múslunni minni og ég get.

Og þá kom október

2009-10-05T19:54:00.004+02:00

Vá hvað mér finnst tíminn líða hratt, sérstaklega í ljósi þess að ég er að fara í tvö próf í lok þessa mánaðar og svo aftur í janúar...

En haustið hefur farið vel með okkur hérna, sérstaklega þar sem við erum komin í stóra íbúð, búin að mála, pússa og hreinsa þá gömlu og skila henni. Nú er bara að bíða og sjá hvað ég fæ til baka af depositinu mínu því þeir eiga það alveg til að gera allann andskotann við íbúðirnar til að þurfa ekki að endurgreiða depositin, fjandans peningaplokk !

Við Dís skelltum okkur á Copenhagen Winner nú í mánuðinum og okkur gekk ansi vel saman hringnum í hringnum í fyrsta skiptið.

Hún endaði sem þriðja besta tík með fínan dóm (sem ég nenni ekki að standa upp og ná í til að pikka hérna inn, skal gera það seinna). En þetta var fyrsta sýningin okkar hérna úti og ekkert leiðinlegt að ganga svona fínt (í hausnum á mér var ég samt að fara að ná titli, en ég bý nú líka á bleiku skýi, alltaf soldið gaman á bleika skýinu mínu!). En við ætlum að rúlla til Herning í nóvember á síðustu sýningu ársins hjá DKK og hitta fullt af skemmtilegu fólki ! Sjáum til hvernig það fer.

En við erum alveg að verða búin að koma okkur fyrir í nýju íbúðinni og VÁ hvað það er mikill munur, ég er komin með matreiðsluæði allt í einu, farin að baka og elda eins og hin besta húsmóðir. Reyndar kemur jólagjöfin frá mömmu núna síðustu jól sér ansi vel sem var stærsta matreiðslubók sem ég hef séð, með yfir 2000 ítölskum uppskriftum. Ég er svona að fletta í gegnum hana þegar ég gef mér tíma í það og ég er bara ekki frá því að hún kenni manni að matreiða ALLT ! Þ.a. núna ætla ég að læra að matreiða ítalskt. Er með nokkur tilraunardýr sem taka vel í þetta plan mitt.

Svo er næst á dagskrá að koma mér í gang í fiminni. Ég bjó mér til einfalt hopp í göngutúrnum okkar Dísar um daginn og er byrjuð að kenna henni Zik/Zak á vel staðsettu tré á túninu og svo enn í grunnþjálfun á öðru.

En jæja, þangað til næst (og við skulum sjá hvort ég afreki meira en eitt blogg í þessum mánuði, ég lofa engu samt... :Þ)

Mig vantar hundafimitæki núna !

2009-09-10T15:17:00.002+02:00

Þjálfunarandinn er algjörlega kominn yfir mig, og ég er að rótast í að finna mér agility klúbb og svona á svæðinu. Það er einn hérna ekki mjög langt frá mér, en ef ég skil síðuna hjá þeim rétt þá get ég ekki byrjað með "grænann" hund fyrr en í apríl, og fyrir mig er það bara allt of langt þangað til !!!

Við Dís erum samt aðeins að grautast í því að læra nýja hluti, við erum búnar að taka fram sýningarólina og erum að undirbúa okkur undir Kobenhagen Winner sem er eftir eina og hálfa viku, það verður spennandi. Í fyrsta skiptið í langan langan tíma sem ég sýni minn eigin hund !!

Svo erum við að leggja grunn að ýmsum hlýðniæfingum, erum að vinna í hæl, stoppa á göngu, kontakt. En ég er samt að rekast á allt aðra veggi við þjálfun á henni en á Flugu og Sófusi. Kanski er það hitinn hérna úti sem er að spila inn í en hún er mikið fljótari að verða þreytt en t.d. Fluga er. Þetta lagast kanski þegar við erum komin í stærri íbúð og ég get farið að bæta við svona smá trix kennslu innan dyra líka.

En allavegana, smá svona yfirlit, meira bara fyrir mig en fyrir ykkur :

* Hælganga - erum að vinna í réttri staðsetningu, er komin með hugmynd um það hvernig ég bæti hana. Hún er treg að setjast og vill frekar standa, en það er miklu betra þegar við erum með nammi en ekki dót. Innkoma á hæl er hæg og við þurfum að bæta hraðann.

* Stopp - lærði það hrikalega hratt, miklu hraðar en ég átti von á. Er að útfæra það á tvo vegu, annars vegar sem grunn að stopp á göngu, og hins vegar sem grunn að annari æfingu sem er á hæsta level í keppnis hlýðni (innkall með stopp, sitt, og ligg á leiðinni)

* upp á - fara með framfætur upp á hluti, grunnur að trikki sem heitir fíllinn (elephant), þetta var hún búin að læra sem hvolpur, en þetta er þarna enn meira en ári seinna. Ég er að bæta við snúningnum, líka til að kenna henni að hún er með afturfætur sem er hægt að nota og búa til góðan "body awareness"

* hraði - næsta verk mitt er að bæta við responce hraða í stöðu ques, s.s. standa, sitja og liggja. Ætla að gera æfingarnar mjög einfaldar og bara verðlauna hraða. Núna horfir hún á mig eins og hún sé að spyrja "í alvörunni, viltu í alvörunni að ég leggist... ertu ekki að djóka, ég er alveg viss um að þegar þú baðst um þetta síðast varstu bara að djóka". Sit er reyndar orðið miklu betra hjá henni eftir hælæfingar, en ligg þarf að lagast og hún þarf að læra að fara í standa úr sit og ligg.

Þetta er s.s. planið hjá mér í bili. Já og svo að finna mér klúbb, er komin með bunch af síðum sem ég ætla að kíkja á, fann ræktanda að border collie og íslenskum fjárhundi sem titlar hundana sína í hlýðni og fimi og býr hérna rétt hjá mér (ætla að hafa samband við og sjá hvort hún geti bent mér á eitthvað sniðugt á svæðinu) og fleira skemmtilegt.

Annað sem hefur gerst síðan síðast...

Valdi er kominn út, ásamt öllu dótinu okkar, það er allt hérna inn í litlu íbúðinni, í kössum og meðfram veggjum og við bíðum spennt eftir því að fá leyfi til að fara inn í nýju íbúðina, en það er víst enn verið að vinna í henni. Hún verður þá klárlega extra fín þegar við komumst inn, er reyndar verið að setja nýjar skápahurðar þar inni sem er fínt því ég get ekki alveg sagt að þær sem eru núna séu eitthvað sérstaklega fallegar sko. Við getum allavegana með sanni sagt að íbúðin er svakalega troðin !

Svo er skólinn auðvitað byrjaður, ég komin á fullu í lesturinn og lít varla upp úr bókunum nema til að fara út með hundinn að leika. Ég pantaði mér svo anatomiubiblíuna um daginn af netinu, og er enn að bíða eftir því að hún komi hingað heim. Finnst hún reyndar taka soldið langan tíma, en hún er fokk stór og fokk þung og inniheldur ALLT !! Með því að kaupa hana af amazon er ég líklega að spara mér hátt í 800 DKK sem er sko vel þegið því hún er svakalega dýr !!! Allt í allt kostar hún 2500 DKK út í skólabókabúð, sem fer yfir 60 þúsund íslenskar. SEXTÍU ÞÚSUND fyrir bók ! En mér er sagt að þetta sér bara að byrja í bókakostnaði ... fjör !

En það er ýmislegt á prjónunum, þ.a. fylgist með ;)

Long time no see

2009-08-30T16:48:00.002+02:00

Vegna nánast algers skorts á bloggþörf í nánast allt sumar, þá held ég að það sé kominn tími til að bæta úr því. Svona eins og þið getið gert ykkur í hugarlund gerðist ótrúlega margt í sumar, og hérna er yfirlit yfir helstu atburði:

* Ég vann og vann og vann af mér rassgatið !

* Eyddi fullt af tíma með vinum og vandamönnum !

* Á von á folaldi undan Óm frá Kvistum, krossa fingur upp á að fá meri

* Kláraði meistaratitla á tvo af "mínum" hundum, þær ISShCH African Sauda og ISShCH Ægishjálms Galdra Þrá

* Sýndi Dís ekki í sumar

* Fékk "lítinn" dana í heimsókn og túrhestaðist með hann um landið

* Keypti mér línuskauta, datt á þeim seinna um daginn, braut á mér olnbogann (eða það vilja sumir læknarnir meina), fór á slysó fjórum dögum seinna og fékk gifs, sem á endanum varð svona þetta líka fallega bleikt !

* Fór í eina almennilega göngu, með Kollu, þegar við gengum á Glym (ganga íþróttadeildarinnar yfir Fimmvörðuhálsinn féll niður vegna ógeðslegs veðurs)

* Kláraði sprautu og undirbúnings pakkann fyrir Dís fyrir útflutning, og tók hana með til Danmerkur þar sem hún er núna orðinn formlega baunalands hundur

Ef ég er að gleyma einhverju, þá endilega bendið mér á það !

Annars er þjálfunarbootcampið hjá Dís alveg að hefjast, sumarið sem átti allt að fara í hundafimi/hlýðni/spora/allskonar þjálfun, fór einungis í hesthúsa og smalaþjálfun. Við komum allar saman svo þreyttar heim eftir hvern dag og engin okkar hafði orku til að djöflast eitthvað meira. Annars erum við Dís að bæta upp fyrir þetta núna, erum mikið duglegar að leika okkur og æfa, svo er bara málið að finna sér agility klúbb og svona :)

En skólinn byrjar aftur hjá mér á morgun, mér finnst það frekar spes tilhugsun, því mér finnst sumarfríið hreinlega hafa verið allt of stutt. Það var reyndar eintóm snilld, en allt of stutt engu að síður.

Fyrir áhugasama þá eru fullt af myndum af sumrinu á galleríinu, svona ef ykkur langar að kíkja. Annars ætla ég að fara og ná mér í mat núna, sé ykkur seinna :P

P.S. Since I've had this question more than once now, if im going to blog in english, I promise you im contemplating it :P

Ég nenni ekki að blogga

2009-08-01T20:01:00.001+02:00

Þ.a. ef þú ert eitthvað að bíða eftir því að andinn grípi mig, þá verðuru að bíða eitthvað lengur. Ekki það að eitt blogg á heilum mánuði er nú soldið sorglegt, ég veit það, en ég er bara pínu mikið busy. Sé til hvort bloggorka komi yfir mig yfir helgina.

Ég er búin að vera í reiðbuxunum síðan ég kom heim

2009-07-19T00:09:00.005+02:00

Og ég kann því VEL !

Dagarnir hafa flestir verið með svipuðu móti, mæti eldsnemma í vinnuna, vinn fram á kvöld með skvísurnar mínar með mér, kem heim borða og sef. Ég man ekki hvenær ég fór síðast í venjulegar buxur, eða hafði mig til og gerði mig sæta. En ég er samt sátt, ótrúlega sátt.

Það sem á daga mína hefur drifið undanfarið er m.a. ótrúlega skemtileg hestaferð okkar Albertslunds skvísanna í för með góðum hóp af Hruna-krökkum og nærsveitungum. Ferðin tók allt í allt fjóra daga, og aðeins á kunnulegum slóðum fyrir mig frá gömlum Gullna Hrings dögum hérna í denn. Í ferðinni rifjaðist reyndar upp fyrir mér hversu lofthrædd ég er því vá hvað mér leið illa þegar ég reið meðfram Laxárgljúfrunum, þau eru aðeins of há og hrikaleg ! Myndir úr ferðinni er að finna hér

Leiðarlýsing í stuttu máli var eftirfarandi : Reykjadalur (heima hjá Guðríði) - Jaðar, Jaðar - Svínárnes, (hérna tvöfaldaðist hópurinn) Svínárnes - Helgaskáli, Helgaskáli - Reykjadalur !

En það hefur verið nóg að gera í hestunum, Artemis fæddi folaldið sitt um daginn, undan Aris frá Akureyri, fengum jarpan hest, fallegan og vel bygðan og verður gaman að fylgjast með honum þroskast. Artemis er svo komin undir hest aftur, og í þetta skiptið varð Gaumur frá Auðsholtshjáleigu fyrir valinu. Reyndar ansi miklar líkur á því að það komi aftur jarpt en það er sko ekki verra !

Annars ætlar Þrá Þorra mamma að skjótast undir hest í sumar aftur og hefur væntanlegur biðill verið valinn ! Meira um það síðar. Þ.a. við hjónakornin eigum von á tveimur folöldum næsta sumar, nóg að gera í þessum ræktunarpælingum okkar :)

Ég reyndar upplifði soldið spes um daginn í fyrsta skiptið. Þegar við Valdi fórum að smala mýrina á Álfhólum til að ná í Artemis, þá var ein af uppáhalds merum Söru NÝ köstuð ! Þar kom einnig jarpur hestur sem er albróðir graddans hennar, Dimmis frá Álfhólum.

En hérna eru nokkrar vel valdar af Artemis og nýja folaldinu hennar :)

Annars er ég ekkert að drepast úr orku, þ.a. ég bæti við fleiri fréttum seinna meir :)

Á morgun

2009-06-24T22:46:00.002+02:00

Verð ég heil aftur ! Á morgun verð ég komin með manninn minn, hundana mína, fjölskylduna mína og allt aftur !

Ég elska tækni

2009-05-27T13:04:00.004+02:00

Sjáiði fína dótið mitt. Þar sem að gamla fartölvan mín dó í upphafi mánaðarins, megi hún hvíla í friði, þá fékk hún krufningu og svo fallega útför á klakanum. En eftir krufninguna náðist mikilvægur hlutur hennar út, sem reyndist ekki vera eins dauður og búist hafði verið við. Honum var skellt í boxið hérna á myndinni og fékk boxið flugferð aftur út til baunalandsins.

Ég er endalaust hamingjusöm með að harði diskurinn dó ekki, þar sem að ég var með allar mínar glósur og skóladót (nú ásamt myndum og tónlist og allskonar fíneríi) alveg án þess að hafa haft rænu á því að skella því inn á flakkarann minn (veit betur núna og núna á ég afrit af öllu mikilvægu á hinum ýmsustu stöðum híhí). En það sem ég var mest hissa á var hversu svakalega lítin tíma það tók fyrir pakkann minn að komast til mín. Valdi skellti honum í flug í lok dags á föstudaginn, og hann var kominn í mínar hendur um miðjan dag á mánudeginum. Er enn svo hissa á því að danir skuli í alvörunni hafa unnið um helgi.

Annars er sumarið klárlega komið í baunalandinu með viðeigandi þrumum og eldingum. Ég hef ekki áður upplifað þrumuveður sem lýsir upp allan himininn og herbergið þrátt fyrir að allar gardínur séu kyrfilega niðri til að halda birtunni úti. Regnið og þrumurnar einar og sér voru samt alveg nóg til að vekja mann og sjá til þess að lítið var sofið þessa nóttina, alveg sama hvern maður spurði.

En það er orðið ótrúlega stutt þangað til að Sól fer á klakann, ekki nemar tæpar tvær vikur... Það sem tíminn líður hratt er bara ótrúlegt. Eftir tvær vikur verð ég ekki lengur með lítinn hvítann "páfagauk" á öxlinni á meðan ég skottast á netinu, ekkert kríli til að henda dóti í kjöltuna á mér í tíma og ótíma og enginn til að rölta með mér í skóginum. En til að líta á björtu hliðarnar þá verður líka orðið ansi stutt í að ég komi heim.

En það þýðir líka að ég verð búin með fyrsta árið í dýralækninum, og ekki nema fimm ár eftir... sheize

Annars eyði ég orðið kanski ótæpilegum tíma í dagdrauma um sumarið á klakanum. Hlakka ótrúlega til og margt á prjónunum. Verð í sumar hjá Íshestum að hestast fyrir allan peninginn, hlakka rosalega til að eyða sumrinu úti og með hrossum (aðeins að bæta fyrir skortinn á hrossum eftir veturinn). Svo eru bústaðarferðir, göngur, hundaþjálfun, sýningar og allskonar skemmtilegheit á prjónunum. Ærin ástæða fyrir dagdraumum mínum :)

Ofurhundurinn

2009-05-18T18:30:00.006+02:00

Sól kom mér hressilega á óvart í dag, ég hef sjaldan verið svona ánægð að vera með myndavélina með mér í göngutúr eins og núna !

Skellti mér s.s. í okkar daglega göngutúr þegar ég kom heim í dag og ákvað að hafa myndavélina með í för þar sem veðrið var æðislegt. Við trítlum okkur um skógjinn og tókum myndir hér og þar enda Sól afar myndarleg :)

Sæti sæti skógurinn minn

Sæti sæti hundurinn :)

Sjáiði ekki fyrir ykkur mig og Valda á hestbaki hérna í skóginum :)

Og svona búa íslenskir hestar í Danmörku, úti allt árið

Sól að skoða aðstöðu hestanna, hún er þarna á myndinni, alveg satt :P

Svalaði hestaþorstanum mínum aðeins *mmmmmm*

Reiðvegurinn í skóginum, einhvern daginn á ég eftir að þjóta á hestbaki eftir þessum vegi !

Furðulegi tréleikvöllurinn í skóginum :)

Og fleiri hestar, reyndar ekki íslenskur í þetta skiptið, en hey, ég geri ekki upp á milli þeirra :P

Þegar hér er komið við sögu, hafði göngutúrinn verið afar hefðbundinn og venjulegur og ekkert óvenjulegt komið upp á....

Þangað til Sól sá endurnar á tjörninni, sem einhverra hluta vegna fönguðu áhuga hennar svona svakalega að hún þaut á eftir þeim, út í tjörnina og alveg þangað til hún var orðin of djúp (fyrir svona litlar lappir gerist það reyndar mjög hratt) og þá var hún allt í einu komin á sund. Það var lítil hjálp í mér þar sem ég hló svo mikið en ég náði samt að festa þetta á filmu (eða ætti maður kanski að segja á mynddisk... spurning). Sem betur fer snéri hún strax við enda ekki alveg vön því að skella sér til sunds, og mér einnig til mikillar gleði því annars hefði ég þurft að fara útí á eftir henni híhí.

Sönnunin fyrir því að Sól fór út í tjörnina, hún elti endurnar þangað til hún var allt í einu farin að synda híhí

Blauti litli hundur híhí

Það var ekki mikil hjálp í mér, ég hló svo mikið þegar hún plopsaði allt í einu þegar hún var komin og langt útí að ég náði varla að taka mynd af henni... Ég hef sjaldan verið svona fegin að ég hafi verið með myndavélina með mér :P

Annars er helst í fréttum að ástkæra gamla fartölvan mín dó í síðustu viku ! Algjörlega án viðvörunar. Ég fór bara í göngutúr með Sól og Kobba, kom heim og hún startaði sér ekki. Ekki sniðugt. Þ.a. ég þurfti að hlaupa til og kaupa nýja tölvu, þar sem að ég hef klárlega séð að ég lifi ekki tölvulaus. Þannig að núna á ég þessa fínu litlu öflugu og sætu HP Pavilion fartölvu. Megi hún lengi lifa !

Ég er algjörlega ORÐLAUS !!!

2009-05-16T18:53:00.002+02:00

Svona á bara ekki að passa saman, á bara ekki að geta farið saman í einum einstakling ! Að lýsa þessu eins og hundi sem mjálmar, passar eiginlega bara ágætlega, eða hvað fynnst ykkur ...

Ég held að Noregur vinni Eurovision í ár

2009-05-14T19:36:00.003+02:00

Ég verð að vera sammála Hrefnu ! Bráðn.......

Ég lýsi hér formlega eftir röddinni minni

2009-05-10T16:26:00.002+02:00

Ef þið hafið rekist á hana, endilega sendið hana heim á leið. Grunur leikur á að hún hafi stungið af heim til Íslands, enda var hún mikið búin að röfla yfir heimþrá. Verðlaunum heitið ef þið komið henni aftur heim á leið, hennar er mikið saknað !

Núna er ég farin aftur í náttföt og upp í rúm og bíð þess að hún komi til baka...

Sniglarnir eru komnir

2009-05-08T19:18:00.003+02:00

Já, helvítis sniglarnir eru víst komnir aftur. Það er fátt eins ógeðslegt eins og að ganga um í sakleysi sínu, horfandi á stjörnurnar í að kvöldi til, og stíga á stórann og stæðilegan snigill. Með kuðungi og öllu. Ógleðistilfinningin sem hleypur upp og niður hrigginn á mér þegar ég stíg á eitt svona kvikindi.... ojjjj
*hljóp fram á klósett til að kúgast*

En það er ekki bara allt ógeslegt í baunalandinu, veðrið er búið að vera geðveikt, hreinlega geðveikt. Þangað til í þessari viku. Þá bara allt í einu kom kuldaboli, algjörlega óvænt. En það er svosem allt í lagi, maður getur alveg fengið of mikið af því góða og þegar maður er í stanslausri sól og góðu veðri, þá gerist alveg það sama og heima, maður endar á því að eyða allt of litlum tíma inni og allt of miklum tíma úti að njóta góða veðursins.

En já, um síðustu helgi lögðum við Sól land undir fót, hoppuðum upp í lest og kíktum til Ålaborgar. Planið fór reyndar ekki alveg eins og það átti að fara en það fór samt allt eins og best verður á kosið. Við kíktum á Eddu og Ívar ásamt börnum og buru og áttum yndislegar stundir. Sól fékk "crash course" í að hitta börn, og er vægast sagt hægt að segja að hún sé útskrifuð í "treystandi með börnum".

Við skelltum okkur náttúrulega á sýningu, sem var jú ástæða ferðarinnar. Sól stóð sig stórvel í fyrsta skiptinu sínu í hringnum, fékk rosalega góðan dóm, en endaði svo í 3. sæti. Sól eignaðist nýja vinkonu í írsku úlfhundstíkinni henni Kötlu og sannaði enn og aftur að hennar bestu vinir eru stórir hundar, því stærri því betra. Allavegana svona þegar hún er búin að ná að kynnast þeim.

Ég tók nú eitthvað af myndum, en því miður er eitthvað af þeim skemmdar, sé hvort ég nái að skella þeim inn ef ég næ að laga þær.

En hérna er allavegana eitthvað, svona af því að þetta er jú ég.

Sól ferðbúinn, búin að pakka

Sýningarhöllin, innandyra svæðið allavegana

Sól á borðinu, dómarinn gaf henni rosalega góðan dóm og "mjög lofandi"

Sól að skoða systur sýna Gabriellu, sem varð besti hvolpurinn

Ekki alveg rétta sjónarhornið, en hey, betra en ekkert :)

Kíktum í miðbæinn með Lindu og félögum

Göngugata Ålaborgar

En ég ætla að fara að koma mér til Guðríðar, ætlum að snæða saman. Soldið tómlegt hjá henni fyrst Íla er farin heim, og Sól saknar hennar alveg pínu enda sú eina sem nennti að leika við hana non stop.

Já og fyrir þá sem lesa þetta og hafa sín eigin blogg, sem þeir eru ekki að sinna.... SKAMM ! Mig langar alveg líka að lesa fréttir af klakanum :P

Já fínt já sæll !!

2009-04-26T18:36:00.003+02:00

Eigum við eitthvað að ræða veðrið hérna ! Ég fór út að skokka áðan og gerði þau drastísku mistök að fara alveg svartklædd, og ég kafnaði næstum því á leiðinni. Það er klárlega enginn smá munur á loftslagi hérna í baunalandinu og heima. Sól trítlaði með mér móð og másandi og var fljót að stökkva á vatnsdallinn þegar við komum heim, svo heitt var úti, og algjört logn og ekki ský á himni. Ég held allavegana að maður geti ekki mikið kvartað yfir verunni hérna og þetta á bara eftir að batna.

Annars er heimþráin aðeins farin að kikka inn, og ég hef sagt það áður, að það eru furðulegustu hlutir sem ég sakna. Ég var t.d. að horfa á Top Gear í sjónvarpinu, þar sem þeir félagar voru að reynsluaka tveggjasæta sportbílum á söndum og malarvegum og hlykkjóttum malbikuðum vegum hér og þar á klakanum, og ég sver það að það kikkaði inn smá heimþrá. Ég sakna þess að keyra á þessum vegum sjálf, ég sakna þess að hafa útsýni og ekki bara stanslaus tré og tré og tré alls staðar ! Já, komið á listann yfir það sem ég sakna að heima er s.s. bíllinn minn. Það sem þetta tæki veitir manni einhvern veginn mikið frelsi, það er bara ótrúlegt. Ekki það að ég veit ekkert hvort við eigum eftir að taka hann út eða ekki, það kemur bara í ljós, því það er sko ekki ódýrt að reka einkabíl hérna í baunalandinu, því dananum finnst það ótrúlega skemmtilegt að hafa vit fyrir fólki með því að gera hluti sem eru óhollir fyrir umhverfið (s.s. rekstur einkabíla) dýra og gera hluti sem eru góðir fyrir umhverfið (s.s. að fara með allar flöskur í endurvinnslu) ábótasama.

Ein af ástæðunum fyrir því að mig er farið að lengja í bílinn minn núna er sú að ég er að fara með litlu músina til Ålaborgar um næstu helgi á sýningu, og lestarferðin þangað tekur næstum því 5 tíma. Ég er lengur að taka lest til Ålaborgar en ég er að fljúga heim. Þetta er mjög spennandi en ég veit bara ekkert hvað ég á að gera af mér svona lengi í lest. Þær eru reyndar svo tæknivæddar hérna úti að það er internet samband í þeim og rafmagnstengi þ.a. ég ætti að geta verið í netsambandi á leiðinni og jafnvel náð að læra. Annars erum við Sól að reyna að vera duglegar að æfa okkur fyrir sýninguna, skoða tennur og standa upp á borði og ganga í taum, sem er það sem hún er best í í augnablikinu. Hitt er allt að koma og verður örugglega orðið flott fyrir næstu helgi, við höfum ennþá alveg nægan tíma.

Annars er ég búin að eiga alveg ótrúlega skemmtilega helgi, Guðríður er búin að vera með vinkonur sínar í heimsókn hjá sér um helgina og Ebba og Indriði fóru til Århus þ.a. við erum búnar að vera duglegar í "heimsókn" hjá Ebbu í LIPS og Party og Co. Við kíktum líka á hanann og skemmtum okkur stórvel, allavegana á föstudagskvöldinu, laugardagskvöldið var uhm, ehm... eiginlega bara lame. En föstudagskvöldið bætti það sko samt alveg, við komum ekki heim fyrr en um morguninn, eftir drykkju, dans og skemmtun. Já og ég átti frumraun mína í að snyrta hár á strák. Vinur hans Kaspers, nágranna Ebbu og Indriða, hafði s.s. gert tilraun til að raka á sig mohawk, en rakvélin dó í miðjum klíðum og hann leit vægast sagt asnalega út, þ.a. Siljan litla kom til bjargar og vippaði upp hundarakvélinni minni og bara rakaði hann. Er enn hissa á því hvað það kom vel út. Það er sko alltaf að fjölga í "einu sinni þegar ég bjó í Danmörku" sagnasarpinum.

Páskafrí og fleira

2009-04-24T14:36:00.008+02:00

Jæja, blessuð bloggþörfin virðist koma og fara, en þar sem að ég er nú komin aftur út þá er komin tími til að rita nokkrar línur hérna fyrir fólkið mitt heima. Annars hef ég soldið verið að velta því fyrir hvort að blessuð fésbókin sé að gera bloggin úrelt. Ég veit að það eru ófáir ættingjar heima sem fylgjast með mér og hvað ég er að gera hérna ein í baunalandinu þar.

Allavegana, þá er blessuð próftörnin liðin og er að bíða eftir einkunum úr öðru prófanna, statistíkin er staðin (vá hvað það er gaman að segja þetta því það sem þetta var LEIÐINLEGT fag, en það small samt) en genatíkin er ekki búin að skila blessaðri einkuninni, en ég veit að það er staðið og með ágætri einkunn líka því ég er búin að sjá lausnina á því prófi. En það skemmtilegasta sem ég hef gert undanfarið er klárlega að fara heim í páskafríinu. Lífið er að verða svo skemmtilegt heima, hestast og hundast og allt að hlýna, vorið að koma. Ekki kanski alveg að dönskum standard, danirnir myndu segja að það væri svakalegur vetur heima, en samt sem íslendingur þá segi ég að það er komið vor heima og allt alveg rétt bráðum að fara að grænka, rétt strax. En þessar tvær vikur sem ég var heima var sko alveg feikinógur tími til að hlaða rafhlöðurnar fyrir þetta "síðasta" úthald. Eyddi ómældum tíma með fjölskyldunni og hestunum og hundunum og vinunum. Endalaust snilld !!!

Já og svo átti ég náttúrulega afmæli á meðan ég var heima, og Valdi minn tveim dögum áður en ég kom heim, þ.a. núna erum við bæði orðin ári eldri og þroskaðri og .... Annars er ég ekki enn orðin þannig að ég sé með móral yfir því hversu gömul ég er. Vonandi kemst ég seint á þann aldur, held að það sé ekki skemmtilegur aldur.

En þegar ég fór að hugsa um það þá missi ég af öllum afmælum þetta árið, árið 2009 verður ekki skemmtilegt hvað afmæli varðar. Missti af afmæli Valda og Dísar, missi af afmæli Flugu, mömmu, Unnars, Möggu og Davíðs. Ekki kúl. Annars skilur Valdi ekki af hverju ég er með þessa "afmælisdellu", kanski er ég bara "afmælisnasisti" :Þ En mér finnst bara að afmæli eigi að vera smá sérstök, get ekkert að því gert. En þá er bara að bæta upp fyrir þetta seinna :)

En núna er ég komin aftur í baunalandið, í góða veðrið, þar sem en bara ansi gott að vera. Garðurinn hjá Ebbu er algjör snilld, stór og rúmgóður, núna afgirtur og hundheldur, bara snilld. Mig langar í stóra íbúð með svona fínum garði hérna líka sem ég get girt af með hundheldri girðingu !

Annars er kjörið tækifæri að sýna ykkur myndir af fína sperrilega litla tittnum mínum sem ég tók þegar við kíktum austur um páskana

Ég held sveimér þá að hann sé meðvitaður um að það sé verið að mynda hann, það sem hann stillir sér upp drengurinn.

Orka að knúsa Valda

Artemis fallegust og fylfull í mýrinni á Álfhólum

Fluga og Dís að fylgjast með hrossunum

En núna hef ég tvo mánuði í baunalandinu, í sól og blíðu, þangað til að ég kem aftur heim á klakann. Samt er mig strax farið að hlakka til að koma heim. En þangað til þá dúlla ég mér bara hérna með litla dýrinu.

Eigum við eitthvað að ræða þetta !!!

2009-03-19T16:48:00.003+01:00

Ég mana ykkur til að horfa á þetta án þess að stökkva bros á vör

2009-03-17T16:28:00.003+01:00

Proud Mary in da HOUSE !

2009-03-16T19:58:00.010+01:00

Já, Proud Mary átti Come Back um helgina... Veit ekki hvort það sé frásögu færandi, eða hvort það sé eitthvað sem á að vera segja frá, allavegana svona opinberlega híhí

Ég allavegana "blastaði" því á netið síðast þegar ég gerði það þ.a. það er klárlega held ég nauðsynlegt að greina frá því aftur.

Allavegana voru Kolla og Elis og Alex í heimsókn hjá okkur Sól hérna um helgina, en Kolla og Alex voru að fara heim í dag og Elis fer heim á morgun. Kollu og Elis held ég að flestir þekki en Alex, já hann Alex, það er sko saga á bakvið hann Alex.

Hann Alex er nefninlega spænskur gigaló sem er á leið á stefnumót heima á klakanum við saklausa unga mær í von um fjölga kyni sínu og skilja eftir erfingja.

Hann reynir eflaust að þrátta fyrir það en þetta fer honum pínu vel

En samt ekki ein vel og Kollu, sem er bara hálf manneskja ef hún hefur ekki Husky sér við hlið

Þessi drengur er einn sá mesti sjéntilmaður sem ég hef kynnst með svoleiðis guðdómlegt skap. Hann millilenti hérna á leið sinni á klakann og átti viðburðarríka tvo daga, en er núna kominn heilu og höldnu í Hrísey.

En allavegana þá vorum við með gesti þ.a. við gerðum eitthvað af þessum hlutum sem maður gerir þegar maður er með gesti, og sérstaklega hundagesti, s.s. kíkja í fínu fínu dýrabúðina hérna inni í Glostrup og versla aðeins (algjörlega nauðsynlegt). Við Elis týndum Kollu í búðinni og þegar við fundum hana var hún búin að koma sér fyrir í húsgagninu sem verður næst keypt inn á hennar heimili. Það ku vera forláta leðursófi handa Neró híhí

Þegar við vorum svo á endanum komin heim með þreyttann og hreinann hund var förinni heitið á Kareoki kvöld á Hananum, sem var skrautlegt og skemmtilegt ! Við þrjú drifum okkur upp á svið og hristum rykið af Tinu Turner töktunum og heilluðum líðinn með fögrum tónum og óviðjafnanlegum töktum !

Danirnir voru ekki lengi að grípa Proud Mary dansinn !

Og ekki vantaði Ebbu og Guðríði á gólfið heldur !

Sumir voru hressari en aðrir hehe

Og svo fór þetta bara í einhverja vitleysu

Löt að blogga

2009-02-25T15:56:00.009+01:00

Já, ég verð víst að viðurkenna það að ég er löt að blogga :)

Enn og aftur hefur verið nóg að gera, þ.a. þið fáið kanski svona myndayfirlit yfir atburði síðastliðinna daga... hey, hver hefur ekki gaman af því að skoða myndir ;)

Við stelpurnar skelltum okkur á hundasýningu með Ílu litlu í Fredericia, það var ferð til fjár og komum við ansi sáttar heim ! Við byrjuðum á því að ná í bílaleigubílinn sem við vorum búnar að panta, og váááá hvað mig langar til að hafa bíl hérna úti. En það er nú önnur saga !

Þetta er s.s. kagginn sem við fengum, lítill og þægilegur, dísel, og eyddi nánast ENGU ! Tókum hann hjá SIXT bílaleigunni, get fyllilega mælt með þeim !

En ferðalangarnir í þessari skemmtiför voru s.s. ég, Guðríður, Ebba, Íla og Sól.

Ferðin var löng og ströng, yfir brennandi sanda og jökulbreiður... nei, ekki alveg, tók bara svona 2 tíma í akstri, en núna er ég búin að koma á Sjáland, Fjón og Jótland :)

Við mættum galvaskar á sýningarsvæðið á réttum tíma og náðum að skoða "okkar tegundir". Ég fór og fylgdist með Bordernum og Guðríður skottaðist að horfa á Schaferinn. Það var mjög spes að sjá sýna tegund hérna úti, aðeins öðruvísi handbrögð hjá sýnendunum og feldur virtist hafa mikið um árangur að segja, verður spes að koma með Dís í þennan hóp :) Sýningarnar voru þetta týpískt afslappaðar og ekkert mál að vea með hundana þarna, ekki einu sinni Sól sem var náttúrulega gestahundur og ekki á sýningunni.

Linda og Kolla skelltu sér svo á sýninguna líka þ.a. við náðum alveg met mætingu af íslendingum, annars var náttúrulega bara snilld að hitta þær báðar enda yndislegar stelpur !

En já, Íla stóð sig ansi hreint vel, fékk heiðursverðlaun og varð besti hvolpur tegundar.

Svosem ekki skrýtið þar sem að þetta er hrikalega flott tík ! Verður vonandi frábær viðbót í stofninn heima.

Sól skvís fannst sko ekki leiðinlegt á svæðinu enda fékk hún næga athygli.

En já, Íla var ekki búin þ.a. við þurftum að vera á svæðinu allann daginn til að fara í úrslitin. Ég var ekki alveg vön þessu kerfi en við s.s. mættum í fordóm allir hvolparnir, áður en mætt var í stóra hringinn, þ.a. dómarinn var búinn að skoða og meta og dæma hundana áður en í stóra hringinn var mætt. En þetta var um 50 hvolpa "line up" þ.a. þetta tók talsverðann tíma ! En við mættum svo að lokum í stóra hringinn, á BLEIKA teppið, og stóðum okkur enn betur því þegar dómarinn rölti yfir hópinn til að velja topp 4 hundana sína, þá vorum við í þeim hóp. Íla endaði svo sem fjórði besti hvolpur dagsins hvorki meira né minna !

Stórkostlega gaman að ná þessum árangri á sinni fyrstu sýningu, og hvað þá að ná þessum árangri í fyrsta skiptið sem maður stígur í hringinn hérna úti ! Ekki slæmt :D

En svo héldum við heim á leið, eftir skemmtilegan dag, og kvöddum Kollu og Lindu, sem fóru sína leið. Svo leið og beið og næsta helgi kom, og þá kom hann Valdi minn í heimsókn í baunalandi. Þá var sko gaman !

Við náðum ýmislegt skemmtilegt að bralla, fórum á alvöru sveitaball á Amager, snilld, gengum á fjallið snæviþakið, spes, og áttum góðar stundir, enn meiri snilld !

Svo fór ég með hann á völlinn núna áðan, því ég þurfti víst að kveðja hann. Ég hefði reyndar fegin hafa viljað hafa hann bara hjá mér, en maður fær víst ekki alltaf allt sem mann langar. En svona í blálokin, nokkrar myndir af skíðasvæðinu hérna í nágrenninu :)

Skógurinn minn í vetrarbúningnum, en snjórinn er svo farinn núna...

Valdi við hólinn góða, þarna sjáiði hvað hann er stór

Hóllinn í allri sinni dýrð

Skemmtilegur vegvísir upp á hólnum, já og svo auðvitað smá útsýni ;)

Sól kom náttúrulega með

Og hafði módelattitude :P

Já og þetta er skíðabrekkan hjá dönunum, þeir renndu sér grimmt þarna niður, enda nokkuð bratt. En við íslendingarnir myndum gráta sleðana útaf öllum stráunum og öðru sem eyða "sleipninni" í sleðunum svo þeir renni ekki eins hratt hehe.

En nú hef ég ekki mikið meira að segja, í bili, en það verður þó stutt í næsta blogg þar sem að það er hundasýning um helgina og Dís á leiðinni á sýna fyrstu sýningu ekki í hvolpaflokki. Já og ef þið fílið ekki myndablogg, þá bara farið eitthvað annað ;)

Má ég kynna Snata

2009-02-11T17:49:00.008+01:00

Jebbs, þetta er hann Snati minn... hissa ??

Ég stóðst ekki freistinguna að stríða fólkinu heima þar sem að ég fékk mjög sterk viðbrögð bæði frá Valda og mömmu þegar ég sagði þeim að ég væri að fara að kaupa mér hund. En þetta er s.s. Snati minn, sem m.v. stærð ætlar að vera Border Collie (ég á náttúrulega bara border collie hunda) en hann er ekki ræktunarhæfur vegna tannleysis og skorts á holdafari. En ef þú hélst að ég væri í alvörunni búin að kaupa mér annan hund, þá greynilega þekkiru mig ekki vel ;)

En að öðru, Sól dafnar og stækkar eins og hún fái borgað fyrir það. Hún er alveg að verða hinn fullkomni hundur, um leið og hún er orðin húshrein. En hún er ótrúlega mögnuð að öðru leiti, dótasjúk og sækir og skilar eins og herforingi. Hún er reyndar að fikra sig áfram við að þjálfa mig, með því að leika sér með dót á brúninni á rúminu, láta það detta í gólfið og bíða svo eftir því að ég taki það upp og hendi fyrir hana. Hún er sniðug þetta litla dýr !

Við stöllurnar skelltum okkur í miðbæinn til að kíkja á Kollu fyrir helgi og áttum stórgóðar stundir. Röltum í Christianíu og svo upp á Norreport og settumst á kaffihús og kjöftuðum og kjöftuðum, og kjöftuðum aðeins meira. Ég átti ekki alveg von á því að geta rölt með litla hvolpinn inn á fínt kaffihús og sest með hana til borð alveg eins og ekkert væri sjálfsagðara, en, ekkert var sjálfsagðara...

Við Sól á leiðinni með lestinni

Sól sofandi undir borði á kaffihúsinu, búin að liggja þarna í tæpa 2 tíma

Og svo er núna í augnablikinu snjór í baunalandinu, og vetur í Köben er tæpast hægt að kalla vetur, og það sama má segja um snjóinn.

Hræðilegt ekki satt. Ég hálf sakna þess að hafa ekki hnédjúpan snjó og vera í snjógalla og kuldaskóm og vera samt kalt. En Sól er sátt við snjóinn, í smá stunda í einu allavegana, þangað til að henni verður kalt. En hún hefur samt sem betur fer þessa snilldar ullarpeysu til að vera í svo henni verði ekki kalt.

En svona bara ykkur að segja þá verð ég að segja ykkur hvað hún er að gera akkúrat núna. Hún fann sér tappa af gosflösku og er að dunda sér við að drepa hann upp í rúmi, henda honum svo niðrá gólf, hlaupa og sækja hann og hlaupa aftur upp í sófa. Rosalega gaman að vera hún !

En það er eitthvað farið að týnast inn af niðurstöðum úr prófum, og ég fékk að vita að þar sem að ég stóðs Kemi þá fæ ég extra langt páskafrí ! Svo er bara að bíða eftir hinum niðurstöðunum, spennó !

En ný blokk er byrjuð, og hún er ekkert lítið spennandi, við erum í krufningum og læti. Ég á bunch af myndum af því en ég hugsa að ég láti það eiga sig að setja þær á netið, margt til geðslegra fyrir þá sem hafa ekki áhuga á þessu eins og ég ;)

Svo stefnir í vægast sagt skemmtilegan mánuð núna, hundasýning í Fredericia um helgina sem við ætlum að kíkja nokkrar saman á, Valdi kemur svo í næstu viku (mig hlakkar SVOOO til), sveitaball í Köben með Á Móti Sól, agility mót alla næstu helgi og bara læti. Brjálað að gera s.s. En ég er því miður ekki að sjá að ég geti kíkt á klakann yfir sýninguna eins og ég var að pæla. Það verður víst að vera nóg að koma um páskana.

Þannig að þið megið eiga von á fullt af myndum og allskonar skemmtilegheitum á næstunni !

En þangað til, smá myndir af litla krílinu

Fína lopapeysan

Varð bara að hafa þessa með þó hún væri algjörlega úr fókus, hún var bara að hlaupa svo svakalega hratt litla skottan !

Rosa gaman á harðahlaupum

Svo áttum við smá photosession að taka standi myndir, þetta var skársta myndin, og ég þarf klárlega að fá einhvern til að hjálpa mér.

Því þetta voru "the outtakes"

Og svo bara smá svona skemmtilegt af því að hún er svo sæt

Viljið þið sjá skólann minn

2009-02-01T03:15:00.003+01:00

Takiði sérstaklega eftir kúnum ;)

Ég er klisja

2009-01-25T22:18:00.004+01:00

Eða kanski frekar hræsnari. Ég er jú "stórra hunda" manneskja, allir mínir hundar hafa verið stórir og stæðilegir hundar, tjahh eða svona í stærra lagi og ég hef aldrei verið með svona "alvöru" smáhund. Kátína mín var lítil hundur, en hún var samt ekki svo lítill hundur.

En núna er ég komin með óvænta viðbót, samt ekki svo óvænta, á heimilið hjá mér hérna í baunalandinu. En Heiða nældi sér í litla tík sem ætlar að búa hjá mér þangað til hún má flytja heim, s.s. hana Sól, eða True and Trusty Ginger Spice.

Ég skellti mér í gær, eftir celluprófið mitt, með lest á papillon sýningu til að sækja hana. Fékk að hitta pabban, systkini, já og að horfa aðeins á litla klúbbsýningu hjá papillon klúbbnum. Svo skelltum við Sól okkur heim aftur. Og hérna kemur klysjuparturinn - ég ferðaðist með hana innan á úlpunni alla leiðina heim. Ég veit alveg að hún er hundur, og ég veit að hún hefur lappir, samt var bara aðeins of freistandi að halda á henni. Ég gerði þetta reyndar líka til að halda henni rólegri, enda var hún að segja skilið við fjölskyldu og systkini sín og vera alein í fyrsta skipti og var ekkert alveg sátt við það. En já, hún fékk að kúra sem þriðja brjóstið alla leiðina heim.

Annars er ég bæði búin með kemi prófið og cellubiologi prófið, og gæti ekki verið fegnari !! Þ.a. ég er aðeins komin upp á yfirborðið aftur eftir massífan lærdóm frá því í nóvember og get vonandi farið að gera eitthvað meira skemmtilegt. Planið er að skella sér á agility mót og hundasýningu í næsta mánuði þ.a. ég hef allavegana frá einhverju að segja.

Annars ætla ég að sýna ykkur hvað gerist þegar maður ætlar að taka mynd af hvolpi...

Myrkfælin

2009-01-13T23:46:00.005+01:00

Já, það er sko ekki gott að vera myrkfælin ef maður fer í göngutúr hérna í myrkri og þoku. Þokan hérna er allt öðruvísi en þoka heima, enda allt fullt af trjám og skuggar allstaðar !

Ég skellti mér í göngutúr í þokunni, sem liggur yfir Kaupmannahöfn núna. Það er sko alls ekki traustvekjandi að rölta um í skógjinum mínum í skjóli nætur og maður sér fyrir sér bófa á bakvið hvert tré. Þá er tilvalið að geta fengið lánaðan göngufélaga með stór eyru, fjórar fætur og stórar tennur. Ekki það að hann Kobbi minn myndi nokkurn tíman gera nokkurri manneskju neitt, enda ljúfur sem lamb. En hann er samt alveg nóg til að maður fái öryggistilfinningu að hafa hann með sér. Ég gekk því í barndóm og fór og spurði hvort "Kobbi mætti koma út að leika". Eitthvað verður maður nú að gera þegar maður er hundlaus.

Annars hefur hann verið skokkfélaginn minn núna undanfarið, ekki veitir af að skella um sig miðjan taumnum og láta hann draga mann í beislinu sínu um allar trissur.

En ég tappaði vel af bloggþörfinni með annálnum mínum, sem er líka bara fínt því að dagarnir hjá mér snúast bara um eitt. Að læra.

Þ.a. þið megið alveg búast við því að ég verði leiðinleg fram að mánaðarmótum. Að minnsta kosti.

Annáll ársins 2008

2008-12-31T23:14:00.010+01:00

Eftir að hafa horft á fréttaannála sjónvarpsstöðvanna þá fór ég að hugsa með mér hvernig árið 2008 hefði verið fyrir mig og mína. Fyrir mitt leiti gerðust margir góðir hlutir á þessu ári, og því miður einhverjir slæmir líka.

Byrjum á byrjuninni.

Janúar byrjaði með þessum hefðbundnu áramótaheitum, losa sig við aukakílóin og gera meira skemmtilegt á árinu. Það seinna held ég að við getum með sanni sagt að við höfum staðið við þetta árið. Skólinn byrjaði á fullu hjá mér í Heilbrigðisverkfræðinni. Valdi minn og vinir hans í Véltæknifræðinni höfðu setið dag og nótt við hönnum og vinnu við forláta bíl sem þeir stefndu með í Hönnunarkeppni Véla og Iðnaðarverkfræðideildar HÍ. Þeir voru sniðugir og fengu eina kærustuna til að skrá sig fyrir liðinu þar sem að hún er nemi í HÍ og hétu þeir því hinu smellna nafni Dóra og Aðstoðarmennirnir.

Brautin reyndist heldur betur flókin en stífar æfingar strákanna borguðu sig svona þetta líka. Eftir fyrri umferð var bílinn þeirra sá eini sem kláraði brautina með fullt hús stiga og í seinni umferð stóðu þeir uppi sem afgerandi sigurvegarar.

Við vorum öll svo svakalega stolt af þeim.

Mánuðinum lauk svo á óvæntu fráfalli í fjölskyldunni en móðurbróðir minn varð bráðkvaddur í lok mánaðarins.

Febrúar kom svo bara eins og kallaður, reglur Íþróttadeildarinnar sem ég vann hörðum höndum við að gera voru samþykktar af stjórn HRFÍ og eru þetta fyrstu heilsteyptu hundafimireglur á íslandi og loksins búið að umturna keppniskerfinu hjá okkur þ.a. það samræmist kerfinu eins og það er erlendis. Í stað þess að keppa í byrjenda- og opnum flokki í stórum og litlum hundum þá eru núna til flokkarnir AG I, II og III og JU I, II og III fyrir stóra og smáa hunda.

Við skelltum okkur líka austur í heimsókn til að hjálpa til við að örmerkja og ormahreinsa folöldin á Álfhólum, í nýreista hesthúsinu hjá Söru. Að sjálfsögðu tókum við nokkrar myndir af hrossunum og að sjálfsögðu folaldinu okkar Sólarorku frá Álfhólum og hún kom bara nokkuð vel út eins og sjá má.

Í þessum mánuði stóð ég reyndar frammi fyrir því að ég var gjörsamlega að morkna í þessu námi sem ég var í þ.a. ég tók stærstu ákvörðun sem ég hef tekið og ákvað að skella mér í djúpu laugina og sækja um í draumanáminu mínu, sem þýddi reyndar að ég stóð frami fyrir því að þurfa mögulega að flytja af landi brott.

Mars mánuður kom og fór, það merkilegasta var náttúrulega að ég sendi umsóknina um dýralæknanám í skólann í Köben og nagaði bjartsýn neglurnar. Í lok mánaðarins var svo fjölgun á Morastöðum en við komum nánar að því síðar.

Apríl er afmælismánuðurinn hjá okkur Valda báðum og urðum við 26 á þessu ári. 12 apríl skelltum við Fluga okkur svo í fyrsta hlýðnipróf ársins, og fyrsta hlýðni I próf sem haldið hefur verið á landinu í þónokkur ár. Dómari var Albert Steingrímsson. Þar sem að ég var í próflestri og hafði ekki alveg gefið mér mikinn tíma til að æfa litlu skottuna þ.a. ég var nú ekki alveg hin bjartsýnasta með þetta próf en um að gera að nýta sér tækifærið og fara í fyrsta vinnupróf DÍ. En það var sko eins gott að við fórum í prófið því litla skottan mín brilleraði aldeilis í prófinu, fékk fjórar 10 og 181,5 stig í lokaeinkunn.

Við enduðum svo í öðru sæti í prófinu og ég held að ég hafi ekki hætt að brosa allan daginn. Fleiri myndir úr prófinu má sjá hérna

Skjóna mín fór þennan mánuðinn í lán vegna anna hjá mér sem varð til þess að hún endaði svo hjá núverandi eiganda. En hestarnir voru í ágætis gír og veðrið með besta móti miðað við Ísland, Gosi minn var rakaður og kettirnir í hesthúsinu blómstruðu.

Prófin komu og fóru hjá okkur Valda og lauk þeim með fínum einkunnum. En eins og er eða var venja í HR þá líkur önninni á þriggja vikna áfanga. Hjá mér gekk sá áfangi út á vélhlutafræði mannslíkamans, gerviliði og burðarþol útlima sem var ótrúlega áhugavert. En ekki fóru leikar alveg eins og staðið hafði til þar sem að í upphafi kúrsins fékk ég sent bréf frá skólanum úti um að ég ætti að mæta í stöðu- / inntökupróf til að geta verið gjaldgeng sem kvóta II nemandi í dýralækningar, með viku fyrirvara. Með hjálp frá fjölskyldu og góðum vinum þá náðist að redda flugi og gistingu í stystu utanlandsferð í manna minnum.

Hér tekur höfundur sér smá pásu til að fara út og kíkja á raketturnar enda miðnætti alveg að skella á.

Jæja þá er best að koma sér af stað aftur, hálfnað verk þá hafið er. Núna er ég reyndar komin til Köben aftur þ.a. þessi pása var lengri en ég hafði hugsað mér, en hvað um það.

Maí kom með hinu margfræga stöðuprófi, vegna prófsins missti ég heila viku úr þriggja vikna kúrs en það kom ekki að sök því ég stóðst hann víst. Stysta utanlandsferð æfi minnar fór vel fram, ég kom til Köben deginum fyrir prófið og tók Metro til Vanlöse þar sem Silja beið eftir mér, fór með henni heim þar sem að ég fékk að gista á sófanum hjá henni. Morguninn eftir fór ég með henni í skólann til að taka stöðuprófið og svo fór ég heim um kvöldið. Lengri var þessi ferð mín ekki. Við tók svo biðin eftir svari, sem var sko alveg nógu löng.

Af hestum var það að frétta þennan mánuðinn að Artemis fór í kynbótadóm í Hafnarfirði, en bakmeiðsli hennar voru enn að hrjá hana þ.a. hún var ekki upp á sitt besta í dómnum. Við tók svo sú skemmtilega vinna að velja stóðhestinn sem hún færi undir. Valdi sá glitta í spennandi hest á keppnisvellinum hjá Fák og eftir forkeppni Gæðingamóts Fáks var hann því sem næst búinn að ákveða að setja Artemis undir þann hest. Blesi var í góðum gír um vorið líka og notuðum við tækifærið og tókum hann upp á video til að skoða hann aðeins betur. Ég get allavegana ekki sagt að ég hafi orðið fyrir vonbrigðum með hann

Þessi mánuður fór þó reyndar að mestu leiti í pælingar hjá mér með það hvort ég ætti og þá hvernig, að bæta við öðrum hundi á heimilið. Ég braut heilann um þetta á alla kanta til að sjá hvort þetta væri raunhæfur möguleiki hjá mér eða ekki þar sem að ég stóð frami fyrir því að vera mögulega á leið úr landi um haustið og þá ekki í aðstöðu til að taka hundana með mér fyrst um sinn. Það vill svo reyndar svo til að ég á ótrúlega góða vini og sameiginlegur áhugi okkar Dóru á tík úr goti undan mömmu Púka varð til þess að við komum með plan til þess að þetta væri mögulegt. Og úr varð að Dís skvís kom á heimilið.

Þó svo að Valdi vilji stundum meina annað en þá lá ótrúlega mikill tími í pælingum um það hvort möguleiki væri á að bæta öðrum hundi á heimilið eður ei en niðurstaðan varð þessi og Dís litla, eða Morastaða Korka eins og hún heitir formlega, kom með alla sína gleði og hvolpalæti inn á heimilið. Ég sé sko ekki eftir því enda búin að bíða eftir tík undan Magic í rúmlega fjögur ár.

Valdi fór svo í lok mánaðarins í "ævintýraferð" í boði HR sem verðlaun fyrir góðan árangur í hönnunarkeppninni. Hann og Stebbi fengu að fara til Boston í skoðunarferð í MIT og var það lífsreynsla útaf fyrir sig að fá aðeins að upplifa Bandaríska menningu og samfélag, þó ekki væri nema í stuttan tíma. Þeir félagarnir komu svo hlaðnir til baka úr fyrirheitna landinu eftir góða ferð.

Júní kom svo með sínum sól og sumaryl, ég keypti mér hjól og fór að hjóla í og úr vinnu, ekki veitti af að koma sér upp smá hjólaformi fyrir baunalandið. Dís og Fluga urðu vinkonur og maður nýtti hverja lausa stund í hesthúsinu enda sko alveg veðrið til þess ! 16 júní náði Fluga mín þeim merka áfanga að verða 10 ára gömul og það sér sko ekki á henni. Ég hef alltaf sagt að í henni leynist leyndardómur eilífrar æsku.

En þar sem að ég er óendanlega forvitin, og sá eiginleiki er til í móður minni líka áttum við erfitt með okkur að bíða eftir niðurstöðu úr stöðuprófinu og hún hringdi í skólann úti. Með einhverjum klækjum, sem eru mér enn huldir þar sem að ég veit að aðrir reyndu að fá svar frá skólanum, tókst henni að fá að vita það ég væri komin inn í skólann og væri því á að láta drauminn rætast og læra dýralækningar.

Annars nutum við veðursins (get ekki alveg sagt veðurblíðunnar, en það var allavegana veður) og gerðum okkur ferðir í bústaði hjá okkur og vinafólki. Við biðum einnig eftir fjölgun í Mýrarkotinu þar sem að von var á að fyrsta folaldið ræktað af mér kæmi í heiminn. Eins og ég hef margoft sagt langaði mig að fá brúna meri, því fór ég með brúna meri undir brúnan hest og krossaði fingur um að fá þó allavegana brúnt. En allt kom fyrir ekki og Þorri litli kom í heiminn.

Júlí átti að verða afar skemmtilegur mánuður enda Landsmótsár og Landsmót á Hellu á plönunum. Þetta árið vorum við bæði að vinna það mikið að við sáum ekki fram á að geta farið snemma á mótið og létum okkur nægja að taka frí á fimmtudegi og föstudegi þ.a. á miðvikudagskveldi rúlluðum við austur með tjald, tjaldbúnað, farangur og tvo hunda. Fréttir af mótinu höfðu verið með versta móti og veðurofsinn hafði valdið mótsgestum og keppendum ómælanlegum skaða. Fresta þurfti keppni vegna veðurs og tjöld og fellihýsi lágu undir stórskemdum. En við skunduðum á staðinn viðbúin öllu. Mótið mun líklega seint hverfa úr manna minnum, aðstæður á tjaldstæðum minntu á ég bara veit ekki hvað, keppnishross voru ferjuð af svæðinu til að fullir unglingar væru ekki að misbjóða þeim. Það skemmtilegasta var þó án efa úrslitin í A-flokki þar sem áður nefndur graðhestur, Aris frá Akureyri, stóð uppi sem sigurvegari. Skemmtilegt að við áttum pantað undir hann pláss fyrir Landsmót þ.a. þetta var auka bónus að fá fyrsta folaldið hennar Artemisar undan Landsmótssigurvegara.

Það bættist svo reyndar annar Landsmótssigurvegari í hópinn hjá okkur þar sem að mamma og Gosi voru helmingurinn af sigurliðinu sem unnu þolreiðina. Ekki leiðinlegt það !

Íþróttadeildin gerði heiðarlega tilraun til að ganga Leggjabrjót einhverju seinna í góðum félagsskap. Tilraunin gekk ekki betur en svo að við snérum við vegna veðurs enda ekki alveg brjálæðislega gaman að ganga svona fallega leið og horfa á tærnar á sér allan tímann. Það fannst Dís allavegana ekki.

Framtaksemin í okkur (þó aðalega Valda) kom sterk inn, og það sem leit áður út eins og sæmilegur garður varð allt í einu að gíg, en það var nú allt í lagi eins og sést aðeins seinna.

Við Fluga skelltum okkur svo aftur í hlýðnipróf, svona til að vera með og sjá hvort við næðum að bæta okkur úr síðasta prófi. Við náðum reyndar ekki 181,5 stigum og urðum því að sætta okkur við 181 stig... skandall. Monika Karlsdóttir var dómarinn og Flugan mín stóð sig svona þetta líka vel. Við reyndar náðum ekki að fá fjórar tíur aftur en við stórbættum okkur í hælgöngu, bæði í taum og án taums, bara gaman ! Eftir prófið stóðum við uppi sem sigurvegarar og brostum báðar allan hringinn þann daginn. Ég er svo ánægð með þessi próf sem voru í sumar, finnst svo vel að þeim staðið og klárlega þörf á því að bjóða upp á þetta á klakanum. Cudos DÍ !!

Hælganga laus

Allur hópurinn

Sigurvegarar í Hlýðni I ásamt dómara, prófstjóra og keppnishaldara

Það síðasta markverða sem gerðist í þessum mánuði var það að eftir væl og strögl og vesen fékk ég loksins húsnæði í Danmörku þ.a. eftir að hafa undirritað leigusamninginn og allt það þá beið hún eftir mér þangað til ég kæmi út.

Ágúst var ótrúlega stór mánuður þetta árið, og allt of mikið sem gerðist í honum þ.a. búið ykkur undir að þetta verði löng færsla. Framkvæmdir í garðinum gengur vel og planið var að garðurinn yrði tilbúinn fyrir innflutnings/útflutnings partýið okkar. Unnið var hörðum höndum að klára verkið og lokaútkoman var afar ánægjuleg.

Before - myndir teknar af Valda

Davíð og stóri steininn

Lokaútkoman

Flotti pallurinn okkar !

Íbúðin er reyndar alveg inn á listanum hjá mér yfir þá hluti sem ég sakna mikið af klakanum, en hey, ef ég ætla að verða dýralæknir þá þýðir ekkert að væla yfir því. Um miðjan mánuðinn héldum við partýið góða og fullt af góðum vinum og fjölskylda komu til að kveðja, bæði mig og íbúðina. En það styttist og styttist alltaf í brottfarardaginn. Daginn áður en ég átti að fljúga út kom Dóra að sækja Dís, þá átti ég enn lítinn sætan hvolp sem var svo hætt að vera lítill sætur hvolpur næst þegar ég sá hana, þá var hún orðin ung falleg tík.

Íþróttadeildin hélt sitt fyrsta mót með nýju reglunum um miðjan mánuðinn, og mætingin á móti var framar vonum. Við Fluga fengum fyrstu pinnana okkar í AG I og JU I.

En brottfarardagurinn, 18 ágúst, kom eins og kallaður. Við náðum að troða öllum ferðatöskunum og hjólinu í bíl og brunuðum á völlin. Á vellinum hafði ég mælt mér mót við aðra stelpu sem var í sömu sporum og ég. Við þekktumst ekki neitt, höfðum aðeins spjallað nokkrum sinnum og ég lofaði henni að gista hjá mér þangað til að hún fengi húsnæði úti. Þetta fyrirkomulag hentaði okkur báðum mjög vel þar sem að við vorum ekki einar í öllu ströglinu. Flugið gekk vel, að venju, og við örkuðum með okkar töskur, hjól og allt dótið í leigubíl og vorum keyrðar inn í Morbærhaven þar sem okkar beið mín litla íbúð.

Skólaprógrammið byrjaði á kynningardegi og svo Rustur og við örkuðum eins kjánalegir og illa útbúnir útlendingar í útileigu þar sem við enduðum niðurrigndar í leigubíl á leiðinni heim degi fyrr. Ferðin einkenndist af furðulegum búningum, hræðilegri morgunleikfimi, frumlegum tjöldum og skítköldum nóttum. Þar sem að ég nenni ekki að skrifa ferðasöguna aftur þá getið þið bara kíkt á hana hérna.

Jæja, þá er komin tími á að ljúka þessu verki mínu, komin með rjúkandi heita súpu í hönd og sest upp í sófa. Allt klárt. En þá er það næst

September. Maður var svona að venjast lífinu í öðru landi og ég var svona að átta mig á því að ég var ekkert bara í sumarfríi og að þetta væri núna minn raunveruleiki, mitt líf. Gæludýralesyið var að sökkva inn hægt og rólega en ég tórði. Guðríður fékk íbúð hérna á sama kollegíi og ég þ.a. allt í allt erum við núna fjórar dýralæknastelpur hérna, snilld að hafa svona góðan félagsskap. Hitinn var meiri en ég bjóst við og hjólaði maður í og úr skóla á stuttermabol, þrátt fyrir að danir hafi nú verið aðeins meira dúðaðir en ég. Ég fór í mjög eftirminnilega verslunarferð í IKEA þar sem ég keypti allskonar nauðsynjavörur og forláta svefnsófa og hafði ekki tekið veskið með mér. Þá var sko hjólað eins og vindurinn, en það reddaðist allt og sófinn prýðir íbúðina hjá mér núna. En þá hætti ég sko líka að sofa á vindsæng og náði að redda mér smá bráðabirgðagardínum (sem var sko klárlega þörf á hérna eins og ég komst að).

En ég fór s.s. úr því að búa svona

Í það að búa svona

Smá munur. Ég fékk fyrstu heimsóknina mína í september, Valdi kom í helgarferð til Köben, flaug út 11 september og það bara vildi svo til að miðinn var alveg ótrúlega ódýr (I wonder why). Við dúlluðum okkur helling, kíktum í Tivoli og svona túristavesen.

Bjórinn var sko ekki óvinsæll, en gengi krónunnar var farið að segja aðeins til sín þarna þ.a. maður passaði sig soldið í hvað við eiddum. En hann þurfti víst á endanum að fara heim, alveg sama hversu fast ég hélt í hann og "venjulega" lífið tók við.

Linda kíkti svo við ásamt manni og hundum og kippti mér upp á leið sinni til Ballerup á hundasýningu. Þarna fékk ég að upplifa mína fyrstu hundasýningu, og það var soldið spes að fylgjast með sýningu þar sem að maður þekkti ekkert af hundunum.

Október var einstaklega atburðarríkur, allavegana á klakanum. Hann byrjaði reyndar rólega, Dís mætti á sína fyrstu sýningu og stóð sem vel og prófin nálguðust óðfluga. Svo kom skellurinn, landið fór á hausinn og allt fór í klessu á klakanum. Ég fann ekkert sérstaklega fyrir því úti nema hvað að ég gat ekki millifært út, en það reddast.

Guðríður fékk briard tík í pössun í upphafi mánaðarins sem reyndist mikill gleðigjafi, ekki bara fyrir hana heldur mig líka.

Dís hélt áfram að stækka og undi hún sér vel með leikfélögum sínum þeim Púka og Djass.

Umhverfið í danmörku kom mér soldið á óvart, þrátt fyrir að það væri löngu komið haust og allt orðið gult og líflaust heima á klakanum, þá virtist það ekkert ætla að verða þannig hérna úti eins og sjá má af myndum sem ég tók um miðjan mánuðinn.

Og svo kom að prófunum, danir elska víst munnleg próf meira en allt þ.a. það var við hæfi að fyrsta prófið væri munnlegt. Allt í allt tókum við þrjú próf í lok þessarar blokkar, en síðasta prófið var 1 nóvember, á afmælisdegi mömmu.

Nóvember byrjaði mjög skemmtilega, en 1 nóvember kláraði ég síðasta prófið mitt og flaug heim á klakann í faðm Valda, fjölskyldunnar, hundanna og allra. Fyrstu tíu daga mánaðarins lék ég mér því á Íslandi, hélt hundafimimót, fór í smalaeðlispróf og uppskeruhátið. Mjög skemmtilegir tíu dagar semsagt.

Dís fór í smalaeðlispróf, mest til gamans gert en þetta er jú víst partur af vinnukröfum tegundarinnar á klakanum þ.a. núna er hún þó búin með það.

Við héldum stórgott hundafimimót, sem að þessu sinni var tvöfalt þ.a. hlaupnar voru alls fjórar brautir. Við fengum pinna í öllum brautunum og erum því komnar upp í AG II og JU II. Við náðum þeim skemmtilega árangri að klára AG I og JU I með gull fyrir allar brautirnar.

Fluga og Dís fundu sér sameiginlegan grundvöll fyrir vinskap og geta varið löngum stundum við þetta áhugamál

En það kom víst að því eins og öllu öðru að ég þurfti að fara aftur út.

En ég fékk óvæntan gest í heimsókn til að stytta mér stundi, enda var bara rúmlega mánuður í að ég færi aftur á klakann. Litli leynigesturinn minn var gulbröndóttur persi að nafni Pascquel, eða bara á gamla góða - Paskal.

Hann var bara sætur og ótrúlega skemmtilegur köttur, sem er kominn á klakann núna og út úr einangrun m.a.s. líka.

En ég skellti mér líka í IKEA enn eina ferðina og bætti aðeins við hjá mér af húsgögnum, þ.e.a.s. alveg einu heilu skrifborði og skrifborðsstól, og forláta gardínur sem voru mjög kærkomnar.

Valdi sendi mér svo sjónvarpið mitt þ.a. loksins gat ég hætt að horfa á dótið af flakkaranum mínum á tölvunni. Danskan hefur líka stórbatnað eftir þetta þar sem að allt sjónvarpsefni er textað á dönsku og þeir eru sko ekkert latir við auglýsingarnar.

Mánuðinum lauk svo á einstaklega skemmtilegan máta þar sem að Kata kom í helgarferð til Köben, hún og Elli voru með íbúð á leigu niðrá Amager þ.a. ég skellti mér með þeim í "helgarferð í Köben". Við gerðum allskonar skemmtilega hluti, en kjáninn ég steingleymdi myndavélinni þ.a. ég á engar myndir af þessari helgi. Og ég er enn að bíða eftir því að Kata skelli allavegana Tivoli myndbandinu á netið ;)

Desember bar það í skauti sér að vera orðinn frekar kaldur. Ég var farin á klakann áður en hálfur mánuðurinn var liðinn og eyddi jólum og áramótum heima á klakanum í góðu yfirlæti.

Í upphafi mánaðarins nagaði ég neglurnar ásamt Dóru minni, með krossaða fingur yfir því að Alex næði sér, en allt kom fyrir ekki og hann fékk að sofna svefninum langa ekki nema 10 ára gamall. Það er virkilega mikill missir í honum enda var hann einstakur hundur.

En það kom að heimferð, og við stelpurnar vorum svaka gáfaðar og skelltum okkur á djammið kvöldið fyrir heimferð, sem endaði sem "all night thing" og ég fór ósofin á flugvöllinn. Það virðist vera orðin álög á mér að ef ég fer ósofin í flug að þá er ekki fræðilegur möguleiki fyrir mig að sofna í fluginu. En ég kom á klakann, knúsaði kallinn og lagðist í rúmið og rankaði við mér daginn eftir.

Við skelltum okkur í Heiðmörkina að ná í jólatré.

Síðan fórum við í sveitina að ná í nokkra hesta. Á leiðinni fékk ég góða útrás fyrir útsýni, fjöll og útsýni, og snjó og fjöll og útsýni og alla pakkann.

Svo komum við í sveitina til að sækja hestana (já og hér koma fleiri myndir...)

Þorri litli að verða stór og stæðilegur

Gosi litli ísbjörninn minn

Við eyddum flestum dögunum fyrir jól fyrir austann, á Álfhólum og í Grímsnesinu, en ég skellti mér samt í bæinn fyrir síðasta vinnuprófs ársins hjá DÍ. Við Fluga gátum ekki tekið þátt þar sem að prófið hafði verið sett á aðra dagsetningu upphaflega en var frestað. En þar sem að það var löngu fullt í prófið þá ákvað ég að vera bara ritari í prófinu. Að prófi loknu fórum við svo í heimahús í verðlaunaafhendinu og viti menn, Fluga mín endaði sem stigahæsti hundur ársin, og fékk því titilinn "dobermann hundur ársins 2008".

En þegar við komum svo í bæinn fyrir jólin gistum við hjá mömmu. Þar sem að snjórinn var farinn, líkt og veðurfréttamennirnir höfðu spáð fyrir, þá náðust engar snjómyndir af stelpunum saman. Við skelltum okkur reyndar á hverju kvöldi (tjahh eða frekar hverri nóttu) út í kirkjugarð sem reyndist ótrúlega fallegur með öllum sínum ljósum. Ég reyndi eitthvað að mynda þau í skjóli nætur en það tókst eitthvað misjafnlega.

Við erum tilbúnar að fara út !

Annars voru jólin yndisleg, ég fékk allt sem mig langaði í í jólagjöf og það var sofið, slappað af og borðað fyrir allan peninginn. Ég var reyndar alveg rosalega dugleg að læra um jólin, allavegana að mínu mati. Við náðum einnig að eyða einhverjum tíma í hesthúsinu, enda komu hestarnir mínir og Blesi í bæinn.

Næst síðasta dag ársins fékk mamma heldur leiðinlega upphringingu. Þegar hún kom heim úr vinnunni var svalahurðin opin og Stubbur hvergi sjáanlegur. Símtalið kom frá Dýraspítalanum í Víðidal þar sem dýralæknir var með hann á borðinu. Hann hafði lennt í því að bíll keyrði á hann og einhver miskunsamur samverji hafði eytt miklum tíma að ná honum niðri við Vesturlandsveg og keyra hann á Dýraspítalann. Við erum óendanlega þakklát fyrir það, þó ég stórlega efi að þessi einstaklingur eða einstaklingar eigi nokkurntíman eftir að lesa þetta. Hann eyddi tveimur dögum á spítalanum og er allur að braggast, sem betur fer. Held að hann hafi 9 líf eins og köttur.

Dís fór svo aftur til Dóru og strákanna og kisanna líka, sem hún er alveg sannfærð um að er hennar starf að smala !

Heimsins sætasti hundur !!!

Svo kom Gamlárskvöld, og það var bara hefðbundið, nema hvað að ég eyddi því í að pakka, skrifa minn eiginn annál (sem ég reyndar kláraði ekki fyrr en þremur dögum seinna þar sem að hann er svakalega langur þó ég segi sjálf frá). Og já svona rétt í lokinn, þá stóð ég við loforðið og tók mynd af Flugu með öll sín verðlaun.

Smá attitude :Þ

Og svona er maður nú sætur.

Annars vill ég þakka þeim sem lásu - Góðar stundir.

Jólakveðja

2008-12-26T15:58:00.004+01:00

Komin á klakan

2008-12-14T19:04:00.002+01:00

Og það fyrsta sem ég gerði var að leggjast í rúmið og fara að sofa...

Tjahh reyndar ekki alveg það fyrsta, það fyrsta sem ég gerði var að komast af flugvellinum og heim og svona, en tjahh, þið skiljið hvað ég á við. Ég gerðist s.s. svo gáfuð að kíkja á föstudagskvöldið í heimsókn til Ebbu og planið var að við Ebba og Guðríður ætluðum að kíkja á Hanann, sem er barinn á Kollegíinu sem við búum á. Við skemmtum okkur svo vel að við hreinleg gerðum okkur ekki grein fyrir því hvað klukkan var fyrr en um sex um morguninn...

Og ég átti eftir að pakka.

Þ.a. í staðinn fyrir að fara heim og leggja sig fyrir flug skellti ég mér í að pakka og hélt mér vakandi þangað til að við Guðríður ætluðum að fara á völlinn, og svo fengum við leigubíl (alveg óvænt... en það er nú önnur saga sem er ekki birtingarhæf svona opinberlega...) og komum á flugvöllinn - fjórum tímum fyrir flugið mitt... (leigubíllinn sko, hann var talsvert mikið fljótari en almennings samgöngur í DK :P). Ég náði eitthvað pínu að dotta í fluginu en það var nú varla mikið, en það sem ég sofnaði hratt og vært um kvöldið, fílahjörð hefði ekki getað vakið mig !!!

Góður félagi er fallin frá

2008-12-10T22:49:00.006+01:00

Sá hræðilegi dagur var um helgina að frábær lítill félagi féll frá. Lítill töffari með stórt nafn. Hann var í eigu Dóru minnar, og var líklega ein af ástæðunum fyrir því að við urðum vinkonur. Hann var til staðar fyrir hana í gegnum súrt og sætt og veit ég að hún á um sárt að binda.

Alex var ótrúlega fjölhæfur hundur, brilleraði í hundafimi og sigursælasti smáhundurinn frá upphafi. Hann er einn af fáu vinum Flugu og hún var alltaf til í að tala við Alexinn sinn. Þau voru svipað gömul, hún fædd í júní og hann í ágúst. Hann átti frábæra æfi og fékk að prófa hluti sem margur hundurinn fær aldrei að upplifa.

Og núna sit ég hérna og reyni að koma tilfinningum mínum og hugsunum í orð, en einhverra hluta vegna næ ég aldrei að orða þetta betur en Dóra sjálf.

Ég gleymi ei fyrst er ég sá þig,
hvað augun þín horfðu blítt á mig.
Merki um ómælda tryggð,
sem sýndi sig í þinni dyggð.

Þú varst vinur minn besti,
þó grallari hinn mesti.
Veittir mér gleði og glaum,
glaðlindi prinsinn á baun.

Kveður í síðasta sinn,
fallegi vinurinn minn.
Allt hefur víst sinn endi
og þinn dagur kominn að kveldi.

Hrygg veg minn áfram ég geng,
en mynning þín
aldrei dvín,
um minn fyrsta ferfætta dreng.

Höf. Dóra

Hvíl í friði Alex

Ég ætti kanski bara að fá mér mús

2008-12-04T21:41:00.002+01:00

Þetta er bara rugl !!!

Það er ekkert betra í köldu veðri -

2008-12-03T20:14:00.004+01:00

En heitur grjónagrautur. Hann er reyndar ekki eins góður ef það vantar lifrarpylsuna, en tjahh, ég lifi. Annars er farið að snjóa aftur í Köben og það er sko kalt eftir því.

En ég er enn að jafna mig eftir síðustu helgi, Kata kom í heimsókn í baunalandið og við áttum svona "Helgarferð í Köben" helgi. Það var mikið skemmtilegt gert, fórum í dýragarðinn, jólatívolí, Strikið, Kristjaníu, Nyhavn, Kongens Nytorv og kíktum örlítið á nýja hótelið okkar Íslendinga, D'anglaterre. Ég fór og gisti hjá þeim í íbúðinni sem þau voru með út á Amager, þ.a. ég bara sparaði og sparaði og sparaði í ferðakostnað :P

En þetta var svo ótrúlega gaman að ég er næstum ennþá eftir mig :D Kata, við þurfum að endurtaka þetta aftur einhvern daginn, hvort sem það verðum bara við tvær eða ekki !

Núna er það svo bara skólabækurnar sem kalla... hátt.

Já og það eru 10 dagar þangað til ég kem heim aftur !!!

Andvaka...

2008-11-25T01:41:00.004+01:00

Og er þá ekki bara ákjósanlegt að rita nokkur orð. Leynigesturinn er búinn að vera hérna hjá mér í góðu yfirlæti og reyndist alveg frábær félagsskapur fyrir litla námsmanninn. Ég er reyndar aðeins búin að breyta til hjá mér hérna í litlu íbúðinni minni. Við Guðríður skelltum okkur í IKEA stuttu eftir komuna aftur út og versluðum aðeins inn. Ég keypti mér skrifborð, snilldar stól og svo.... daddara - Gardínur !!!

Þ.a. núna er ég ekki lengur með "bráðabirgðargardínurnar" og komin með almennilegar fínar gardínur. Það er smá breyting á íbúðinni, en hún er bara til hins betra þar sem að ég er loksins komin með almennilega lærdómsaðstöðu hérna heima og hún hefur sko verið vægast sagt mikið notuð.

Hérna er nýja skrifborðið

Og auðvitað gardínurnar - bætti svo við veggskrautinu sem ég er lúmskt ánægð með :D

Leynigesturinn var ekki lengi að koma sér fyrir á borðinu þegar það var komið upp - takiði eftir bráðabyrgðagardínunni :P

Og hann er stórgóður lærdómsfélagi

Kisi litli ætlar svo með flugi á klakann á miðvikudaginn þ.a. þá verð ég aftur ein, en það er svosem í lagi því að Kata kemur á fimmtudaginn og planið er að eyða helginni í að leika sér bara ! Er extra dugleg að læra núna þ.a. ég fái minna samviskubit í yfir að taka mér frí yfir helgina. En ég er s.s. að fara í "helgarferð til Köben" um helgina og fæ að njóta þess aðeins að túristast í jólafílíngnum í miðbænum og jóla-Tivolí.

En já, eftir nokkra mánuði hérna í Köben er maður alveg búinn að komast að því að það eru kostir og gallar við að búa hérna. Stærsti gallinn náttúrulega er sá að allir vinir og ættingjar eru heima á klakanum, þ.a. þegar maður er í klemmu, eða t.d. fastur um miðja nótt einhversstaðar þá hefur maður engann sem maður getur fengið til að bjarga sér. Allavegana, ástæða þessara pælinga er s.s. sú að á laugardaginn var spilakvöld heima hjá hinni Siljunni. Við skemmtum okkur langt fram eftir kvöldi, og greinilega aðeins of langt frameftir, því þegar við ætluðum heim þá var næturstrætóinn sem stoppaði þarna fyrir utan hættur að ganga þ.a. við þurftum að rölta aðeins til að finna aðra stoppistöð þar sem að síðasti næturstrætóinn var ekki farinn. Við biðum eftir honum og komumst niður á Ráðhústorg til að taka strætóinn okkar heim. Eeeeeen, þegar við komum þangað var klukkan 5:20 og síðasti strætóinn okkar var farinn...

Þá var ekkert annað að gera en að rölta niður á lestarstöðina og sjá hvenær fyrsta lest færi. Þar hinkruðum við eftir fyrstu lestinni, sem fór klukkan tíu mínútur yfir sex. Eeeeeen, þegar við komumst svo upp í Glostrup og ætluðum að taka strætó þaðan, líkt og venjulega, þá voru næstum því tveir tímar í fyrsta strætó. Þ.a. við enduðum á að taka taxa síðasta spottann. Við vorum ekki komin heim fyrr en rétt fyrir sjö um morguninn, og höfðum verið nánast tvo tíma á leiðinni...

Þetta hefði ekki gerst ef maður hefði haft bíl. Stundum sakna ég þess alveg ferlega að vera ekki bíllaus og hafa bara hjólið og danska samgöngukerfið til að komast á milli. Það er alveg ótrúlegt miðað við það hvað danirnir hreykja sér af fullkomnum almenningssamgöngum, hvað það tekur alltaf hræðilega langan tíma að komast á milli staða! Það er algjörlega fyrir ofan minn skilning af hverju þetta þarf að vera svona, því það mætti t.d. alveg klakklaust fækka strætóskýlum um helming, því blessaður strætóinn er ALLTAF að stoppa.

En jæja, ég er örugglega búin að röfla nóg um þetta :P

Já og svona að lokum, þá fékk ég yndislegan pakka í dag. Valdi sendi mér litla sjónvarpið mitt sem ég fékk í fermingargjöf, þ.a. núna er ég loksins komin með sjónvarp í baunalandinu og aumingjans tölvan mín þarf ekki lengur að vera sjónvarpið mitt ásamt öllu öðru. Hefur mætt töluvert á henni hingað til :) En núna er planið að nota blessaðann imbakassann aðeins til að bæta dönskukunnáttuna, horfa á danskar fréttir og hlusta á danskt mál. Svona lærði ég enskuna þ.a. vonandi hjálpar þetta líka til við dönskuna mína.

Annars er þetta orðið ágætlega langt þetta skiptið, og ég sem ætlaði eiginlega bara að sýna ykkur breytingarnar á íbúðinni :) Ég er farin að kúra með kúrisjúka köttinn mér við hlið og sjá hvor ég sofni ekki hvað og hverju

Þangað til næst

man ekki hvað ég ætlaði að skýra þessa fyrirsögn...

2008-11-13T22:25:00.002+01:00

En ég ætlaði að segja ykkur að það kemur spennandi leynigestur til mín á morgun. Margir vita reyndar af því hver og hvað hann er en ég hlakka allavegana soldið til.

Annars er ég búin að vera afar dugleg síðustu daga, að mínu mati allavegana, við að fara út að skokka. Við Guðríður erum með ágætis hring hérna í skógjinum sem við förum og planið er að geta haldið út að skokka hann án þess að stoppa (hef aldrei verið góð í að skokka). Ég get haldið út á fullri ferð í svona mínútu, sem hentar náttúrulega mjög vel fyrir mitt sport þar sem að við Fluga klárum brautirnar á 30-40 sekúndum. Það lengsta sem ég hef náð að hlaupa "í einum sprett" er einn hringur í kringum tjörnina, og það var þegar ég var í mínu besta formi...

En núna er planið að reyna að koma sér í eitthvað almennilegt skokkform, og er Guðríður kjörinn félagi í það. Hún getur nefninlega skokkað mikið lengur í einu heldur en ég þ.a. ég hef svona "keppinaut". Pressar mig mikið meira áfram en ef ég fer ein, því ég hef löngum vitað að ef ég væri hross þá væri ég kölluð sérhlífin. Svo er planið að bæta inn í tækjasalnum hérna á kollegiinu, og þar er ég "sterkari" aðilinn og get pressað hana soldið.

En ég bætti við danska númerinu mínu hérna ef gríðarleg löngun til að hringja í mig grípur einhvern. Aldrei að vita...

Bless bless Ísland - sjáumst aftur um jólin

2008-11-12T15:39:00.004+01:00

Já, ég er komin og farin. Stutt stopp, en ég náði að gera ótrúlega mikið á þessum stutta tíma. Það var soldið þéttbókað plan allan tímann og ég náði ekki einu sinni að hitta alla sem mig langaði að hitta, þ.a. það er þá bara jólin næst. Allavegana náðum við Valdi, Fluga og Dís að eyða góðum stundum saman og ég naut þess í ystu æsar að rölta með þær um Rauðavatnið með bolta, skelltum okkur í sveitina að kíkja á hestana, smalaeðlispróf, Uppskeruhátíð, hundafimimót og stelpuhittingur.

En eigum við ekki að byrja á byrjuninni, prófin gengu vel, Vet vid prófinu náði ég þrátt fyrir "major brainfreeze" í einni spurningunni, en það reddaðist samt allt. Kennararnir náðu að leiða mig á rétta braut. Og það var afar góður kostur að geta tekið þetta próf á ensku þar sem að þetta er kjaftafag og mikið mun auðveldara fyrir mig að kjafta mig út úr svona á ensku þegar þetta er ekkert fræðilegt.

Biofysik prófið var áhugavert, kennaranum tókst að hafa það lúmskt erfitt með því að koma með 25% af prófinu úr námsefni síðustu vikunnar. Við "súkkulaði"íslendingarnir vorum öll í sömu stofu fyrir það próf þar sem að við fáum lengri próftíma út fyrsta árið, og það var ágætis fjör á okkur áður en prófið byrjaði. Aumingja hinir sem voru þarna inni með okkur híhí. En kallarnir sem sátu yfir því prófi voru svo gamlir og afslappaðir að þeir voru hreint ekkert að stressa sig á neinu.

Og svo kom zoologi prófið, sem var bara mjög svo eftir bókinni, kláraði það á allt of stuttum tíma. Við Guðríður og Sonja vorum farnar út úr prófinu eftir 45 mínútur, og svo kom biðin... við vorum allar svo spenntar og æstar að komast heim híhí.

Svo komu 10 dagar þar sem að ég sveif um á bleiku skýi.

Dís er búin að þroskast svo mikið frá því ég fór, Fluga skammaði hana ekki mikið og varð voða fegin að fá einhvern til að togast á við sig.

Jólakortamyndin í ár - reynið samt að sleppa því að taka eftir Bónuspokunum :Þ

Sætar saman skvísurnar

En svona að því sem gerðist í vikunni... tjahh allavegana því sem er birtingarhæft á netinu sem alls konar vitleysingar geta lesið :Þ

Ég fór með Dís í smalaeðlispróf og já, hún er með staðfest smalaeðli ;) Hún hafði reyndar aldrei séð rollur áður þ.a. henni fannst hún þurfa halda kindunum og fólkinu saman sem hóp en hún stóð sig samt vel. Þetta var allt saman tekið upp á video og ég sé til hvort ég nenni að skella því á netið, er soldið langt sko. En við stelpurnar gerðum okkur roadtrip úr þessu, Anna Birna fór með Sunnu, Kata með Móra til að æfa sig og Karen til að vera skemmtileg ;) Ég skelli myndunum inn á netið í kvöld en hérna er allavegana ein af okkur Dís í góðum gír (einhverra hluta vegna er ég alltaf á myndavélinni þ.a. það eru ekki margar myndir af mér úr ferðinni...)

En þar sem að ég veit að flestir sem lesa þetta eru hundafólk þá hugsa ég að ég haldi mig við hundaröflið.

En við Fluga fórum á hundafimimótið á sunnudaginn og stóðum okkur bara fjandi vel ! Náðum gulli í öllum flokkum og hún er fyrsti hundurinn til að flytjast upp um flokk í sínum stærðarflokki á landinu, en Bjartur hennar Heiðu náði því líka í smáhundaflokknum.

En núna er ég komin aftur í baunalandið og ég kem ekki aftur fyrr en um jólin...

Fyrsta prófið búið

2008-10-29T23:33:00.000+01:00

Og ég fékk - Staðist :)

Ekki meiri veterinary videnskapstheory fyrir mig.

CSI Silja

2008-10-27T02:04:00.010+01:00

Já þið lásuð rétt, ég upplifði mig sem alvöru CSI rannsóknarstelpu á föstudaginn. Ég var í verklegri efnafræði, tilraunin gekk út á að hreinsa lífrænt efni (tilraunin hjá mér og félaganum mínum gekk eiginlega ekkert rosalega vel einhverra hluta vegna en við skulum ekkert fara nánar út í það). Allavegana, þá notuðum við svokallaða TLC plötu til að greina efnið og þegar TLC taflan var tilbúin þurftum við að fara með hana undir útfjólublátt ljós. Og þar kom CSI momentið híhí, gaman að vera í hvítum sloppum með verndargleraugu og hanska í dimmu herbergi að skoða TLC plötuna okkar með "handheld" UV ljósi, alveg eins og rannsóknarmennirnir sem eru að leita að líkamsvessum á morðstað ;)

Annars er Valdi aðeins búinn að benda mér á að það gæti verið gaman að taka myndir af skólanum mínum fyrir fólkið heima. Og ég hef tekið myndavélina með mér í skólann nokkrum sinnum til þessa en gleymt því, eða þá að það rigni eldi og brennisteini eins og á föstudaginn. En allavegana, svona ef þið hafið áhuga á að skoða þá langar mig að sýna ykkur svona smá myndir af "mínu lífi" hérna úti, eða allavegana útsýnið mitt á leiðinni í og úr skólanum og svona sitthvað fleira.

Varúð, þetta verðu LAAAAANGT !!!

Svona er hjólastígurinn nánast alla leiðina, gert ráð fyrir hjólreiðarmönnum í umferðinni hérna. Hérna erum við frekar snemma á leiðinni úr skólanum og heim

Og á leiðinni er svona fallegt og stórt vatn

Takið eftir skugganum af nördinu sem stoppaði á miðjum hjólastígnum til að taka mynd

Og svo eru fuglar við vatnið, alveg eins og tjörnin heima

Og hérna er hægt að sjá "the friendly local IPO field" fyrir ykkur sem hafið áhuga á svoleiðis ;)

Svo þegar ég er orðin soldið þreytt að hjóla þá er alltaf gaman að sjá þennan turn, hann þýðir að ég er alveg að verða komin heim

Og svo er það síðasti stígurinn, þá erum við komin á skemmtilegan hjólastíg sem einkennir Albertslund

Og svo erum við komin heim

Einhver svangur ?? Þetta hangir fyrir utan hjá mér !

Og svona lítur kollegiið mitt út - þessar myndir voru teknar í gær, í 12°C hita og sól.... svekkt ??

Garðurinn minn er skárri að hausti til, þá fela laufin skortinn á grasi...

En ef þið tolduð í gegnum þetta allt þá hef ég ekkert svo mikið að segja. Ekki í bili allavegana. Nema bara að það eru 6 dagar þangað til að ég kem heim, bara svona ef þið vilduð vita ;)

Ponsið mitt er að verða stór !!!

2008-10-20T03:56:00.003+02:00

Góður félagsskapur

2008-10-17T16:12:00.002+02:00

Sjáiði bara hvað ég fékk góðann félagsskap í heimsókn í gær !!

Íla píla kom í smá pössun, meira fyrir mig en hana reyndar en samt bara gaman. Íla er s.s. Briard tík sem er í uppeldi hjá Guðríði þangað til hún verður nógu stór til að flytja á klakann til Stellu, Imbirs og Cruize. Fyrir vikið herjar gæludýraleysið minna á mann því hvolpaskott eru rosalega gott meðal við svoleiðis veiki :D

Annars eyddum við Guðríður og Íla gærkveldi upp í sófa undir sæng að horfa á myndir í tölvunni sem var náttúrulega bara gaman, ekki oft sem maður eyðir kvöldum í svona "vitleysu" þessa dagana :P

En núna styttist óðum í prófin, ég tek próf í þremur kúrsum núna, sem er bara fínt því að það verður bara meira skemmtilegt námsefni í næstu blokk :D En að það styttist í prófin þýðir náttúrulega líka að það styttist í að ég skreppi heim á klakann, og mig hlakkar SVO TIL !!!!

Verð m.a.s. á klakanum í 10 daga, pæliði í því ! Ef þið viljið panta heimsókn þá er um að gera að flýta sér ;) Ég er allavegana komin með nokkra mjög mikilvæga hluti í hausinn á mér sem eru á dagskrá, kúra með Valda og hundana, kíkja í sveitina, leika mér eitthvað í hundafimi, kíkja á nokkra góða vini og fara á Uppskeruhátíð hestamanna. Nóg að gera !

En 1 nóvember verður fjörugur dagur hjá mér, ég var að fá bréf heim í gær þar sem ég fékk staðfest að ég fái lengri próftíma í prófunum (er útlendingur, þá er maður súkkulaði). Ég vissi alveg að síðasta prófið mitt væri á laugardeginum 1 nóvember. Jepps, laugardeginum. Nema hvað við Valdi fundum flug fyrir mig heim fyrir einhverju síðan og vorum ekkert að pæla í því nákvæmlega hvenær ég færi og ég í góðri trú um að ég væri pottþétt safe að fara með flugi á laugardegi pantaði það flug. Og svo kom próftaflan og síðasta prófið er á laugardegi... en það var í lagi því að ég fer með kvöldflugi (sem betur fer). En svo í bréfinu var nánari tímasetning á prófinu, og viti menn, prófið byrjar klukkan 13:30. Og það þýðir náttúrulega að ég verð að fara í prófið svona nánast tilbúin til að fara í flugvél og fara beint á völlinn eftir prófið ! Fjör, ekki nóg að maður verði stressaður fyrir prófið þá verður maður líka svo spenntur yfir því að fara heim að það kemur bara í ljós hvernig heilinn á mér á eftir að virka þá. Hef enn ekki prófað að fara stressuð og spennt í próf... That will be interesting !

~* Á maður ekki að vera bjartsýnn *~

2008-10-10T19:04:00.007+02:00

Fékk þetta sent í pósti, og fannst alveg nauðsynlegt að sýna ykkur þetta :)

Ef þið hefðuð lagt 100.000 krónur í að kaupa hlutabréf Nortel fyrir einu
ári síðan væri verðmæti bréfanna í dag um 4.900 krónur.

Hefði sama fjárfesting verið lögð í Enron væri sú eign í dag um 1.650
krónur.

Hefðuð þið keypt bréf í World Com fyrir 100.000 krónur væri minna en 500
kall eftir.

Hefði peningurinn hins vegar verið notaður til að kaupa bjór fyrir einu ári
síðan þá hefði verið hægt að drekka hann allan og fara síðan með dósirnar í
endurvinnslu og hafa um 21.400 krónur upp úr því.

Þegar ofangreint er athugað virðist vera vænlegur kostur fyrir fjárfesta að
drekka stíft og endurvinna!

Always look on the Bright Side of Life !!!!

Aðeins að létta lundina

2008-10-08T20:19:00.001+02:00

Á erfiðum tímum ....

Jahérna

2008-10-06T23:44:00.002+02:00

Það er allt hreinlega að verða vitlaust. Íslenska ríkið að fara á hausinn og krónan verðlaus...

Ekki gott að vera á klakanum í dag.

En annars virðist bloggleysisflugan hafa bitið mig, fyrir ykkur áhugasömu lesendur, þá er hálsinn minn kominn í gott lag og angrar mig ekkert lengur. Bara eins og nýr !

Það er samt hellingur sem ég hef getað bloggað um síðan síðast og ég skal svona reyna að stikla á stóru með það helsta.

Dís mætti á fyrstu sýninguna sína á haustsýningu HRFÍ sem var í lok september. Silja litla sat vitaskuld fréttaþyrst hérna í baunalandinu en fékk stöðugar upplýsingar um frumraun litla skottsins í sýningarhring. Það fór þannig að Elis sýndi hana þar sem að Dóra var með Djass í öðrum hring á sama tíma, og tapaði Dís skvís fyrir Kólu systur sinni. Hún fékk flottan dóm, en því miður, ekki heiðursverðlaun. En það var nú alveg við að búast þar sem að hún var svo rétt skriðin í eldir hvolpaflokk. En hún fékk s.s. eftirfarandi dóm :

Very good size. Good type. Feminen head. Dark eyes. Good ears. Soft back. Good bone + feet. Good angulation. The gate could be more free. Very good temperament. Promissing!

En svo sjáum við bara til hvað gerist næst, annars á hún jú að vera vinnuhundur :Þ

Svo er allt í sama gengi hérna úti, alltaf gott veður (eða svona næstum alltaf), dagarnir bara líða og styttist hratt í prófin. En það þýðir náttúrulega líka að það styttist í að ég komi heim :D En ég kem s.s. heim 1 nóvember, með kvöldflugi þ.a. mamma fær mig í afmælisgjöf. Spurning hvort ég nái að komast í bæinn fyrir miðnætti, hver veit.

Helgin er búin að vera alveg ferleg íslendingahelgi hjá mér núna, eyddi föstudagskveldinu með Sonju og Tinnu upp í sófa að horfa á DVD, og svo var íslendingapartý hjá Tinnu aftur á laugardagskveldinu, bara gaman. Annars erum við fyrsta árs nemarnir eiginlega bara lítil fjölskylda, sem er náttúrulega bara fínt :)

En þá er kominn tími á að halda áfram við lesturinn, ekki veitir af !

Hálsinn minn -

2008-09-24T20:47:00.002+02:00

Er Fucked upp !!!

Veit ekki hvað er að en ég er búin að vera með bilaðan hálsríg núna í tvo daga... Ætla að reyna að komast til læknis á morgun, sjáum til hvort það takist ekki. En svona fyrst út í það er farið þá er danska sygesikringskortið mitt loksin komið þ.a. ef ég þarf að nota það þá er ég safe hehe.

En, það er fáránlegt, að það sé hægt að eyða heilum degi, lokaður inni, án þess að hafa nokkur samskipti við nokkra lifandi veru. Ég er búin að liggja upp í sófa í allan dag, of eirðarlaus til að ná að læra af einhverju viti, og að verða búin að horfa á alla fyrstu seríuna af Prison Brake. Mjög gaman. Íbúfen er góður vinur minn í dag.

Og fólki finnst hundasýningar furðulegar ....

2008-09-21T13:32:00.001+02:00